ကဗ်ာဆရာ ေႏြလယ္ေနဆီက မုဒိတာဥဒါန္း အရွင္ ဇဝန ၏ ဟာဆန္ေရးဗား မွ ေကာလိယေခ်ာင္းနံေဘး သို႔

................................................................
       အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊နယူးေယာက္ျပည္နယ္၊ေအာ္ဘနီၿမိဳ ႔ေရာက္ ျမန္မာရဟန္းစာဆိုတစ္ပါး၏ "ဇာတိအလြမ္း"ဟုဆိုႏိုင္ေလာက္ေသာေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ။

   "ဇာတိအလြမ္း"ဆိုျငား မည္ကာမတၱကားမဟုတ္ ။

    အမွန္တရားကိုခ်စ္ေသာ၊အဓမၼကိုဆန္႔က်င္ေသာ၊ ေမြးရာပါေတာ္လွန္ေဇာေၾကာင့္သူျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ကာလဝိပတၱိတေၾကာမွာ ပင္ပန္းႀကီးစြာ စုန္ဆန္ေမ်ာခဲ့ရသူ....

    အမုန္းသည္းသူ၊အၿငိဳးႀကီးသူ၊ဝံပုေလြဝင္စားသူတစ္အုပ္ရဲ႕ အလြန္အက်ည္းတန္တဲ့အေတးအႏွက္မ်ားေၾကာင့္ ကြန္ကရစ္နံရံေလးဘက္ၾကားမွာ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုနီးပါး ဘဝကိုေသာ့ခတ္ခံရသူ....

   ေနာက္ဆံုး....မိမိခ်က္ျမႇဳပ္ခဲ့ရာေျမ၊ မိမိရွဴရိႈက္ခဲ့ရာေလ၊ မိမိေသာက္ခ်ိဳးခဲ့ရာေရ။
   အားလံုးကိုေက်ာခိုင္းကာ  ထိုင္း၊ဥေရာပ၊အေမရိက....စသည္သို႔ ။
             .......   ......   ......   ......
     ပစၥကၡေျခခ်ရာ ဟာဆန္ျမစ္ကမ္းနဖူးမွာရပ္ရင္း ဇာတိရြာဇနပုဒ္နံေဘးမွ ေကာလိယေခ်ာင္းကေလးကို လြမ္းေမွ်ာ္ကာ ရမ္းေရာ္ရွာျခင္း။
      သို႔ေသာ္....
အႏြမ္းနင့္နင့္တစ္မႀကီးႏွင့္ အလြမ္းပင့္သက္ခ်ျပရံုမဟုတ္။ ေခ်ာင္းကေလးကို
ဗဟိုျပဳေသာဝဲယာကမ္းႏွစ္ဖက္ဆီမွ အၾကမ္းအခက္တစ္ပံုတစ္ပင္ကို အခန္းဆက္အစံုအလင္ျဖင့္ ပံုထင္ေအာင္ေျပာျပႏိုင္ဘိျခင္း။

    ေကာလိယဆိုတဲ့ ေခ်ာင္းကေလးရဲ႕အမည္နာမရာဇဝင္၊ ေသြးညႇီနံ႔ေတြ စြဲထင္ေပ်ာ္ဝင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေခ်ာင္းေရအလ်ဥ္ရဲ႕အတိတ္သမိုင္း၊ ကေလးဘဝ ပလိုင္းလြယ္ရင္း ေရခ်ိဳးဆင္းခဲ့ေခ်ာင္းစပ္ေရတိမ္၊မိုးဦးဝင္ခ်ိန္ေတာင္ေရအက် ထင္းလိုက္ဆယ္
ၾက အုတ္အုတ္ေသာေသာ၊ ေခ်ာင္းေၾကာတစ္ေလ်ာက္ စုန္ဆန္ကူးသန္း လမ္းပန္းသယ္ယူလြယ္ကူဆင္ေျပ၊ မိုးမွာေအာင္ေရ ေဆာင္းခါစိုက္ေရ သည္ေျမတလႊား အားထားစရာ၊  ေႏြေသာင္ျပင္ေရအခန္းမွာ မေမာတမ္းပ ကစားသူငါ....

    ထိုမွ...တစ္ခါ ။
ေခ်ာင္းကမ္းနဖူးထက္မွ စစ္ဖိနပ္ခြါသံမ်ား၊ေသနတ္သံမ်ား၊ေသြးကြက္မ်ား....။

    ဆိုရွယ္လစ္တလင္းျပင္မွာ တာဝန္ေက်စပါးပံုႀကီးဟည္းထေနခ်ိန္
လယ္သမားရဲ႕ ဆန္အိုးေစာက္တိမ္တိမ္မွာပင့္ကူအိမ္စြဲခဲ့သည့္အျဖစ္မ်ား....။
       ......   ......  ......   ........  ......
     အိပ္မက္ဆိုးမွလန္႔ႏိုးသူပမာ သကၠရာဇ္ဆိုးမ်ားမွ လြန္ေျမာက္ခဲ့ၿပီးေနာက္...

     ေသာင္ရင္းျမစ္ကိုလႊားေက်ာ္၍ ထိုင္းေျမေပၚ ရပ္မိေတာ့လည္း သူ႔အေတြးထဲမွာ သူ႔ျပည္ျမန္မာ....

    အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊နယူးေယာက္ျပည္နယ္၊ေအာ္ဘနီၿမိဳ႕နံေဘးက ဟာဆန္ျမစ္ကမ္းနဖူးမွာ ရပ္မိျပန္ေတာ့လည္း သူ႔အာရံုမွာ သူ႔ဇာတိရြာ....

   "ေခ်ာင္းကိုအမွီျပဳေနရသူတို႔၏သမိုင္းႏွင့္
ဒီေခ်ာင္းကေလး၏သမိုင္းက ခြဲမရခဲ့။ ဒီေခ်ာင္းကေလး၏အနိမ့္အျမင့္သည္ သူ႔ကို
မွီခိုေနရသူတို႔၏ အနိမ့္အျမင့္ပင္ျဖစ္သည္"တဲ့။

    ဪ...အမိေျမကိုယာယီခြါရင္းကမၻာႀကီးရဲ႕တေနရာရာမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀
ေက်ာ္အနာေဟာင္းႀကီးအတြက္ အေကာင္းဆံုးကုထံုးတစ္လက္ကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ရွာေတြ႕ႏိုင္ေစသား ။။
       .......   .......   .......   .......   .......
     
                            ေလးစားစြာျဖင့္
                                ေႏြလယ္ေန
                             ၁၂,ဧၿပီ' ၂၀၁၇

စာႂကြင္း
.............  ဒီစာကိုေရးရင္းက်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရစြဲထင္ေနခဲ့တဲ့
(ေကာလိယလိႈင္းယဥ္)ဆိုတဲ့ ကေလာင္တစ္လက္ကို သတိရမိပါေၾကာင္း။

အႏုပညာ ေရာစြက္လာလွ်င္

ညဥ့္နက္မွာကိုလည္း တားလို႔မရဘူး၊ လထြက္မွာကိုလည္း တားလို႔မရဘူး။ ညဥ့္ နက္နက္မွာ သာတဲ့လက ဒီေလာကမွာ အလွဆံုးပါ။ ဒီစာသားေလး ကေတာ့ စာေရးဆရာႀကီးတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ “ညဥ့္ နက္နက္မွာ လထြက္ျခင္း” စာအုပ္ထဲက စာသားေလးပါ။ ဆရာႀကီးကေတာ့ ဘယ္လိုအဓိပၸာယ္နဲ႔ ေရးခဲ့ေရးခဲ့ ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္အဓိပၸာယ္နဲ႔ကိုယ္ ႏွစ္သက္ေနမိတာ အမွန္ပါပဲ။

ဒုကၡေတြၾကားက ရွာေဖြေတြ႕တဲ့ သုခ၊ ေသာကေတြၾကားက ဖမ္းဆုပ္မိတဲ့ ပီတိ၊ နာက်င္မႈေတြၾကားက ေထြးေပြ႕မိတဲ့ သက္သာမႈ၊ ဒါေတြဟာ ညဥ့္နက္နက္မွာ သာတဲ့ လေတြပါပဲ။ ဦးပဥၨင္းတို႔ တေတြလည္း ဒုကၡေတြထဲက သုခကို ဆြဲထုတ္၊ ေသာကေတြထဲက ပီတိကို ရွာေဖြ၊ မြမ္းက်ပ္မႈေတြထဲက လတ္ဆတ္တဲ့ ေလညင္းကို ရႈရွိဳက္မိတဲ့အခါ ဒုကၡေတြ ရွိခ်င္ သေလာက္ ရွိပါေစ ဒုကၡကို ထီမထင္တဲ့ စိတ္၊ ေသာကေတြ ဘယ္ေလာက္ ျပည့္သိပ္ေနပါေစ ေသာကေျဖေဆး ရွာေဖြထားမိသူ တေယာက္လို စိတ္အားအင္ ရခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

ဦးပဥၨင္း ေဆာင္းပါးတပုဒ္မွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ပညာသင္ရတာ အခက္အခဲေပါင္းစံု ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေနရာဟာ နံရံေလးဘက္ ၾကားက အခ်ိန္ကာလေတြပါပဲ။ ဒီကာလေတြ အတြင္းမွာ ေအာင္ျမင္စြာ သင္ၾကားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ပညာေတြထဲမွာ ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးခင္ျမင့္ေအာင္ရဲ႕ ပန္းခ်ီသင္တန္းလည္း တခုပါမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီသင္တန္းရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈေတြထဲမွာ ပန္းခ်ီျပပြဲေလးကို ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ လုပ္ခြင့္ရခဲ့တာပါပဲ။

တံခါးေတြနဲ႔၊ ေသာ့အထပ္ထပ္ နံရံေတြနဲ႔ ကာဆီးထားတဲ့ ကြန္ကရစ္ေတာကို ျဖတ္ၿပီး ေရာက္လာတဲ့ ပန္းခ်ီေဆး၊ စုတ္တံ ေတြကလည္း အသံုးဝင္၊ တန္ဖိုးအားျဖင့္ ႀကီးမားပါတယ္။ စြန္႔စားရဲတဲ့ ဝန္ထမ္းရဲ႕ ႀကိဳးပမ္းမႈ၊ စြန္႔စားခ်င္လာေအာင္  ႀကိဳးပမ္း ခ်င္လာေအာင္ စည္းရံုးႏိုင္တဲ့ စည္းရံုးေရး သမားေကာင္း တေယာက္ရဲ႕ စြမ္းရည္တို႔ကိုလည္း ဒီေဆာင္းပါးမွာ ခ်န္ထားခဲ့လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။

ဆရာ ဦးခင္ျမင့္ေအာင္ရဲ႕ ပန္းခ်ီသင္တန္းဟာ တုတ္တေခ်ာင္းနဲ႔ ေျမႀကီးရွိရင္ ေျမျပင္မွာျခစ္လို႔ သင္တန္းကို စမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အေထာက္အကူ ပစၥည္း ဘာမွ ရွိရွိ မရွိရွိ လုပ္လို႔ရတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ခက္ခဲမႈကို အာခံတဲ့စိတ္၊ ဘယ္လို ပစၥည္းရွိမွ အလုပ္ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အားငယ္တဲ့ စိတ္ေတြကို သူတုိ႔ သင္တန္း မစခင္တည္းက အၿပီးတိုင္ စိတ္ထဲက ႏွင္ထုတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္။ ဦးပဥၨင္းေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေျမျပင္မွာ တုတ္နဲ႔ျခစ္ရေလာက္ေအာင္ သူတို႔သင္တန္းဟာ ပစၥည္းမျပည့္မစံု မဟုတ္ပါဘူး။

မယ္လမင္း ပန္းကန္ျပားေပၚမွာ ခဲဆံနဲ႔ ေရးျခစ္ရတဲ့ အဆင့္ေလာက္ ျပည့္စံုလာတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ တေန႔ တေယာက္ အလွည့္က် အကူအညီ ေတာင္းတာကေတာ့ သူတို႔ေရွ႕ ေမာ္ဒယ္လ္ ထိုင္ေပးရတာပါပဲ။

ေလာကႀကီးကို ကဗ်ာဆရာက ကဗ်ာေတြလို႔ ျမင္မယ္ ။ ပန္းခ်ီဆရာက ပန္းခ်ီလို႔ ျမင္မယ္။ ဒီလိုစကားကို စာေတြထဲဖတ္ရ တုန္းက ဖတ္ေကာင္းေအာင္ ေရးတယ္လို႔ ထင္မိခဲ႔တာ။ ဆရာဦးခင္ျမင့္ေအာင္ သူ႔သင္တန္းသားေတြနဲ႔ စကားေျပာေနတုန္း အနားကပ္ နားေထာင္မိေတာ့ သူျမင္သမွ်ေတြကို အေရာင္ေတြ ခြဲျပေနတာကို ၾကားလိုက္ရတယ္။

သစ္တပင္ကိုျပၿပီး “အားလုံး စိမ္းေနတာမဟုတ္ဘူး။ ၾကည့္၊ အလင္းေတြ၊ အေမွာင္ေတြ၊ ေနာက္ မတူတာေတြ ေတြ႔လိမ့္မယ္” ဆိုတာကို လက္ညိႇဳး ညႊန္ျပၿပီး ရွင္းျပေနတာေတြ႔ရေတာ့ ေၾသာ္ … တကယ္ပါလား ။ ပန္းခ်ီ ဆရာရဲ႕ ပန္းခ်ီဆြဲစရာ ကုန္ၾကမ္းေတြ၊ သင္ၾကား ျပသစရာ အေထာက္ အကူ ပစၥည္းေတြဟာ သံုးမကုန္ေအာင္ ရွိေနပါလားဆိုတာ သေဘာ ေပါက္ရေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ သဘာဝ တရားထဲက အလွကို ထုတ္ယူတတ္သူဟာ အႏုပညာ သမားေတြဆိုတာ သေဘာ ေပါက္မိေတာ့တယ္။

ကဗ်ာဆရာ တေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာထဲမွာ ဖတ္လိုက္မိတဲ့ စာသားေလးက စိတ္ထဲ စြဲေနတယ္။ ဝန္းတံခါးမွာ သံပန္းတံခါးကို ျမင္ၿပီးကဗ်ာဆရာက “အႏုပညာ ေရာစြက္လာလွ်င္ သံပင္ ပန္း ျဖစ္ႏိုင္တကား” လို႔ ဥဒါန္းက်ဴးရင့္ ထားခဲ႔တဲ႔ စာသားေလးက အႏုပညာ ဖန္တီးသူေတြကိုေတြ႔တိုင္း ေရရြတ္မိတဲ့ စာသားေလးပါပဲ။ ဒီေဆာင္းပါးေလး မေရးခင္ စာေပေဟာေျပာပြဲတခုကို နားေထာင္ထားေတာ့  ေဟာေျပာပြဲမွာ ေဟာသြားတဲ႔ စာေရးဆရာရဲ႕ စကားေလးက ေခါင္းထဲဝင္လာျပန္တယ္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဒဂုန္တာရာကို ေျပာတယ္ –

“ကိုေဌးၿမိဳင္ရ အိမ္ေထာင္ေရးမွာလဲ အႏုပညာ လိုအပ္သဗ်”

အရာရာ အႏုပညာဆိုတာ လိုအပ္ပါလား။ အႏုပညာနဲ႔ ထိလိုက္ရင္ လွလာပါလား ေပါ့။ သံေတာင္ ပန္းျဖစ္ေသးတာကိုး။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲ အႏုပညာ စိုက္ထူလိုက္မိရင္ သူတို႔ရဲ႕ႏိုင္ငံေရးဟာ လွပလာၾကတာေတြကို ေတြ႔လိုက္ ရတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စကားေတြဟာ အႏုပညာေၾကာင့္ လူေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲအထိ ထိုးေဖာက္သြားၾကတာကို ေတြ႔လိုက္ ရတယ္။ အႏုပညာသမားေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားဆိုတာ ကဗ်ာေတြအတြက္ စကားလုံးေတြ၊ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြအတြက္ ေဆးေရာင္စုံေတြ၊ ေတးသီခ်င္းေတြ အတြက္ သံစဥ္ေတြကို သိုမွီးရာ တိုက္ခန္းမဟုတ္လား။ အနုပညာ နဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ေပါင္းစပ္ မိေတာ့ေကာ …။

သင္တန္းမွာ ပါဝင္ေနသူေတြထဲမွာေတာ့  ဦးပဥၨင္းတို႔ရဲ႕ ယေန႔ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ကိုေဌးႂကြယ္ ပါဝင္ခဲ့တယ္။ သူ႔မွာ ထင္ရွား သိသာတာကေတာ့ အႏုပညာေတြ သူ႔ဆီ စုၿပံဳေနတာပါပဲ။ ကဗ်ာေကာင္းေတြကို ကိုယ္တိုင္လည္း ေရးသလို ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ကဗ်ာေကာင္းေတြကိုလည္း ရင္ထဲအထိ သိမ္းထားသူ၊ ေတးသီခ်င္းေပါင္း မ်ားစြာကို တကယ့္ အဆိုေတာ္ ႀကီးေတြလို သီဆိုႏိုင္သူ၊ သူဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီ ကားတခ်ပ္ အေၾကာင္းကို မၿပီးေသးေသာ ပန္ခ်ီးကားမ်ားဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စာတပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။

သူဆြဲေပးတဲ့ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ဟာ ရင္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား တည္ေအာင္ ေပးခဲ့တဲ့ အစြမ္းကို ေျပာျပခ်င္လြန္းလို႔ အဲဒီတုန္းက ေဆာင္းပါး ေရးခဲ့တာပါ။ အႏုပညာ ဖန္တီးသူတိုင္းဟာ ရယ္သံကို ကဗ်ာ ဖဲြ႕သလို၊ ရိႈက္သံကိုလည္း ေတးသီခ်င္း အျဖစ္ ေျပာင္းလႊဲ ႏိုင္ၾကတယ္။ ဒဏ္ရာနဲ႔ ေဝဒနာဟာ သူတို႔အတြက္ကုန္ၾကမ္းေတြပဲ မဟုတ္လား။ ကိုယ္တိုင္ အႏုပညာ ဖန္တီးသူဟာ အျခားတေယာက္ ဖန္တီးထားတဲ့ အႏုပညာ တခုကိုလည္း က်က်နန ခံစားတတ္တယ္ ဆိုတာ  အထူး ေျပာစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။

ေသြ႕ေျခာက္ေနတဲ့ ေထာင္ထဲက ေန႔ရက္ေတြကို စိုျပည္ လန္းဆန္းေအာင္ ျပဳလုပ္ၾကတဲ့ အရာေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံေရး ခံယူခ်က္ပါမယ္၊ ဘာသာေရး အလုပ္လည္း ပါမယ္၊ ေနာက္အဓိက ေနရာက ပါေနမွာကေတာ့ အႏုပညာပါပဲ (ကိုေဌးႂကြယ္ သႀကၤန္ရက္ကို ေရြးၿပီး ဦးပဥၨင္းကို ေျပာျပခဲ့ဖူးတဲ့  “ပိေတာက္ပြင့္ဆဲ လသာဆဲ” ဆိုတဲ့ ဝတၳဳ အေၾကာင္းကိုလည္း ေဆာင္းပါးတေစာင္ ေရးပါဦးမယ္)

သူတို႔ ပန္းခ်ီ သင္တန္းက တိုက္ခန္းထဲမွာတင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ တခါတေလ တိုက္အျပင္ထြက္ ေရးဆြဲ တတ္ၾကပါတယ္။ ပညာကို ရသေလာက္ အမိအရ ယူရံုမကပါဘူး။ အႏုပညာ အခံရွိသူမွ ဒီအခ်ိန္ေတြကို အသုံးခ်တာပါ။ သဲကုန္းက ကိုသိန္းထြန္း အေမ ဆုံးေတာ့  သူတို႔ အႏုပညာနဲ႔ နာေရးကူညီမႈ တခုကို ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္။

ပန္းခ်ီျပပြဲထဲက ရုပ္ပုံ ကားခ်ပ္ေတြထဲမွာ  ရင္ကိုထိမွန္ခဲ့တဲ့ ကားခ်ပ္ေတြ ပါဝင္ေနတယ္ဆိုတာ အထူးေျပာစရာ မလိုပါဘူး။  ကိုေဌးႂကြယ္ ဦးပဥၨင္းကို လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ ကားတကားကေတာ့ လိႈင္းေတြ အင္မတန္ႀကီးမားေနတဲ့ ပင္လယ္ျပင္နဲ႔၊ လိႈင္းေတြကို ေသခ်ာၾကည့္ရင္ ဘီလူးတေကာင္ ပါးစပ္ ဟထားသလိုမ်ိဳး။ အစ္ဇင္ေတြ ဘာေတြကို ကိုယ္က နားမလည္ေတာ့ ေသခ်ာ မေျပာတတ္ေပမယ့္ ခံစားလို႔ ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ျပပြဲက ပုံေတြကေကာ …။

သံတိုင္ၾကားကေန အျပင္ဘက္ ေရအိုးထဲက ေရကို လွမ္းခပ္ေနတဲ့ပုံရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ကိုယ့္ဘာသာ ေဖာ္ၿပီး ခံစားလိုက္ရတာ။ ေရငတ္ေနသူရဲ႕ သံတိုင္ အတြင္းက စိတ္ခံစားမႈေတြကို အမိအရ ေဖာ္ျပႏိုင္တယ္လို႔ ထင္တယ္။ သူဆာေနတာ ေရအျပင္  တျခား ဘာေတြကို ေထာင္ထဲကေန တမ္းတေနေသးလဲ။ ဒီေမးခြန္းကိုပါ တဆက္တည္း ေမြးထုတ္လိုက္တယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ သူလွမ္းခပ္လိုက္တဲ့ ေရအိုးထဲမွာေကာ ေရရွိရဲ႕လား။ အေရာင္ေတြအရ ည ရႈခင္းဆိုတာ မွန္းလို႔ရတယ္။ ဒီေတာ့ ညခင္းႀကီးမွာ  သူ ဆာေနတဲ့ေရကို ဘယ္သူကျဖည့္ေပးမွာလဲေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ နာက်င္ေနတဲ့ ေဝဒနာကို ျမစ္ဖ်ားခံခဲ့တဲ့ ကားခ်ပ္ဆိုတာ သိသာပါတယ္။ ဆာေလာင္မႈ ကုန္ၾကမ္းကေန အႏုပညာ ကုန္ေခ်ာ တခုကေတာ့ ေမြးဖြားလာတာ အမွန္ပါပဲ။ အရုပ္ကဗ်ာကို ငရဲခန္းထဲက လူသားေတြ ဖန္တီးလိုက္မႈဟာ ဒုကၡထဲက သုခကို ဆြဲထုတ္လိုက္တာပါပဲ။ မ်က္ရည္ၾကားက ပီတိ တခုကို ေကာက္ရလိုက္တာပါ။

ဆရာ ဦးခင္ျမင့္ေအာင္ ကိုယ္တိုင္ေရးဆြဲထားတဲ့ ေနာက္ကားခ်ပ္ တခုကလည္း ရင္ထဲက မထြက္ေအာင္ ရွိေနဆဲပါပဲ။

အသက္အရြယ္ ရေနၿပီးျဖစ္တဲ့ လူသားတဦးက ပခုံးေပၚမွာ ကေလးငယ္ေလးကို ထမ္းပိုးထားတယ္။ ကေလးငယ္က လူႀကီး ပခုံးေပၚ မတ္တပ္ရပ္လို႔ သူက အလကား ရပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ အလုပ္တခု လုပ္ေနတယ္။ အဲဒီအလုပ္ကေတာ့ သူ႔ လက္ထဲကေန ငွက္တေကာင္ကို လႊတ္ေပးလိုက္တာ ပါပဲ။ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို ပခုံးထမ္း တင္ေပးေနတဲ့ အနာခံစိတ္၊ ထိုစိတ္နဲ႔ အတူ ေမြခံထိုက္ေစ ဆိုတာ ျဖစ္ေအာင္ အစဥ္အလာ ေကာင္းေတြကို လက္ဆင့္ကမ္း ေပးတဲ့ သမိုင္းတာဝန္၊  မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့ အမ်ိဳးသားေရး ကိစၥ။ ဒါေတြဒါေတြဟာ ပန္းခ်ီကားမွာ ေပၚလြင္ေနတယ္။ ၾကည့္ရသူ လူတိုင္းကို ရင္ထဲ ထိမွန္ ေစတယ္ဆိုတာ အေသခ်ာပါပဲ။ ကဗ်ာတပုဒ္က တာဝန္ယူခ်င္ စိတ္ေတြကို ေပးတယ္ဆိုရင္ ပန္းခ်ီ ကားတခ်ပ္ဟာလည္း ခံစားသူေတြကို ေရွ႕ခရီးရဲ႕ အလုပ္ေတြကို မီးေမာင္း ထိုးျပေနတာပါပဲ။

ေနာက္ ဦးခင္ျမင့္ေအာင္ပဲ ေရးထားတဲ့ ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္မွာ လူသားတေယာက္ဟာ အင္မတန္ ေလးလံလွတဲ့ အရာတခုကို ထမ္းလို႔ ႀကိဳးစားၿပီး လွမ္းေနတဲ့ပုံ။ ေနာက္ ဒီကားမွာ သိသာတာကေတာ့ နံရံ ေတြကို အထင္းသား ေတြ႔လိုက္ရတာပါ။  လူ႔ အခြင့္ေရးလို႔ ေျပာေနသူေတြ ဒီပန္းခ်ီကားထဲက လိုမ်ိဳး ခံစားမႈေပးတဲ့ အႏုပညာ တခုခုနဲ႔ အလုပ္လုပ္ လိုက္ရင္ သူတို႔ အလုပ္ေတြ ပိုၿပီးလူေတြရဲ႕ ရင္ထဲကို ေရာက္မွာ ေသခ်ာတယ္။

သူတို႔ျပပြဲထဲက အခုအခ်ိန္ထိ မေပ်ာက္မပ်က္ ရင္ထဲ ရွိေနေသးတဲ့ ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္ကေတာ့ ခုတိုင္ တခ်ိဳ႕ အရပ္ေဒသမွာ ရွိေသးတဲ့ပုံပါ။ ဆီ ႀကိတ္တဲ့ဆီဆုံႀကီးကို ႏြားနဲ႔ လွည့္ေနတယ္။ ဆီ က်တဲ့ ေနရာမွာ ခံထားတဲ့ခြက္ကေတာ့ ဟန္းေကာခ်ိဳင့္။ ဒီ ပန္းခ်ီကား ကလည္း သူတို႔သင္တန္းသားေတြထဲက တေယာက္ရဲ႕ လက္ရာပါ။ ေရႊဘိုက ကိုခင္ေမာင္ၾကည္ ေရးထားတာ။  အဆီအႏွစ္ေတြကို သူတို႔စားသုံးေနပါလား၊ ႏြားက ဘယ္သူ႔ကို ကုိယ္စားျပဳေနလဲ၊ ဟန္းေကာခ်ိဳင့္ကေကာ ဘယ္သူေတြရဲ႕ နိမိတ္ပုံလဲ။

ေထာင္ထဲေရာက္စ အခန္းတိုင္းက ဝိုင္းၿပီး ႀကိဳဆိုတဲ့ အခါက ေတးသီခ်င္းေတြ သီဆိုၾကတာကိ္ု ျပန္ အမွတ္ရမိေတာ့တယ္။ အမႈတြဲ တေယာက္က ေထာင္က်ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ သီခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးယူလာခဲ့ဖို႔လည္း လိုမယ္ဆိုၿပီး ရယ္သလို ေမာသလို ေတာင္ ေျပာျဖစ္လိုက္ေသးတယ္။ အႏုပညာဟာ ဒဏ္ရာေတြကို သက္သာေစတဲ့ အရာဆိုတာ လက္ေတြ႕ ဘဝကေပးတဲ႔ အသိနဲ႔ကို သိလာခဲ႔တာပါ။

အႏုပညာကို တဘက္က ကိုင္ၿပီး လုပ္တဲ့ႏိုင္ငံေရးဟာ ေသနတ္ကိုင္ၿပီးလုပ္တဲ႔ ႏိုင္ငံေရးထက္ သမိုင္းမွာ ေနရာလွလွ ရမွာကေတာ့ အေသခ်ာပါပဲ။

ဆရာေတာ္ အရွင္ဇဝနသည္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းျဖစ္သည္။

" ဒုိိက္ဦး ေကာလိယၿမိဳ႕ေဟာင္း "

အပုိင္းေလးပုိင္းလုံးတစ္တြဲတည္းတင္ေပးလုိက္ပါတယ္ ၿပီးေတာ့မၿပီးေသးပါဘူး

" ဒုိိက္ဦး ေကာလိယၿမိဳ႕ေဟာင္း "အပိုိင္း 1+2+3+4

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ( ၂ ) ရက္ေန႔က ေညာင္ေလးပင္ ၿမိဳ႕နယ္ -၀ါးရုံကုန္းရြာရွိ မိခင္ႀကီးကုိသြား ေရာက္ကန္ေတာ့ၿပီးအျပန္တြင္ ေကာလိယၿမိဳ႕ေဟာင္းေနရာကုိ ၀င္ေရာက္ေလ့လာျဖစ္ခဲ့သည္ ။ ထုိေန႔က ရာသီ ဥတုသည္ သာယာေနရာမွ မုိးတိမ္မုိးသားမ်ားတက္လာၿပီး ရုတ္တရက္မုိးရြာခ်ေတာ့မည့္ဟန္မ်ိဳး ေမွာင္က်လာ သည္ ။ မုိးသာရြာလွ်င္ ဆက္မသြားပဲ ပဲခူးကုိဘဲျပန္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္လာခဲ့ရာ ဒုိက္ဦးေရာက္သည့္အခါ ေနသည္ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္သာလာသည္ ။
ထုိေၾကာင့္ ဒုိက္ဦးအ၀င္ ဒရယ္မီးလမ္းဆုံမွ လက္ယာဖက္ကုိထြက္ေသာ လက္ပံသုံးခြလမ္းခြဲအတုိင္းသြားရာ ( ၂ ) မုိင္ခန္႔ လက္၀ဲဘက္တြင္ ဘုရားႀကီးတစ္္ဆူကုိလွမ္းၿပီးဖူးေျမွာ္ရသည္ ။ ၿမိဳ႕ရုိးဘုရားႀကီးျဖစ္သည္ ။ ယခုဘြဲ႕ ေတာ္အသစ္ခ်ည္ထားၿပီးျဖစ္သည္ ။ ဘုရားႀကီးမွ အေနာက္ဖက္လွမ္းလွမ္းတြင္ ၿမိဳ႕ရုိးရြာႀကီးကုိမည္းမည္း အုပ္အုပ္ျမင္ေနရသည္ ။ လမ္းခရီးတေလ်ာက္ေတြ႕သည့္ ႀကံဳသည့္ေဒသခံမ်ားကုိ ေမးျမန္းစုံစမ္းရင္းၿမိဳ႕ရုိးရြာကုိ ေပါက္ေသာေျမသားလမ္းအတုိင္း ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ကုိ သတိထားေမာင္းကာေရာက္လာၾကသည္ ။
ရြံ႕ဗြက္စပ္စပ္ျဖစ္ေနသျဖင့္ ဆုိင္ကယ္ကုိ ရြာဦးတစ္ေနရာတြင္ရပ္ထားခဲ့ၿပီး ေျခက်င္ေလ်ာက္၍ ၀င္ခဲ့ၾကသည္ ။ အေရွ႕မွအေနာက္သုိ႔ေပါက္ေနေသာ ရြာလယ္လမ္းမွာၿမိဳ႕ရုိးကုန္းတန္းျဖစ္သည္ ။ ေရွးေဟာင္အုတ္မ်ားကုိ အလႊာလုိက္ အခ်ပ္လုိက္ေတြ႕ရေတာ့မွ ၿမိဳ႕ရုိးေပၚတြင္တည္ထားမွန္းသိလုိက္ရသည္ ။ ေရွးေဟာင္းအုတ္အရြယ္ အစားမ်ားက အလ်ား ( ၁၂ ) လက္မ အနံ ( ၆ ) လက္မ ထု ( ၂ ) လက္မ အရြယ္အစားျဖစ္သည္ ။ ရြာလယ္ကုန္းအတုိင္းေလ်ာက္ရင္း ေျမာက္ဘက္သုိ႔ထြက္ေသာပယ္လမ္းတစ္လမ္းကုိေတြ႕၍ ဆက္လုိက္သည့္ အခါ ရြာအျပင္အေနာက္ဘက္ ၿမိဳ႕ရုိးကုန္းတန္းကုိ ဘြားကနဲေတြ႕ရသည္ ။ အေနာက္ဘက္ၿမိဳ႕ရုိးသည္အခ်ိဳ႕ေန ရာ၌ အေတာ္ျပဳန္းတီးလ်က္ရွိၿပီး ၿမိဳႈ႕ရုိးသ႑န္ပင္ မေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ေခ် ။
ေျမာက္ဘက္ၿမိဳ႕ရုိးကုိပတ္၍ေလ်ာက္ၾကည့္သည့္အခါ အခ်ိဳ႕ေနရာ၌ျပဳန္းတီးေနေသာ္လည္း ၿမိဳ႕ရုိးပုံဟန္ေဆာင္ ႏုိင္ဆဲရွိေသးသည္ ။ ပကတိေျမျပင္မွ ၁၂ ေပခန္႔အျမင့္ပင္ရွိေသးသည္ ။ လူေနတဲေလးငါးလုံးလည္း ဤၿမိဳ႕ရုိး ေပၚတြင္ေနရာယုူထားၿပီးျဖစ္သည္ ။ ထုိလူေနတဲရွိရာေနရာမ်ား၌ မူလၿမိဳ႕ရုိး၏ အုတ္စီအလႊာမ်ားပကတိအတုိင္း က်န္ရွိေသးသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္ ။ ၿမိဳ႕ရုိးတည္ပုံကေလးေထာင့္စတုဂံပုံျဖစ္သည္ ။ အေရွ႕ အေနာက္ အလ်ား ရွည္ၿပီး အနံတုိသည္ ။ ေဒသခံရြာသားႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဦးသိန္းလႈိင္ႏွင့္ ၿမိဳ႕ရုိးေပၚေတြ႕ၿပီးေမးျမန္းစူးစမ္း သည့္အခါ ၿမိဳ႕ရုိးအျပင္ပတ္လည္တြင္ေရကန္ေဟာင္း ( ၇ ) ကန္ခန္႔ရွိေၾကာင္း ေျမာက္ဘက္၌ ( ၂ ) ကန္ အေနာက္ဘက္၌ ( ၂ ) ကန္ ေတာင္ဘက္၌ ( ၃ ) ရွိေၾကာင္း ယခုအခါ ( ၂ ) ကန္မွာေကာသြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္ ။ သူေျပာသည့္ ၿမိဳ႕ရုိးပတ္လည္ေရကန္ဆုိသည္မွာ ယခင္ၿမိဳ႕ေဟာင္းအျပင္ရွိ က်ဳံးေဟာင္းျဖစ္ဖြယ္ ရွိသည္ ။ က်ဳံးေဟာင္းကုိ ကန္႔၍ ကန္႔၍ ေရကန္ျပဳထားျခင္းျဖစ္မည္ ။ ၿမိဳ႕ရုိးေလးဘက္ေလးတန္အတြင္း၌ ေရမ်ားရွိၿပီး ျမက္ပင္မ်ား ဒုိက္မ်ား ဖုံးလႊမ္းေနရာ ပီဘိေရကန္ႀကီးပမာျဖစ္သည္ ။ လူတစ္ရပ္ခန္႔ နက္သည္ဟု သိရသည္ ။
ေရကန္ထဲမဆင္းနဲ႔ေနာ္ . . .  နက္တယ္ ဟု ရြာဦးမွာေတြ႕သည့္မိန္းမႀကီးတစ္ဦးကလမ္းညႊန္သတိေပးသည္ကုိ သတိရမိသည္ ။ `ေရွးကဆုိရင္  . . ဒီကန္မွာ . . ေႏြရာသီေတာင္လူမမွီဘူး ´ ဟု ဦးသိန္းလႈိင္က သူမွတ္သားမိသ မွ်ေျပာျပသည္ ။ ၿမိဳ႕ရုိးကုန္းႀကီးဆုိလည္း ေမာေလာက္ေအာင္တက္ရတယ္ . . . ဟုလည္းကေလးသဘာ၀ သူ တုိ႔ငယ္ငယ္က ေျပးေဆာ့ကစားခဲ့သည္ကုိ အမွတ္ထင္ထင္ေျပာျပေနသည္ ။ သုိက္တုူးတဲ့သူေတြ သုိက္တူးဖုိ႔လာ တာကုိလည္း ငယ္ငယ္ကႀကံဳဖူးတယ္ ။ ေခါင္းရင္းအိမ္မွာတည္းၾကတာ ။ အဲဒါသူတုိ႔တည္းတဲ့အိမ္ကုိ ခဲေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းက်တာနဲ႔ ျပန္ေျပးသြားတယ္ ။ ´ၿမိဳ႕ရုိးႏွင့္ပက္သက္၍ ထူးထူးျခားျခားျဖစ္စၪ္မ်ားကုိလည္း သူ႔ထံမွ စိတ္ ၀င္စားဖြယ္ၾကားရ နာရသည္ ။ သူ႔စကားထဲတြင္ေရကန္ေဖၚမည္ဟု စက္ျဖင့္တူးခဲ့ေသးေၾကာင္း မုိးေတြခ်ဳန္း မုိးႀကိဳးေတြပစ္၍ ဆက္မတူးရဲေတာ့သျဖင့္ မတူးခဲ့ရေၾကာင္း . . . . . . . . . . . .

( ဆက္ပါဦးမည္ ။ . . . . . . . .  )

ေမာင္ယၪ္လႈိင္း ( ပ်ၪ္းမၿမိဳင္ )  . . . . ပဲခူးၿမိဳ႕၀န္းက်င္ သမုိင္း၀င္ေနရာမ်ားစာအုပ္မွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္ ။

ေကာလိယသမုိင္း ( ဒုတ္ိယပုိင္း )

၁၄ လက္မ ၁၅လက္မ အရြယ္ ကၽြန္းျပားမ်ားကုိလည္း ကန္ထဲမွ အထပ္လုိက္ေတြ႕ဘူးေၾကာင္း ဘာမွန္းမသိ၍  မေဖၚရဲဘဲ ထားခဲ့ရေၾကာင္း ညေနခင္းႏြားရုိင္းသြင္းခ်ိန္မ်ား၌ ႏြားေက်ာင္းသားေတြေခါင္းမပါ ကုိယ္ခႏၶာခ်ည္း ျပၿပီး သရဲအေျခာက္ခံရတာလည္း မၾကခဏခံရေၾကာင္း ယခုေတာ့မရွိေတာ့ေၾကာင္းေတြလည္းစုံသည္ ။
ေျမာာက္ဖက္ၿမိဳ႕ရုိးတြင္ တံခါးေပါက္ဟု ယူဆရသည့္ အေပါက္ ( ၃ ) ေပါက္ေတြ႕ရသည္ ။ အေရွ႕ဖက္ၿမိဳ႕ရုိးအနီး ရွိအေပါက္ကိုုမူ ေဒသခံတုိ႔အလုိအရ က်ီးကန္းေပါက္ေခၚေၾကာင္းသိရသည္ ။ ထုိေျမာက္ဘက္ၿမိဳ႕ရုိးအလယ္ တံခါးေပါက္တြင္ အုတ္စီအုတ္ရုိးမ်ားပင္ရွိေသးေၾကာင္း မၾကာေသးမီက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားပါသည့္ ေလ့လာေရးအဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ ထုိတံခါးေပါက္ကုိလာေရာက္ေလ့လာသြားဖူးေၾကာင္း ဆရာလုပ္သူကရွင္းျပၿပီး ဓါတ္ပုံ ရုိက္သူကရုိက္ တုိင္းထြာသူက တုိင္းထြာၾကေၾကာင္း လုိက္အက်ိဳးေဆာင္ေပးသူ အသက္ ( ၂၀ ) ေက်ာ္အရြယ္ရွိ ကုိငယ္ဆုိသူကေျပာျပသည္ ။
ေရကန္ႀကီးလုိျဖစ္ေနေသာၿမိဳ႕ရုိးတြင္းဧရိယာသည္ ခန္႔မွန္းဧက ( ၁၀၀ ) ခန္႔ရွိမည္ျဖစ္သည္ ။ ထုိကန္ထဲမွ ေရ ေတြစီးထြက္ေနရာ အေရွ႕ဘက္ၿမိဳ႕ရုိးတြင္ ( ၂ ) ေပါက္ေတြ႕ရသည္ ။ ေရွးကၿမိဳ႕ရုိးတံခါးေပါက္ျဖစ္မည္ ။ ရြာတည္ထားသည့္ အေရွ႕အေနာက္တန္း ေတာင္ဘက္ၿမိဳ႕ရုိးကုန္းတန္းမွာလည္း ေဒသခံတုိ႔အေခၚ ` ပယ္လမ္း ´ မ်ားမွာ ေရွးၿမိဳ႕ရုိးတံခါးေပါက္မ်ားျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ။ ဤသုိ႔ျဖင့္ေကာလိယၿမိဳ႕ရုိးတြင္ အေရွ႕ဘက္၌ တံခါး ( ၂ ) ေပါက္ ေတာင္ဘက္ႏွင့္ ေျမာက္ဘက္ၿမိဳ႕ရုိးမ်ားတြင္ တံခါး ( ၃ ) ေပါက္စီ ရွိခဲ့မည္ဟူ၍ ဆုိႏုိင္သည္ ။ အေနာက္ ဖက္ၿမိဳ႕ရုိးမွာမူ သတိမထားမိခဲ့ေခ် ။
ကုိငယ္ဦးေဆာင္ေခၚသြားသျဖင့္ အေရွ႕ဘက္ေထာင့္ၿမိဳ႕ရုိးေပၚရွိ ေစတီကုန္းေဟာင္းရွိရာ အိမ္၀ုိင္းတစ္ခုကုိ ေရာက္သြားသည္ ။ ဘုရားကုန္းကိုၿဖိဳရင္း ဆင္းတုရုပ္ပြားအက်ိဳးမ်ားထြက္ေပၚလာသျဖင့္ ဆက္မၿဖိဳရဲေတာ့ဟုဆုိ သည္ ။ တူးေဖၚရရွိသည့္ဆင္းတုေတာ္မ်ားကုိ ထုိေစတီကုန္းေဟာင္းေပၚမွာပင္ ၀ါးတဲေလးေဆာက္ကာျပန္လည္ ပူေဇာ္ထားသည္ ။ ထုိေစတီကုန္းေဟာင္းေပၚ၌ အမုိးအုတ္ၾကြပ္ အက်ိဳးအပ်က္အပုိင္းအစမ်ားစြာလည္းေတြ႕ရ သည္ ။ စဉ္႔သုတ္အုတ္ၾကြပ္လည္းပါသည္ ။ ရုိးရုိးရႊံ႕မီးဖုတ္အုတ္ၾကြပ္ေတြလည္းပါသည္ ။ ၀ါးတဲေအာက္၌ ပစ္ထားေသာအုတ္ခဲပုိင္းက်ိဳးတစ္ခုကအရြယ္အစားႀကီးမားသည္ ။ အနံ ( ၈ ) လက္မ ထု ( ၃ ) လက္မ အလ်ား ( ၈ ) လက္မခြဲအုုတ္ပုိင္းက်ိဳးျဖစ္သည္ ။ အမွတ္မထင္ထုိအုတ္ခဲက်ိဳး၌ ကန္႔လန္႔ျဖတ္လက္စင္းရာ ( ၃ ) ေၾကာင္း စီပါရွိသည္ ကုိေတြ႕ရသည္ ။ ဤသုိ႔လက္စင္းရာပါေသာအုတ္မ်ိဳးကုိ ေရွးေဟာင္းပ်ဴေဒသမ်ားျဖစ္ေသာ သေရ ေခတၱရာ ဗိႆႏုိး ဟန္လင္းစသည္တုိ႔တြင္ေတြ႕ရသလုိ ပဲခူးအနီးေ၀ါၿမိဳ႕ ႀကံဳတူဘုရားမွလည္းရရွိဖူးသည္ ။။ ထုိ သုိ႔ဆုိလွ်င္ဤေကာလိယၿမိဳ႕ေဟာင္းသည္ ေရွးေဟာင္းပ်ဴေဒသတစ္ခုျဖစ္ေနသေလာ . . . . . . .

( ဆက္ပါဦးမည္ . . . . . .  )
ေမာင္ယဉ္လႈိင္း ( ပ်ဉ္းမၿမိဳင္ ) .  .. . . . ပဲခူး၀န္းက်င္ သမုိင္း၀င္ေနရာမ်ား စာအုပ္မွကူးယူေဖၚျပသည္ ။

တတိယပုိင္း ( ေကာလိိယသမုိင္း )

ေအဒီ ၉၆၄ မတုိင္မီ ျပဳစုခဲ့သည့္ တရုတ္ထန္မင္းဆက္ သမုိင္းေဟာင္း ေအဒီ ၉၆၁ မွ ျပဳစုခဲ့သည့္ ထန္မင္းဆက္ အုပ္ခ်ဳပ္ပုံစာတမ္း ေအဒီ ၁၀၆၀ ၌ျပဳစုခဲ့သည့္ ထန္မင္းဆက္သမုိင္းသစ္မ်ားတြင္ ေဖၚျပထားေသာပ်ဴႏုိင္ငံ အက်ယ္အ၀န္းအတြင္း၌ ေကာလိယၿမိဳ႕ေဟာင္းေဒသသည္ပါ၀င္ေနသည္ ။ ထန္မင္းဆက္သမုိင္းသစ္တြင္ ပ်ဴ တပ္ ( ၉ )ၿမိဳ႕ ပ်ဴေဒသ ( ၃၂ ) ၿမိဳ႕ကုိေဖၚျပထားရာ လု၀ူး ( ဒုိက္ဦး ) လည္းပါ၀င္ေနသည္ကုိေတြ႕ရသည္ ။ ထုိလု၀ူူး ( ဒုိက္ဦး ) သည္ ယခုေကာလိယတည္ရွိရာေနရာျဖစ္သည္ ။ ထုိထန္မင္းဆက္ သမုိင္းသစ္၏အဆုိကုိ ေကာလိယၿမိဳ႕ေဟာင္းတြင္ေတြ႕ရသည့္ လက္စင္းရာပါအုတ္ခဲႀကီးက သက္ေသခံလုိက္ၿပီဟုဆုိရေပမည္ ။
ေဒသခံတုိ႔ကမူ လက္ရွိၿမိဳ႕ရုိးေက်းရြာရွိ ၿမိဳ႕ရုိးေဟာင္းႀကီးအျပင္ဘက္၌ ၿမိဳ႕ရုိးေဟာင္းႀကီးတစ္ခုရွိေသးေၾကာင္း ေျပာၾကသည္ ။ အခ်ိဳ႕ေနရာ၌ လုံး၀ကြယ္ေပ်ာက္ေနသျဖင့္ အဂၤါမစုံေတာ့ေၾကာင္း ၿမိဳ႕ရုိးဟုပင္ အခုိင္အမာမေျပာ ႏုိင္ေတာ့ေၾကာင္းေျပာသည္ ။ ဤေကာလိယၿမိဳ႕ေဟာင္းကုိ မည္သည့္ကာလက တည္လုပ္ခဲ့သနည္းဟုေမးခြန္း ထုတ္စရာရွိသည္ ။ သမုိင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ထင္ရွားသည့္က ဟံသာ၀တီ ဒုတိယေခတ္ ရာဇာဓိရာဇ္ ( ေအဒီ ၁၃၈၂ - ၁၄၃၂ ) တည္လုပ္ခဲ့ေၾကာင္းဆုိသည္ ။ ဘုိးေတာ္( ဗဒုံမင္း ) ( ေအဒီ ၁၇၈၂ - ၁၈၁၉ ) လက္ထက္ေကာက္ခံေသာ ဟံသာ၀တီ ( ၃၂ ) ၿမိဳ႕စစ္တမ္းတြင္ အတိအက်ေဖၚျပထားသည္ ။
ဘုိးေတာ္ ( ဗဒုံမင္း ) လက္ထက္ သကၠရာဇ္ ( ၁၁၆၄ ) ခု ေတာ္သလင္းလဆန္း ( ၉ )ရက္ေန႔ ေကာလိယၿမိဳ႕တံ ဆိပ္ေတာ္ရ သူႀကီးဗညားအိႏၵေက်ာ္ အသက္ ( ၆၅ ) ႏွစ္အားစစ္ေမးသည့္စစ္တမ္း၌
`ေကာလိယၿမိဳ႕သည္ အေရွ႕ကုိလားေသာ္ တာ၁၀၀၀၀ ဘန္းၿမိဳ႕ တလခြာေျမႏွင့္အစပ္ ၊ က်ိဳက္ပလဲခြာဘုရား အထိ ၊ အေရွ႕ေတာင္ကုိလားေသာ္ တလႏြမ္းေခ်ာင္း ေကာက္ေကာက္စင္းစင္း ၊ စစ္ေတာင္းၿမိဳ႕ေျမႏွင့္အစပ္ ၊ တမာကေပါထိ ၊ ေတာင္ကုိလားေသာ္တာ ၁၀၀၀၀ ကြာ ၊ ဟံသာ၀တီၿမိဳ႕ေျမႏွင့္အစပ္ ၊ က်ဳက္စေကာဆုိသည့္ က်ိဳက္လပုိ႔ဘုရားအထိ ၊ အေနာက္ကိုလားေသာ္ ထန္းေတာႀကီးေျမႏွင့္အစပ္ ၊ အေနာက္ကုိလားေသာ္ တာ ၁၅၀၀၀ကြာ ေဇာင္းတူၿမိဳ႕ႏွင့္အစပ္ ၊ က်ဳိက္ေဒးပါဘုရားအထိ ၊ အေနာက္ေျမာက္ကုိလားေသာ္ ရဲႏြဲၿမိဳ႕ေျမႏွင့္ အစပ္ ၊ တာ ၂၀၀၀၀ကြာ ၊ ၀ါးေတာႀကီး တုံခန္းရဲႏြဲရဲလွေျမႏွင့္အစပ္ ၊ က်ိဳက္ပၸံေတာရီးဘုရားထိ ၊ အေရွ႕ေျမာက္ ကုိလားေသာ္ ေရႊက်င္ေျမႏွင့္အစပ္ ၊ ေညာင္ေလးပင္ထိ နယ္ေလးရပ္ ရွစ္ရပ္သတ္မွတ္ထားေၾကာင္းပါရွိသည္ ။ နယ္ေျမအပုိင္းအျခားက်ယ္၀န္းႀကီးမားေၾကာင္းေတြ႕ရသည္ ။ ဟံသာ၀တီ ၃၂ ၿမိဳ႕ စစ္တမ္းအရ မြန္ဘုရင္ ရာဇာဓိရာဇ္တည္လုပ္ခဲ့သည္ဆုိေသာ္လည္း ဆရာကူးေရးသည့္ ေရႊေမာ္ေဓာဘုရားသမုိင္း၌မူ ေကာလိၿမိဳ႕ကုိ ေဇာင္းတူဘုရင္ သမႏၱရာဇာ၏အမတ္ အမတ္ဟံဆုိသူတည္လုပ္ေၾကာင္းျပဆုိထားသည္ ။ ေရႊေမာေဓာဘုရား သမုိင္းႏွင့္လည္းဆက္စပ္ေနသည္ ။

( ဆက္ပါဦးမည္ . . . . . . . . )
ေမာင္ယဉ္လႈိင္း ( ပ်ဉ္းမၿမိဳင္ ) )  . . . . ပဲခူးၿမိဳ႕၀န္းက်င္ သမုိင္း၀င္ေနရာမ်ားစာအုပ္မွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္ ။

စတုတၳပုိင္း ေကာလိယသမုိင္း
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေျခာက္၀ါေျမာက္ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည္အနီးမကုလပဗၺေတာင္ေျခ ခ်ယားေတာအုပ္ႀကီး၌ သီတင္းသုံးလ်က္ရွိစဉ္ေဇာင္းတူၿမိဳ႕သား သူေဌးကုန္သည္ညီေနာင္ျဖစ္ေသာ စူဠသာလ မဟာသာလတုိ႔သြား ေရာက္ဖူးေျမာ္စဉ္ ေနာင္အရွည္ကုိးကြယ္ပူေဇာ္ရန္ဆံေတာ္ ( ၂ ) ဆူကုိေပးသနားေတာ္မူခဲ့သည္ ။ ကုန္သည္ ညီေနာင္တုိ႔ ေေဇာင္းတူၿမိဳ႕ကုိ ဆံေတာ္ပင့္ၿပီးျပန္ေရာက္လာသည့္အခါ ေဇာင္းတူဘုရင္ သမႏၱရာဇာမင္းႀကီးႏွင့္ တကြၿမိဳ႕သူူၿမိဳ႕သားအေပါင္းတုိ႔၀မ္းပန္းတသာ ႀကိဳဆုိပင့္ေဆာင္ပူေဖာ္ၾကသည္ ။ သည့္ေနာက္သမႏၱရာဇာမင္း ႀကီးသည္ ပဲခူး ဟသၤာကုန္းတန္းရွိ သုဒႆနျမင့္သီတပဗၺတကုန္းေတာ္၌ ဆံေတာ္ဌာပနာ၍ ေစတီကုိတည္လုပ္ ေစသည္ ။ မဟာသကၠရာဇ္ ၁၁၅ ခု တန္းခူးလဆန္း ( ၁ ) ရက္ စေနေန႔တြင္အလုံးစုံေျပခဲ့သည္ ။ ထုိ႔ေနာက္ သမႏၱရာဇာမင္းႀကီးသည္ ေစတီေတာ္ကုိအဓြန္႔ရွည္စြာတည္ထြန္းရန္ရည္ရြယ္ၿပီး ေမာ္ေစာ္ကႏုရြာေန သိဃၤဒတၳ စစ္ကဲ ငကြံလွႏွင့္ လူေပါင္းတစ္ရာ ၊ ငတံရြာေန ငေအးႏွင့္ငယ္သားေျခာက္အိမ္ေထာင္ ၊ သင္လည္ရြာေန ပန္းပဲ ငသုိင္းႏွင့္ ငယ္သားေျခာက္အိမ္ေထာင္ ၊ တြံတာရြာေန သုိင္းေတာ္ကုိင္သင္ပုတ္ေတာ္တင္ ငကြံေထာ္ႏွင့္ ငယ္သားခုႏွစ္အိမ္ေထာင္ ၊ အင္းရြာေန တံျမတ္လွည္း ငေထာ္ကလင္ႏွင့္လူေပါင္းခုႏွစ္အိမ္ေထာင္တုိ႔ကုိ ကၽြန္ ေတာ္အသီးသီးအျဖစ္ေရစက္ခ် လွဴဒါန္းေတာ္မူခဲ့ပါသည္ ။
ေစတီေတာ္၏ ၀တၱကနယ္ေျမကုိလည္း အေရွ႕ အေနာက္ ေျမာက္တာတစ္ရာက် ေတာင္ကုိတာငါးဆယ္ဖြဲ႕၍ လည္းလွဴေတာ္မူခဲ့သည္ ။ သမႏၱရာဇာမင္းႀကီးက အိမ္ေျခသုံးေထာင္ရွိေသာမဟာဂါမရြာႀကီးကုိ အဂၢမဟာေသ နာပတိဘြဲ႕ခံ အမတ္ဟံကုိ အပုိင္စားေပးခဲ့ေၾကာင္း ၊ ေနာင္တြင္ထုုိရြာကုိိိေကာလိယၿမိဳ႕ဟုတြင္ေၾကာင္း ( သစ္ထိန္ညင္ရြာလုိ႔ မွတ္ဖူးသည္ ။ စာရုိက္သူ ) ျပဆုိထားသည္ ။ ထုိဘုရားသမုိင္းအရဆုိလွ်င္ ေကာလိယၿမိဳ႕၏ သက္တမ္းသည္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ရွိေနၿပီျဖစ္သည္ဟုဆုိႏုိင္သည္ ။  ျမတ္စြာဘုရားသက္ေတာ္ထင္ရွားရွိ စဉ္ကတည္းက အ္ိိမ္ေျခသုံးေထာင္ရွိေသာ မဟာဂါမရြာႀကီးတြင္ ရာဇဓိရာဇ္ဘုရင္လက္ထက္၌ မူလၿမိဳ႕ရုိးကုိ ခ်ဳံ႕လုိက္ကာ ၿမိဳ႕သစ္အျဖစ္တည္ခဲ့ျခင္းေလာဟူ၍ ဆင္ျခင္စရာရွိသည္ ။
မည္သုိ႔ဆုိေစ မြန္ဘုရင္ရာဇာဓိရာဇ္လက္ထက္၌ ေကာလိယၿမိဳ႕သည္ မြန္ျမန္မာနယ္စပ္ခံၿမိဳ႕ျဖစ္၍ တစ္ခါတစ္ရံ ခ်စ္ၾကည္ေရးနယ္ျခားတပ္ၿမိဳ႕လည္းျဖစ္သည္ဟုဆုိႏုိင္သည္ ။ ဟံသာ၀တီဘုရင္ရာဇာဓိရာဇ္က အင္း၀ႏွင့္ဟံသာ ၀တီတစ္ျပည္ႏွင့္တစ္ျပည္ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈကုိ ေျမွာ္ေတြးလ်က္ အမတ္ဒိန္မဏိရြတ္ကုိ လက္ေဆာင္ပ႑ာမ်ား ျဖင့္ အင္း၀ဘုရင္မင္းေခါင္ထံေစလႊတ္ခဲ့ဘူးသည္ ။ ` ငါတုိ႔ျပည္ေထာင္ခ်င္းမင္းႏွစ္ပါးတုိ႔သည္ ေဒ၀ဒဟကပိလ ၿမိဳ႕ကဲ့သုိ႔ အစဉ္ရွည္စြာျဖစ္ေစခ်င္သည္ ။ ငါ့သမီးေတာ္ တလမဲႀကိဳး သည္ ေရႊနန္းသခင္အပါးေတာ္၀ယ္ရွိေလၿပီး သည္ ။ အေဆြေတာ္ကုိ ႏွမေတာ္မင္းလွျမတ္ႏွင့္ စုံေတာ္မူလွ်င္ တုိက္ဆင္ ( ၃၀ ) ႏွင့္ပုသိမ္သေဘၤာအေကာက္ အခြန္ကုိ ႏွစ္စဉ္ဆက္သြင္းပါမည္ ´ ဟူ၍ မဟာမိတ္ရာဇသံေရႊေပလႊာလည္း ပါးလုိက္သည္ ။
ျမန္မာဘုရင္မင္းေခါင္လည္း အရွည္ကုိေျမွာ္ေတြးလ်က္ မင္းရာဇာႏွင့္တုိင္ပင္ၿပီး လက္ေဆာင္ပ႑ာ တုံ႔လွယ္ကာ ပညာရွိအမတ္ႀကီး မင္းရာဇာအား ဟံသာ၀တီသုိ႔ေစလႊတ္၍ ျပင္ဆင္ေဆာင္ရြက္ဖြယ္မ်ားကုိ သြားေရာက္ေဆာင္ ရြက္ေစသည္ ။ ရာဇာဓိရာဇ္လည္း စစ္သူႀကီးသမိန္ျွွဗက္စ ၊ အမတ္ဒိန္မဏိရြတ္ႏွင့္တုိင္ပင္ၿပီး ေကာလိယၿမိဳ႕တြင္ တန္ေဆာင္းသုံးေဆာင္ေဆာက္ေစ၍ လက္ထပ္နန္းကုိလည္း တည္ေဆာက္ေစသည္ ။ အမတ္ႀကီးကေတာ္ မယားေလးေယာက္ကုိလည္းအေဆာင္အေယာင္မ်ားႏွင့္တကြ အင္း၀သုိ႔ မင္းရာဇာႏွင့္အတူ ထည့္လုိက္သည္ ။ လက္ေဆာင္ပ႑ာမ်ားည္းအမ်ားပင္ေပးလုိက္သည္ ။ ဘုရင္မင္းေခါင္းလည္းအေရး အရာၿပီးေျပေၾကာင္း မင္းရာဇာ၏ ေလ်ာက္ထားခ်က္အရ ႏွမေတာ္မင္းလွျမတ္ကုိ ဦးေဆးမဂၤလာျပဳေစၿပီး ` သုပဘာေဒ၀ီ ´ ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ မိဖုရားတုိ႔၏ အေဆာင္အေယာင္ႏွင့္ကုိယ္လုပ္ေတာ္သုံးက်ိပ္ေပးေတာ္မူသည္ ။ လကၤ်ာႀကီးကေတာ္ ကုိအထိန္းခန္႔ေတာ္မူသည္ ။ ပခန္းတရဖ်ား တစ္တပ္ ၊ ေတာင္တြင္းသီဟပေတာ့ တစ္တပ္ ၊ ေပါက္ၿမိဳ႕စည္သူ တစ္တပ္ ၊ တလုပ္ရာဇသူတစ္တပ္ ၊ ပုဂံဥဇနာတစ္တပ္ ၊ ေတာင္ငူမင္းေနပိ တစ္တပ္ ၊ မင္းရာဇာ တစ္တပ္ ၊ ဤခုႏွစ္တပ္တြင္ ဆင္လုံးျမင္းရင္းကား တုိက္ဆင္ႏွစ္ရာ ၊ ျမင္းသုံးေထာင့္ငါးရာ ၊ စစ္သူရဲခုႏွစ္ေသာင္းပါသည္ ။

( ဆက္ပါဦးမည္ . . . . . . . . .  )
ေမာင္ယဉ္လႈိင္း ( ပ်ဉ္းမၿမိဳင္ ) )  . . . . ပဲခူးၿမိဳ႕၀န္းက်င္ သမုိင္း၀င္ေနရာမ်ားစာအုပ္မွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္ ။

( ဒုိက္ဦးသားတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ) ပို႕ပို႕ လို႕ေခၚတဲ့ ကို ေန ဝင္း

ပို႕ပို႕ အ ေၾကာင္းေျပာ ရ ရင္ ေမေမရယ္ ကိုဝင္းခိုင္ရယ္ က မပါမျဖစ္။ ေမ ေမ က ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက စိတ္ထားႏုညံ့သိမ္ေမြ႔သူ၊ ၁၆ႏွစ္ သမီးကတည္းက ဝိပႆနာ အားထုတ္သူ၊ သားသမီးေတြကိုလည္း အျမဲ တရားထိုင္ခိုင္းသူ။ ပို႔ပို႔နဲ႔ ကိုဝင္းခိုင္က သူငယ္ခ်င္းညီအစ္ကို။ ညီအစ္ကို ၆ေယာက္ ညီမ ၁ ေယာက္ဟာ မိဘေတြရဲ႕ ပံုစံအတိုင္း ရိုးေျဖာင့္တယ္၊ အရွက္အေၾကာက္ၾကီးတယ္၊ ညွာတာစာနာစိတ္ေတြရွိတယ္၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအားၾကီးၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္က ပိုၿပီးတြဲပါတယ္။ စာအတူဖတ္၊ တရားအတူထိုင္၊ အတူေဆြးေႏြး ေမ ေမက ေဘးက ကူညီေပါ့။ ေမ ေမရဲ႕ ဆံုးမသြန္သင္မႈေအာက္မွာ တရားထိုင္ရင္း၊စာေတြဖတ္ရင္း ငယ္ရြယ္တဲ့ ပို႔ပို႔နဲ႔ ကိုဝင္းခိုင္တို႔ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ လြတ္ေျမာက္ျခင္းကို တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း မသြားခ်င္ေတာ့ဘဲ လူအမ်ားကို ေခၚသြားခ်င္တယ္။ လူအမ်ားရဲ႕ေကာင္းက်ိဳးကို အားသြန္ခြန္စိုက္ လုပ္ေပးခ်င္လာၾကတယ္။ နိဗၺာန္ေတာင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းဆို မသြားခ်င္ေသးဘဲ လူေတြကို ကူညီကယ္တင္လိုတဲ့ အ ေတြးေတြဟာ တရားထိုင္ရင္း စာဖတ္ရင္း ေပၚလာၾကတယ္။ လူေတြကို ကယ္တင္ႏိုင္ဖို႔ ပါရမီ ဆယ္ပါး ျဖည့္ရမယ္ ဆိုတ့ဲ အ ေတြးေတြနဲ႔ ေကာင္းတာေတြခ်ည့္ ရွာလုပ္ၾကေတာ့တယ္။ ၁၉၆၂ ဗိုလ္ေနဝင္း တက္လာၿပီး ပါပါးတို႔ ေမ ေမတို႔ ကုမၸဏီ ျပည္သူပိုင္သိမ္းခံရတယ္။ ဒိုက္ဦးၿမိဳ႕လည္က အိမ္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္ထပ္ ေလးပံုသံုးပံုကို "ပ ပ က ဆိုင္" အျဖစ္ ျပည္သူပိုင္ သိမ္းခံရတယ္။ ကိုဝင္းခိုင္ ၁၀တန္းေအာင္တယ္ ၊ ပဲခူးတိုင္း ပထမ။ ပို႔ပို႔ ၁၀ တန္းေအာင္တယ္၊ ေဆးတကၠသိုလ္ အမွတ္မွီတယ္။ ပါပါးက ဂ်ပန္ေခတ္ အၿပီး လူငယ္ ဘဝကတည္းက အလုပ္လုပ္ဖို႔ လာတဲ့ တရုတ္ အမ်ိဳးသားပါ။ ဒီေခတ္ ခရိုနီေတြနဲ႔ လံုးဝမတူတဲ့ ရိုးသား၊ ႀကိဳးစား၊ ေျဖာင့္မတ္တဲ့ တရုတ္ပါ။ One FRC ေတြ ေဆးေက်ာင္း မတက္ရေတာ့ သူတို႔ ခံစားရပါတယ္။ လူေတြကို ကယ္တင္ခ်င္တဲ့ ဆရာဝန္၊ ေရႊလင္းယုန္ရဲ႕ "သူ"၊ ေဒါက္တာျမင့္ေမာင္လို ဆရာဝန္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ၾကတာ။ ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ လူေတြဆို ေတာ့ ဒီခံစားခ်က္ေတြက ေန စနစ္ တစ္ခုရဲ႕ အမွားေတြ ျမင္လာၾကတယ္။ ပို႔ပို႔နဲ႔ ကိုဝင္းခိုင္ ေဒသ ေကာလိပ္ အတူတက္ေတာ့ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ ထမင္းဖိုးကို တစ္ေယာက္စာပဲ မွာၿပီး တစ္ေယာက္စာကို စာအုပ္ေတြဝယ္ဖတ္၊ ရုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္ၾကတယ္။ ရုပ္ရွင္က ကားအားလံုးၾကည့္ ႏိုင္ဖို႔ ေရွ႕ဆံုး ငါးမူးတန္းက ၾကည့္ၾကတာ။ ေဆးလိပ္ခံု ဖင္စီခံလုံုးမယ့္ စာအုပ္ေတြထဲက စာအုပ္ေကာင္းေတြကို ပိႆာခ်ိန္နဲ႔ ဝယ္ဖတ္ၾကတာ။ စာအုပ္ေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ပိႆာခ်ိန္နဲ႔ ဝယ္ဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေဒသေကာလိပ္ၿပီးေတာ့ ကိုဝင္းခိုင္က စိုက္ပ်ိဳးေရး တကၠသိုလိ။ ပို႔ပို႔ က တစ္တန္းငယ္ေတာ့ေနာက္ႏွစ္မွ တိေမြးကု တကၠသိုလ္ ေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီ့တုန္းက Vet က ရန္ကုန္၊ အင္းစိန္မွာပဲရွိေသးတယ္။ ပို႔ပို႔ အင္းစိန္မွာ စာေပကိစၥေတြလုပ္ရင္း မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္း၊ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆံုရတယ္။ အလုပ္ေတြ ပိုလုပ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ပို႔ပို႔ရဲ႕ ပံုစံက အားလံုးကို တကယ္စြန္႔လႊတ္တဲ့သူ။ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့သူ ဖိနပ္လိုရင္ လမ္းမွာတင္ ခြ်တ္ေပးခဲ့တာ၊ မုန္႔ဟင္းခါးစားေနရင္း လာေတာင္းတဲ့သူရွိရင္ ကိုယ္တိုင္ရိုးရိုးစားၿပီး ေတာင္းသူကို ရွယ္ပြဲ မွာေပးတဲ့သူ။ တခါတ ေလ ရွပ္အက်ီၤ ခြ်တ္ေပးခဲ့ ၿပီး စြပ္က်ယ္န႔ဲ အိမ္ျပန္လာသူပါ။ သူ႔ရဲ႕ပံုစံက အင္မတန္ ယဥ္ေက်း ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႕ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းသိပ္မာပါတယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္ တစ္ခုကို အၿမဲစြဲကိုင္သူပါ။ အင္းစိန္မွာ ျပဇာတ္ ဒါရိုက္တာ ဦးရဲဝင္းနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ ခင္ခဲ့ပါတယ္။ ဦးရဲဝင္းရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာသမီး သႏၲာခင္ကို စိတ္ဝင္စားခဲ့တယ္။ Vet က ေရဆင္းကို ေျပာင္းေတာ့ ေရဆင္း က ေန B.Vs ဘြဲ႕ရခဲ့တယ္။ သႏၲာနဲ႔ အိမ္ေထာင္ၾကပါတယ္။ ၁၉၈၈၊ ၈ လပိုင္းမွာ သမီးၿဖိဳးၿဖိဳးေအာင္ကို ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ အ ေရးအခင္း အတြင္း ေမြး တဲ့ သမီးနဲ႕ ဇနီးကိုျပစ္ထားျပီး ယုံၾကည္ရာ လႈပ္ ရွားခဲ့တယ္ အမ်ဳိးသား နိုင္ငံ ေရးတပ္ေပါင္းစု(မနတ) မွာအေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး ေအာက္ျမန္မာနိုင္ငံ တာဝန္ယူခဲ့ျပီး မႁကာခင္မွာ UG ဆိုျပီး ကိုေဌးသိန္း Dr.ေဇာ္မင္းတို႕နဲ႕အတူ အဖမ္းခံရပါတယ္ ေထာင္ ၂၆ နွစ္ အခ်ခံရပါတယ္ အင္းစိန္ ေထာင္ ျမင္းျခံ ေထာင္ မႏၲေလး သီးသန္႕။အိုးဘိုေထာင္ ေတြ မွာ သံေျခခ်င္းခတ္နဲ႕ ေနခဲ့ရပါတယ္ ေထာင္သက္၁၆ နွစ္မွာ လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ရခဲ့ပါတယ္ ေမြးျပီးကတည္းက အေဖ နဲ႕ခဲြ ေထာင္ဝင္စာကို အေမ နဲ႕အတူ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ လိုက္ဝင္ ေထာင္ဆိုတာေၾကာက္ခ်င္စရာ အားငယ္ခ်င္စရာ ျဖိဳးျဖဳိး မေၾကာက္ခဲ့တာ သႏၲာရဲ႕ျပဳစု ပ်ဳိးေထာင္မႈေၾကာင့္ အမွန္တရားအတြက္ အေဖ့ ရဲ႕ေသြး နဲ႕ အေမ့သတၲိ အဖါြးကူညီေစာင့္ေရွာက္မႈေတြဟာ ျဖိဳးျဖိဳးရဲ႕အားေတြပါ ျဖိဳးျဖိဳး ေအာင္ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ျမိဳ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာ ဘာသာနဲ႕GTC တက္ပါတယ္ ။GTC တက္ရင္းသမဂၢ လႈပ္ရွားမႈေတြရိွေနေတာ့ အျမဲအလိုက္ခံေနရတယ္ နာဂစ္ ျဖစ္ေတာ့ဧရာဝတီတိုင္းကို ကူညီဖို႕ပို႕ပို႕သြားပါတယ္ အဲဒီမွာ အေလာင္းေတြကိုဘယ္သူမွတာဝန္ယူ မသိမ္းဆည္းေတာ့ ပို႕ပို႕တို႕အုပ္စု အေလာင္းေကာက္သျဂၤိဳလ္ၾကတယ္ ျဖိဳးျဖိဳးပါ ပါသြားတာပါ ကိုယ္တိုင္ အေလာင္းေကာက္ရတဲ့အေတြ႕အၾကဳံ ခံစားခ်က္ေတြ သူတို႕သားအဖရခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီ့ကေန ရန္ကုန္အျပန္မွာ ကိုေနဝင္း၊ ၿဖိဳးၿဖိဳးေအာင္တို႔ အုပ္စု အဖမ္းခံရပါတယ္။ ကိုေနဝင္းက ဘားအံ ႏွစ္ႏွစ္၊ ၿဖိဳးၿဖိဳးေအာင္က ေမာ္လၿမိဳင္ မွာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ ေထာင္က် ခဲ့ပါတယ္။ အသက္အငယ္ဆံုး အမ်ိဳးသမီး ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသူပါ။ ဧရိယာ တစ္ခုထဲမွာ သားအဖ ေထာင္က်လို့႔ ေတာ္ေသးတယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္နဲ႔ ျမစ္ႀကီးနားဆိုရင္ေတာ့ က်မ ေသၿပီလို႔ သႏၲာေျပာပါတယ္။ စနစ္တစ္ခု ေကာင္း မ ေကာင္း ကိုေနဝင္းနဲ႔ ၿဖိဳးၿဖိဳးတို႔ ေကာင္းေကာင္းသိၾကပါတယ္။ မနီတာ ၁၅.၃.၁၅

အက်ဉ္းစံအျပန္လမ္း

ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးက စထြက္ကတည္းက ဦးၾကည္ကုိ က်ေနာ္ျမင္တယ္ ။ အသြင္သ႑န္ကသာ သားသား နားနားနဲ႔ ရထားတြဲႀကီးတေလ်ာက္ ေရွ႕ေနာက္သြားေနတာမုိ႔ ( သူ႔လႈပ္ရွားမႈကုိနားမလည္ေသးတာမုိ႔ ) မေခၚလုိက္ေသးပဲ လုိက္ၾကည့္ေနမိတယ္ ။ မေခၚလုိက္ႏႈတ္မဆတ္ျဖစ္လုိက္မွာကုိလည္း စုိးေနမိေသးတယ္ ။ ခုံေနရာမရတာေၾကာင့္ က်ေနာ္အိမ္သာအေပါက္၀နားကေန မတ္တပ္ရပ္လုိက္လာရေတာ့ က်ေနာ္ပုံႀကီး ကုိ ဦးၾကည္ဘယ္လုိမွ မျမင္ႏုိင္စရာမရွိပါဘူး ။ က်ေနာ္တုိ႔တြဲထိပ္ကုိ တစ္ေခါက္ေက်ာ့လာကတည္းက တစ္ ခ်က္လွမ္းအကဲခတ္ၾကည္ ့ၾကည့္လုိက္တာကုိလည္း က်ေနာ္သိလုိက္မိတယ္ ။ ဒီတစ္ေခါက္ေရာက္လာရင္ ေတာ့စၿပီးႏႈတ္ဆက္လုိက္ေတာ့မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၿပီး ရထားတြဲဆက္နားကေစာင့္ေနလုိက္တယ္ ။ သူကလည္းရိပ္မိလုိ႔ထင္တယ္ ။ ခ်က္ခ်င္းပဲေရာက္လာေတာ့ ` ၀ိဇၨာၾကည္ ´ လုိ႔ခပ္တုိတုိပဲေခၚလုိက္လ်င္ပဲ ေရွ႕သြားေပၚေအာင္ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးေမာ့ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္လက္ကုိ တင္းတင္းႀကီးဆြဲေတာ့တာပါပဲ ။ `က်ေနာ္လက္က ၀ဲေတြကူးကုန္ပါဦးမယ္ အရာရွိမင္းႀကီးရယ္ ´ လုိ႔ေနာက္လုိက္ျပန္ေတာ့ အရင္၀သီအ တုိင္း တဟားဟား ။ ရထားႀကီးကလည္း တ၀ုန္း၀ုန္း တဒုိင္းဒုိင္း က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္မွာလည္း ေျပာစရာ ေတြကအစုံ ။ ဦးၾကည္က ေရွ႕ႏွစ္တြဲေက်ာ္ေလာက္ က်ေနာ္ကုိေခၚသြားၿပီး ခုံေနရာတစ္ခုရွာေပးတယ္ ။ `ပဲခူး ဘူတာေရာက္ရင္ခင္ဗ်ားဆက္မသြားပဲ ဆင္းရမယ္လုိ႔အမိန္႔ခ်တယ္ ။ ဟုိမွာ ၀က္ႀကီးတုိ႔ သိန္းေအာင္တုိ႔ လည္းရွိတယ္ ။ ခင္ဗ်ားကုိျပဳစုၾကလိမ့္မယ္ တဲ့´ ဆုိၿပီး က်ေနာ္ကုိထားခဲ့ကာ ေရွ႕တြဲကုိကူး သြားျပန္ေရာ ။ တရိပ္ရိပ္လည္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့လယ္ကြင္းေတြ ကုကၠိဳပင္ေတြ ထန္းပင္အုပ္ေလးေတြ ၀န္းရံထား တဲ့ ရြာက ေလးေတြကုိ ရထားျပဴတင္းေပါက္ေန ေငးေမာရင္းလုိက္ပါလာခဲ့ေပမယ့္ က်ေနာ္အေတြးထဲမွာကေတာ့ ဦးၾကည္တုိ႔နဲ႔အတူ ေတာင္ငူေထာင္ထဲမွာ . . . . . . . . 1975 ပဲခူးရုိးမၿပိဳေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔လည္းအဖမ္းခံရၿပီး မတရားအသင္းပုဒ္မနဲ႔ေထာင္ 3 ႏွစ္က်ခဲ့ရတယ္ ။ ေတာင္ငူေထာင္၀င္ရင္ ဇာတ္ႀကမ္းေတြခင္းရေတာ့မယ္ဆုိတာကုိႀကိဳသိထားတယ္ ။ ေနာက္ဆုံးစီရင္ခ်က္ခ် တဲ့ေညာင္ေလးပင္အခ်ဳပ္မွာလာႏႈတ္ဆက္ၾကတဲ့ မိသားစုေတြ မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ လက္ေဆာင္ေတြကုိ က်ေနာ္ ယူမသြားခ်င္ေတာ့ဘူး ။ အလကားဆုံးရႈံးကုန္ေတာ့မွာလုိ႔ လာႏႈတ္ဆက္တဲ့ကဗ်ာဆရာေအာင္ဇင္မင္းကုိ တုိးတုိးေျပာမိေတာ့ နည္းနည္းမွမ်က္ႏွာမေကာင္းဘူး ။ `ယူသာသြားပါဗ်ာ ´ လုိ႔အံႀကိတ္ၿပီးေျပာရွာတယ္ ။ ေတာင္ငူေထာင္အ၀င္ကေတာ့ ထင္ထားတဲ့အတုိင္းပါပဲ ။ ပုံစံမထုိင္လုိ႔ဆုိၿပီး ၀ုိင္းသမ ။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ျပန္ခ် ။ ႀကိဳးတုိက္ထဲကုိ ဘယ္လုိေရာက္သြားမွန္းမသိေလာက္ေအာင္ ေလာကႀကီးနဲ႔တစ္ညေလာက္ေ၀း ကြာသြားခဲ့ရတယ္ ။ ေျမႀကီးမွာ က်ေနာ္ကုိဒရြတ္တုိက္ဆြဲသြားတာလုိ႔ ေနာက္မွသိရတယ္ ။ တစ္လေလာက္ၾကာမွ အျပင္ကရဲေဘာ္ေတြနဲ႔အဆက္အသြယ္ရတယ္ ။ စာလာပုိ႔ေပးတာက၀က္ႀကီး ။ နာမည္နဲ႔လုိက္ေအာင္ မဲမဲ၀၀ ဗုိက္ပူပူႀကီး ။ ကတုံးေျပာင္ေျပာင္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကားကားႀကီးနဲ႔ ။ အခန္းစဉ္ လုိက္မုိက္ၾကည့္ ၾကည့္ၿပီး ႀကိမ္း၀ါးလုိက္ေသးတယ္ ။ ၿပီးမွအလစ္မွာ က်ေနာ္ကုိစာေလးပစ္ေပးသြားတာ ။ ေထာင္တြင္းပါတီေကာ္မတီက ေထာင္စည္းကမ္းကုိလုိက္နာၿပီး ေထာင္သားအမ်ားစုနဲ႔ေရာေႏွာေနျခင္းသာ သင့္ေလ်ာ္ေၾကာင္း အႀကံေပးထားတယ္ ။ အတူေန အတူစား ။ အတူေလ့လာ အတူတုိက္ပြဲ၀င္ ။ ( တူေလး လုံး ) က်င့္သုံးဖုိ႔ေပါ့ ။ အ့ဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဦးသန္႔ုတို႔မႈိင္းရာျပည့္ကာလဆုိေတာ့ ေထာင္ထဲမွာလည္း ေက်ာင္း သားေတြျပည့္ေနတယ္ ။ အမ်ားစုကေတာ့ ေက်းလက္ကေက်ာင္သားေတြ ။ ေထာင္ပုံစံအတုိင္းေနပါေတာ့မယ္လုို႔ေျပာလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကုိတုိက္ကထုတ္ၿပီး အိပ္ေဆာင္ေတြဆီခြဲ ပုိ႔ပါတယ္ ။ တစ္ခန္းမွာ လူငါးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ေရာေႏွာေနရတာပါ ။ က်ေနာ္အလုပ္လုပ္ရတာက လက္သမားရုံမွာ ။ ေနာက္ေတာ့ တကၠသုိလ္တုန္းကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေထာင္မွဴးေလးကုိေျပာေပး တာနဲ႔ ႀကိမ္ရုံမွာစာေရးလုပ္ရပါတယ္ ။ ေထာင္အရာရွိေတြကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကုိသတိထားၿပီး ေျပာဆုိ ဆက္ဆံပါတယ္ ။ အေရာမ၀င္ရဲၾကဘူး ။ ေအာက္ေျခဘာယာေတြ ေထာင္မင္းသားေတြကေတာ့ထုံးစံအ တုိင္းလူၾကမ္းေတြ ။ ဗုိလ္ေန၀င္းကစၿပီး က်ေနာ္တုိ႔အထိအားလုံးဟာစနစ္ရဲ႕သားေကာင္ေတြျဖစ္တယ္လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ယုံၾကည္ တယ္ ။ လူသားတုိင္းဟာ ေမြးလာကတည္းက သဘာ၀အလုိက္ရုိးသားၾကသူေတြျဖစ္တယ္ ။ ေတြ႕ႀကံဳျဖတ္ သန္းလာရတဲ့ဘ၀ေတြက စာရိတၱေတြကုိျဖစ္ေပၚလာေစတာျဖစ္ပါတယ္ ။ ဦးၾကည္တုိ႔ ၀က္ႀကီးတုိ႔လုိေထာင္ ကုိအိမ္လုပ္ေနသူေတြကအစ က်ေနာ္ သူတုိ႔ကုိရင္းရင္းႏွီးႏွီးဆက္ဆံပါတယ္ ။ တခ်ိဳ႕လယ္သမားေတြဆုိ အိမ္က ေထာင္၀င္စာလာမေတြ႕ႏုိင္ၾကေတာ့ တအားခ်ိဳ႕တဲ့ၾကတာေတြ႕ရတယ္ ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔အိမ္ကလာတဲ့ေထာင္၀င္စာပစၥည္းေတြ ေဆး၀ါးေတြကုိ အခန္းထဲကအက်ဉ္းသားေတြ နဲ႔ အၿမဲပဲမွ်ေ၀စားၾကတယ္ ။ ႏွစ္ဆယ္၀န္းက်င္အသက္အရြယ္သူငယ္ေလးေတြ ဘ၀ရဲ႕အတက္ၾကြဆုံးကာ လေတြတုန္းကေပါ့ဗ်ာ ။ သူခုိးဓါးျပေတြက သူတုိ႔ကုိရင္းရင္းႏွီးႏွီးဆက္ဆံတာကုိ ၾကည္ႏူးၾက တုန္႔ျပန္ၾက တာေတြ႕ရပါတယ္ ။ အေရးအေၾကာင္းေတြႀကံဳလာရင္ ထင္မွတ္ထားတာထက္ပုိၿပီးသစၥာရွိၾက ႏွလုံးသားႀကီးၾကတာကုိလည္းေတြ႕ရပါတယ္ ။ ေထာင္ထဲမွာအဓိကျပႆနာက သတ္မွတ္ထားတဲ့ရိကၡာကုိအျပည့္အ၀မရတာနဲ႔ မတန္မဆညွင္းပန္းႏွိပ္ စက္ခံရတာပဲျဖစ္ပါတယ္ ။ တစ္ပါတ္တစ္ခါအသားေကၽြးတဲ့ေနေတြဆုိ ေထာင္မွဴးႀကီးအိမ္မွာ အသားေတြ အေျခာက္လွမ္းထားတာကုိေျဗာင္က်က်ပဲေတြ႕ေနရတယ္ ။ အဲဒါေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ႀကိမ္တုိင္တုိင္ေရွ႕ ေဆာင္ၿပီးဆႏၵျ့ပခဲ့တာ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္ ။ ပထမအႀကိမ္ကေတာ့ ရုိက္ႏွက္ႏွိပ္စက္တာခံရတဲ့ ေက်ာင္း သားတစ္ေယာက္ကိစၥ ။ ရုိက္ႏွက္တာက ေမာင္ေမာင္လြင္ဆုိတဲ့ေထာင္မွဴးကေလး ။ ကရာေတးသိုင္းသမား စတုိင္နဲ႔ တကဲ့ေစာင့္ၾကြားၾကြားေကာင္ပါ ။ ` ျပည္သူ႔ေကာင္စီ ေခၚေပး ´ ဆုိၿပီးက်ေနာ္တုိ႔ေၾကြးေၾကာ္ၾက တယ္ ။ အဲ့ဒီေခတ္က မဆလေခတ္ဆုိေတာ့ ပါတီေကာင္စီေတြႀကီးဆုိးေနတဲ့ေခတ္ကုိး ။ ေကာင္စီေတြ၀င္ လာေတာ့က်ေနာ္တုိ႔ကအရုိက္ခံရတဲ့အက်ဉ္းသားကုိျပၿပီးတုိင္တန္းၾကပါတယ္။ ေကာင္စီ၀င္တစ္ေယာက္က က်ေနာ္တုိ႔အက်ဉ္းသားေရွ႕မွာတင္ ေမာင္ေမာင္လြင္ပုခုံးေပၚက အပြင့္ကုိျဖဳတ္ျပလုိက္တယ္ ။ အက်ဉ္းသား ေတြက လက္ခုပ္တီးေကာင္းခ်ီးေပးလုိ႔ ေအာင္ပြဲေလးတစ္ခုရလုိက္တာေပါ့ ။ ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ မဆလေတြအမွတ္ယူသြားတာမခံခ်င္ဘူးျဖစ္ေနၾကတယ္ ။ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္ရမယ္ ။ အကန္႔အသတ္ ရွိရမယ္ ။ အက်ိဳးအျမတ္ရွိရမယ္ ( ကသုံးလုံး ) တုိက္ပြဲနည္းနာကုိ မနည္းရွင္းျပရေသးတယ္ ။ သူတုိ႔က ေထာင္ထဲကေနၿပီး ` စစ္အစုိးရ အလုိမရွိ ´ ေအာ္ခ်င္ေနၾကတာ ။ က်ေနာ္တုိ႔က မဆလေတြကုိေထာင္တြင္း အေျခအေနေတြကုိ ေလးေလးစားစားတင္ျပေနတာကုိ သူတုိ႔ကအူယားေနၾကတယ္ ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကြန္ျမဴနစ္ဆုိတာ အဲ့ဒီမဆလေတြေကာင္းေကာင္းသိတာေပါ့ ။ သူတုိ႔ျပန္သြားၿပီးေနာက္တစ္ေန႔ ကစၿပီးႀကိမ္ရုံမွာ ဒုိင္းေတြ တုတ္ေတြကုိ ေထာင္ပုိင္ကစၿပီးလုပ္ခုိင္းေတာ့တယ္ ။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္က ပုံစံ ထမင္းဟင္းအျပည့္အ၀ရရွိေရးတုိက္ပြဲ ။ေထာင္ကေၾကြးတဲ့ ပုံစံကုိျပၿပီး ေတာင္းဆုိတာ ။ မဆလေတြလည္း က်ေနာ္တုိ႔ေရွ႕မွာ ေထာင္မွဴး ေထာင္ပုိင္ေတြကုိ ဆဲဆုိျပၿပီးျပန္သြားတာပါပဲ ။ သိပ္မၾကာခင္ ထမင္းပုံစံက ယခင္အတုိင္း ျဖတ္စားလက္စားလုပ္လ်က္ပါပဲ ။ ေထာင္၀န္ထမ္းေတြမွာကလည္း ဒါပဲသူတုိ႔ရဲ႕အဓိက၀င္ေငြ ျဖစ္ေနတာကုိး ။ ေထာင္၀န္ထမ္းေတြက က်ေနာ္တုိ႔ထက္ကုိ ဦးၾကည္တုိ႔ ၀က္ႀကီးတုိ႔လုိရာဇ၀တ္သား အက်ဉ္းသားေတြကုိ ပုိၿပီးတီးခ်င္ေနၾကတယ္ ။ သူတုိ႔ကလည္းတကယ္ပဲ လက္၀ဲၾကခ်င္ေနၾကတာကုိးး ။ ဦးၾကည္ဆုိအရင္က ၀္ိဇၨာၾကည္ဆုိတဲ့ မ်က္လွည့္ဆရာႀကီးပါ ။ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႕မွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက သိခဲ့ ဘူးတယ္ ။ သူ႔သားေလးကုိဒေကာက္ဖာထဲထည့္ၿပီး အေပၚကေနဟန္ပါပါနဲ႔ လွံနဲ႔ထုိးျပတာေတြကုိ အေျပာ ပုိင္ပုိင္နဲ႔ေဆးေရာင္းေနတာေတြၾကည့္ခဲ့ရဘူးတယ္ ။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္ကၿမိဳ႕နယ္ပြဲေတြမွာေဘာလုံးကန္တာ ကုိလည္း တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔လုိက္အားေပးေလ့ရွိပါတယ္ ။ က်ေနာ္ကုိေတာ္ေတာ္ေလးခင္တယ္ ။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းပိတ္လုိ႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းကျပန္လာရင္ လာလာလည္တယ္ ။ အေဖ့အလစ္မွာလာရတာ ။ အေဖ ကသူ႔ကုိ တစ္စက္မွၾကည့္လုိ႔မရေအာင္ အျမင္ကပ္တာ ။ က်ေနာ္ေတာင္ငူေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ သူပဲအရင္လာၿပီး အစစစအရာရာကူညီေပးခဲ့တာ ။ `ကြန္ျမဴနစ္ဆုိၿပီး မင္းတုိ႔ေကာင္ေတြတရားေဟာတာ လည္းမေတြ႕ဘူး ´ ဆုိၿပီးစေ၀ဖန္တာသူေပါ့ ။ သူ႔လုိအေျပာပုိင္ပုိင္နဲ႔ရြာေတြမွာလုိက္ၿပီးမေဟာေျပာတတ္လုိ႔ ဒီလုိရႈံးနိမ့္ရတာလုိ႔ သူကထင္ေနတယ္ ။ ေနာက္တစ္ခါေတာျပန္ခုိရင္ သူ႔ကုိပါေခၚဖုိ႔ေျပာတယ္ ။ ` မလုပ္ပါနဲ႔ ဦးၾကည္ရယ္ ဒီထက္ပုိဆုိးသြားေနပါဦးမယ္ ´ေျပာေတာ့ သူေဒါပြေနေလရဲ႕ ။ ေလဘာတီမျမရင္တုိ႔ ခင္ေမာင္ရင္တုိ႔ေခတ္က သီခ်င္းေလးေတြေတာင္းဆုိရင္ေတာ့ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးႀကီးကုိ ဆုိျပတတ္သူပါ ။ ၀က္ႀကီးဆုိရင္လည္း အခ်ိန္ရတာနဲ႔ နာက်ည္းစရာသူ႔ဘ၀ေတြကုိရင္ဖြင့္ေနေတာ့တာပါပဲ ။ ငယ္ငယ္က တည္းက မိဘမဲ့ အႏွိပ္ခံဘ၀နဲ႔ျပည္တြင္းစစ္ထဲေျပးလႊားခဲ့ရတာေတြ ။ ခုိးဆုိးလုယက္ခဲ့ရတာေတြ ။ ေနာက္လူလစ္တာနဲ႔အမွ် မၾကာခဏေျပာတတ္တာကေတာ့ ေထာင္အာဏာပုိင္ေတြကုိသတ္ၿပီး ေတာခုိဖုိ႔ အေၾကာင္းေတြပဲျဖစ္ပါတယ္ ။ က်ေနာ္တုိ႔ေတြဟာ ဒီလုိရင္ဖြင့္ၾကရင္းနဲ႔ပဲ ညီအစ္ကုိေတြလုိ တကယ္ခ်စ္ခင္ လာၾကသလုိခံစားရပါတယ္ ။ ကုိစိန္လႈိင္ဆုိတဲ့ ကၽြဲပြဲဖက္က ႏြားခုိးႀကီးတစ္ေယာက္ဆုိရင္လည္း တကယ္ကုိ ေအးေအးၿငိမ္းၿငိမ္းေနတတ္သူပါ ။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ၿပံဳးၿပံဳးေလးၾကည့္ေနေလ့ရွိတာကုိ ျမင္ေယာင္မိတယ္ ။ စကားလည္းသိပ္မေျပာဘူး ။ တစ္ခါေတာ့ အလုပ္နားရက္ ေထာင္မွဴးႀကီးကအိပ္ေဆာင္ေတြကုိလုိက္ၾကည့္ တယ္ ။ ကုိစိန္လႈိင္က တစ္ခ်က္မွလွည့္မၾကည့္ပဲ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္စာအုပ္ႀကီးကုိ သဲသဲမဲမဲဖတ္ေနတုန္း ေပါ့ ။ ေထာင္မွဴးႀကီးက သူ႔ကုိ ` ေဟာ့ေကာင္စိန္လႈိင္ မင္းကႏြားခုိးမဟုတ္ဘူးလား ´ လုိ႔ေမးတယ္ ။ သူက `က်ဳပ္မေန႔က ႏြားခုိး ဒီေန႔ကြန္ျမဴနစ္ ´ ဆုိၿပီးလွည့္မၾကည့္ပဲေျဖလုိက္တယ္ ။ ေထာင္မွဴးႀကီးလည္း တဟားဟားရယ္ၿပီးျပန္သြားတယ္ ။ ` ကြန္ျမဴနစ္ႀကီး ေလ့လာပါ ဆက္ေလ့လာပါ ´လုိ႔ခပ္ရိရိေတာင္ေျပာ သြားေသးတယ္ ။ ဘယ္ေလာက္အူးယားသြားမလည္း စဉ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ့ ။ စနစ္တက်ေထာင္တြင္းတုိက္ပြဲေတြဆက္မ၀င္ႏုိင္ပဲ က်ေနာ္တုိ႔တေတြ တုိက္ထဲေရာက္ကုန္ၾကတာက လူသတ္မႈျဖစ္လုိ႔ပါ ။ ျဖစ္ပုံက က်ေနာ္တုိ႔အခန္းထဲကိုေထာက္လွမ္းေသြးခြဲဖုိ႔ ေထာင္အာဏာပုိင္ေတြက လက္ေကာက္အက်ဉ္းသားတစ္ေယာက္ထည့္လာပါတယ္ ။ ဒီေကာင္အေၾကာင္းကုိအားလုံးသိထားေတာ့ သတ္ခ်င္ေနၾကတယ္ ။ က်ေနာ္ကသူ႔ကုိ ႏွလုံးသားနဲ႔ဆက္ဆံၿပီး အစြဲခၽြတ္ဖုိ႔စဉ္းစားတယ္ ။ အကုန္လုံးက ေျပာမရ စည္းရုံးမရေလာက္ေအာင္ ျပင္းထန္ေနၾကေလရဲ႕ ။ ေထာင္တြင္းပါတီေကာ္မတီကလည္း မျဖစ္ ေအာင္တားဖုိ႔ က်ေနာ္ကုိေျပာတယ္ ။ အေျပာရအခက္ဆုံးက ေက်ာင္းသားေတြပါပဲဗ်ာ ။ ေက်ာင္းသားေတြ နဲ႔ျငင္းခုန္ရင္း စိတ္တုိလာေတာ့ က်ေနာ္ကစၿပီး အဲ့ဒီလက္ေကာက္ေကာင္ ဦးၾကည္အိပ္ယာမွာအိပ္ေန တာကုိသြားၿပီး မ်က္ႏွာကုိေဆာင့္ကန္လုိက္တာက စတာပါပဲ ။ တစ္ေဆာင္လုံးက၀ုိင္းရုိက္ၾက ဓားနဲ႔ထုိးၾက နဲ႔ဆူညံသြားတာပါပဲ ။ ေထာင္အာဏာပုုိင္ေတြလာေတာ့ အဲ့ဒီေကာင္က ေသြးအုိင္ထဲလဲေနၿပီ ။ က်ေနာ္ လည္းအခန္းတံခါးေတြမပိတ္ခင္ တျခားအခန္းမွာေရာက္ေနၿပီ ။ ခါတုိင္းနားရက္ေတြဆုိရင္လည္း အဲ့ဒီအခန္း မွာသြားၿပီး မစၥတာခ်န္တင္ဆုိတဲ့ တရုတ္ႀကီးဆီမွာ အဂၤလိပ္သတင္းစာသြားဖတ္ေနၾကေလ ။ ေဆးရုံမွာေဆး စစ္ခ်က္ယူေတာ့ အဲ့ဒီလက္ေကာက္ေကာင္က က်ေနာ္ကုိပဲမွတ္မိတယ္လုိ႔ေျပာတယ္ ။ မေသေတာ့ ေခ်ာက္ က်သြားတာေပါ့ဗ်ာ ။ က်ေနာ္ကုိလာေခၚထုတ္ေတာ့ အဲ့ဒီတစ္ခန္းလုံးကထုတ္မေပးဘူးလုိ႔ ျငင္းဆန္ေနၾက တယ္ ။ က်ေနာ္ဟာအခင္းျဖစ္တဲ့အခိ်န္မွာ ဒီအခန္းထဲမွာရွိေနတယ္ဆုိၿပီး တညီတညြတ္ထဲေျပာၾကတယ္ ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မွာမဟုတ္ပါဘူးဆုိတဲ့ကတိနဲ႔ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ကပဲ ေထာင္အာဏာပုိင္နဲ႔ ညွိၿပီး တုိက္ထဲလုိက္သြားခဲ့ေတာ့တယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ ဦးၾကည္အိပ္ယာေပၚမွာျဖစ္တာမုိ႔ ဦးၾကည္ကုိအမ်ိဳးမ်ိဳးညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ၾကေပမယ့္ သူလုံး၀ မသိလုိက္ဘူးဆုိၿပီး တင္းခံခဲ့ေၾကာင္းၾကားရပါတယ္ ။တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္စလုပ္တာ သူေကာင္းေကာင္း ေတြ႕လုိက္တာပဲေလ ။ ဘယ္လုိပဲမက္လုံးေတြေပးေပး ဦးၾကည္ဟာ မ်က္ျမင္သက္ေသအျဖစ္မခံပဲ တင္းခံခဲ့ ေၾကာင္းသိခဲ့ရတယ္ ။ တစ္ရက္ေထာင္ပုိင္ႀကီးတုိက္ထဲလွည့္ရင္းေပါ့ ။ ေနာက္အမႈနဲ႔ရုံးထြက္ဖုိ႔ျပင္ထားဆုိၿပီး ခ်ိန္းေျခာက္ပါတယ္ ။ က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ္မွာတရားရုံးေရာက္ရင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔အေၾကာင္းဖြင့္ခ်စရာေတြ ေျပာလုိ႔ရတာေပါ့လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္ ။ ကုလားႀကီးမ်က္လုံးကုိျပဴးသြားတာပဲ ။ အဲဒါေတြေၾကာင့္လား မသိဘူး ။ ေနာက္အမႈလည္းမတုိးေတာ့ဘူး ။ ဟုိလက္ေကာက္ေကာင္ကုိလည္းေထာင္ေျပာင္းေပးလုိက္ တယ္ ။ က်ေနာ္ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အတိတ္ေၾကာင္းေတြေတြးေနမိလည္းမသိ ။ သတိထားမိေတာ့ ရထားက ပဲခူးဘူတာ၀င္ေတာ့မယ္ ။ ဦးၾကည္လည္းေရာက္မလာပါလားလုိ႔ သတိထားမိတယ္ ။ ေအာ္ေက်းဇူးတင္ စကားေလးေတာင္မေျပာလုိက္ရပါလားလုိ႔စိတ္ထဲမေကာင္း ။ လူရင္းေတြေတြ႕ရင္ ေနာက္ေျပာင္လုိက္ ေဒါက္ျဖဳတ္လုိက္တတ္တဲ့ကုိယ့္အက်င့္ကုိလည္း အျပစ္တင္မိတယ္ ။ ဘူတာထဲကုိ ျပဴတင္း၀ကေခါင္းထြက္ ၿပီး ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ ဦးၾကည္အသံကေနာက္ကေပၚလာတယ္ ။ ` ကဲ ဆင္းဆင္းတဲ့ ´။ ဘူတာအထြက္ကလဖက္ရည္ဆုိင္ေလးမွာထုိင္မိတယ္ဆုိရင္ပဲ ကုိယ္ကဦးစြာေက်းဇူးတင္စကားေျပာလုိက္ တယ္ ။ ` ဦးၾကည္ရယ္ ခင္ဗ်ားသာေဖၚလုိက္လုိ႔ကေတာ့ ေထာင္ 5 ႏွစ္ေလာက္ထပ္က်ဦးမွာ ´ လုိ႔ဆုိေတာ့ ဦးၾကည္ကၿပံဳးၿပံဳးႀကီးၾကည့္ရင္းနဲ႔ျပန္ေျပာတယ္ ။ ` ကုိေအာင္ က်ေနာ္ဘ၀မွာအဲသလုိႏွိပ္စက္ခံရတာရုိးေန ပါၿပီဗ်ာ ´ ` ေနာက္ၿပီးက်ေနာ္တုိ႔ကုိ လူကုိလူလုိဆက္ဆံတာခင္ဗ်ားတုိ႔ပါပဲဗ်ာ ´ တဲ့ ။ သားသားနားနားျဖစ္ ေနလုိ႔ခုဘယလုပ္စားသလည္းလုိ႔ေမးမိျပန္ေတာ့ ` ခုိးတယ္ေလ ´ တဲ့ ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆုိးေအာက္မွာ ဒီလုိပဲျဖတ္သန္းေနရတာပဲဆုိၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ေလသံေတြနဲ႔ျပန္တရားေဟာေနေသးတယ္ ။ အဲဒီတုန္းမွာပဲ ညီေလးလုိ႔ေခၚသံနဲ႔အတူ ပုခုံးလာဖက္တာတာနဲ႔လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၀က္ႀကီး ။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ မ်က္မွန္နဲ႔ ။ သိန္းေအာင္ကေတာ့ က်ေနာ္အတြက္္ဂ်ာကင္အက်ီ ၤလက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ဆုိၿပီး သူတဲကုိျပန္ေျပး ေနတယ္လုိ႔ေျပာတယ္ ။ ဘူတာနားကထမင္းဆုိင္တစ္ခုမွာ သူတုိ႔က်ေနာ္ကုိထမင္းေကၽြးၾကတယ္ ။ ကုိသိန္း ေအာင္ေရာက္လာေတာ့ သူ႔ဂ်ကင္ႀကီးကုိအတင္း၀တ္ခုိင္းေနတယ္ ။ ` ခင္ဗ်ားခုိးထားတာဆုိရင္ အမႈပတ္ ေနပါဦးမယ္ဗ်ာ´ဆုိေတာ့ မဟုတ္ေၾကာင္း ႏုိင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ကလက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပတယ္ ။ ကုိ၀က္ႀကီးက သူ႔ေနကာမ်က္မွန္ကုိ အတင္းေပးတယ္ ။ ` ကုိယ့္ညီ တကယ္ကသူပုန္မလုပ္ ပဲ မင္းသားလုပ္ရမွာဆုိၿပီး ထပ္ပင့္ေနလုိ႔ ` အစ္ကုိရယ္က်ေနာ္မွာ ျပန္ေပးစရာဆုိလုိ႔ ေလာေလာဆယ္ ၀ဲေတြပဲရွိပါတယ္ ´ လုိ႔၀သီအတုိင္းျပန္ေျပာမိေတာ့ အားလုံးရယ္ေမာၾကရင္း စကားေတြအလုအယက္ေျပာ ေနၾကတယ္ ။ သူ႔တုိ႔အဓိကသိခ်င္တာက ဘယ္ေတာ့ေတာထဲျပန္သြားမလည္းဆုိတာပါပဲ ။ က်ေနာ္လည္း ` ေလာေလာဆယ္ဘယ္ေတာခုိရမွန္းမသိေသးပဲ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္ေတာ ထဲမွာမိေနေၾကာင္း ´ အမွန္အတိုင္းပဲေျပာလုိက္မိတယ္ ။ အလုပ္အကုိင္ကလည္းမရွိ အာ၀ဇၨန္းကလည္း မရႊင္ေတာ့ ဦးၾကည္ႀကီးကုိပဲ ဆရာတင္ရမည့္အေၾကာင္း ရယ္စရာေျပာရင္းနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ ခဲ့ရတယ္ ။ ေတာင္ငူေလာ္ကယ္ရထားႀကီးထြက္ေတာ့ လက္ျပရင္း က်ေနာ္ရင္ထဲမွာေတာ့ မလြတ္ေျမာက္ေသးတဲ့ဘ၀ ေတြ အတြက္ ခရီးသြားေနသလုိလုိထင္မိခဲ့ေလရဲ႕ .။ ကုိေအာင္ ( ဒုိက္ဦး )

ဒုိက္ဦးနဲ႔ပက္သက္ေနတဲ႔DYA

မထင္မရွား အပိုင္းအစမ်ား လူဗိုလ္ (၁) DYA ကိုေမြးဖြားျခင္း။ ရွစ္ေလးလံုး ဒီမိုကေရစီလူထုလႈပ္ရွားမႈႀကီးအၿပီး၊ ျမန္မာႏိုင္ငံေဒသအသီးသီးရိွ ဒီမိုကေရစီလုိလားသူမ်ား သည္၊ ဒီမိုကေရစီကို လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးျဖင့္သာ အရယူႏိုင္မည္ဟူေသာ ယုံၾကည္ခ်က္ကို ဆုပ္ကိုင္မိခဲ့ၾကေပ သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ႏိုင္သည့္လမ္းေၾကာင္းမ်ားရွာကာ တိုင္းရင္းသားေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမအသီးသီးသုိ႔ ေျပး၀င္ခို လႈံခဲ့ၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္ မိမိတို႔ရွမ္းျပည္နယ္၊ ပအို၀့္နယ္ေျမေရာက္၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္တစုလည္းအပါအ၀င္။ မိမိတို႔အား ပအို၀့္ျပည္သူမ်ားမွ ဂရုဏာတရားမ်ားကိုေရွးရႈလွ်က္ ေက်ာက္တလံုးဆိုေသာရြာမွ အစျပဳကာ သေျပပန္း မ်ားျဖင့္ပင္ ေႏြးေထြးစြာႀကိဳဆိုခဲ့ၾကေပသည္။ အလားတူ နယ္ေျမခံပအို၀့္အမ်ဳိးသားအဖြဲ႔ (PNO) မွလည္း သီးျခား လြတ္လပ္ေသာအဖြဲ႔အစည္းတခုအျဖစ္ ရပ္တည္ခြင့္ျပဳကာ အစစ ကူညီပံ့ပိုးမႈမ်ားေပးခဲ့ၾကသည္။ မိမိတို႔လူငယ္မ်ားထဲမွ ပိုမိုတတ္သိနားလည္ၾကသူမ်ားႏွင့္ ညိွႏႈိင္းတိုင္ပင္ေဆြးေႏြး၍ Democratic Youth Army (ဒီမိုကရက္တစ္လူငယ္မ်ား တပ္မေတာ္) ကို ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾက၏္။ ဤတပ္မေတာ္ကို ပအို၀့္နယ္ေျမပန္တြန္ရြာအနီး၊ ေအာင္ဟမ္းရိုင္း (ရဲရင့္ေအာင္ေျမ) စခန္းတြင္ ပအို၀့္တပ္မေတာ္မွ တလခြဲခန္႔ကာလ စစ္သင္တန္းမ်ားပို႔ခ်ေပးခဲ့ၿပီး၊ ေနာင္ခိုင္းရြာတြင္ သင္တန္းဆင္းပြဲကို စည္စည္ကားကားပင္ က်င္းပေပးခဲ့ပါသည္။ သင္တန္းဆင္းပြဲအၿပီး ေရြးခ်ယ္တာ၀န္ေပးမႈမ်ားအရ တပ္ဖြဲ႔စည္းပုံတြင္ တပ္ရင္းမွဴးအျဖစ္ ဗိုလ္မွဴးခြန္ဥကၠာ (ယခု PPLO, BLC )ႏွင့္ ဒုရင္းမွဴးအျဖစ္ ဦးေအာင္ထူး(ယခု BLC)၊ တပ္ခြဲမွဴးမ်ား အျဖစ္ ဗိုလ္ခြန္ျမတ္ႏွင့္ ဗိုလ္၀င္းတီတို႔မွ တာ၀န္ယူခဲ့ၾကသည္။ မိမိတို႔ဖြဲ႔စည္းစ DYA သည္ နယ္ေျမခံ PNA (ပအို၀့္ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္)ႏွင့္ ပူးတြဲလႈပ္ရွားမႈျပဳခဲ့ေသာ္လည္း စစ္အစိုးရကို တိုက္ပြဲမဆင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါ။ နယ္ေျမေဒသမကၽြမ္းက်င္မူ၊ စစ္အတတ္ပညာအားနည္းမႈႏွင့္ လက္နက္မျပည့္ စုံမႈမ်ားေၾကာင့္ PNO တာ၀န္ရိွသူမ်ားမွ တိုက္ပြဲကိုေရွာင္ရွားေစခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ မိမိတို႔တပ္ဖြဲ႔၀င္အမ်ားစုမွ စစ္လက္နက္ ေတာင္းဆိုမူမ်ား၊ တိုက္ပြဲေတာင္းဆိုမႈမ်ားကို မၾကာခဏျပဳလုပ္ခဲ့ၾကပါသည္။ တခ်ဳိ႕ေသာတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားမွာ စစ္အစိုးရ တပ္မ်ားကို ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ခြင့္မရျခင္းႏွင့္ ရာသီဥတုႏွင့္ေတာေတာင္မ်ားတြင္ ၾကမ္းတမ္းစြာျဖတ္သန္းရျခင္း ဒဏ္မ်ားကို ဆက္လက္မခံစားႏိုင္ၾကေတာ့ေပ။ ေနာက္ဆုံးမိမိတုိ႔အား မ်က္ရည္စက္လက္ႏွင့္ပင္ ႏႈတ္ဆက္ကာ သက္ဆိုင္ရာမိဖမ်ားရင္ခြင္သို႔ ျပန္လည္ခို၀င္သြားၾကသည္ကိုလည္း ရင္နင့္စြာအႀကိမ္ႀကိမ္ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရဖူး၏။ ပအို၀့္ နယ္ေျမသို႔ေရာက္ရိွလာၾက သူ (၃၀၀) ေက်ာ္အနက္ တ၀က္ခန္႔ျပန္သြားခဲ့ၾကပါသည္။ ျပန္သြားသူအမ်ားစုမွာ ေက်ာင္း သားငယ္မ်ားႏွင့္ မိန္းခေလး မ်ားျဖစ္ၾက၍၊ အခ်ဳိ႕ကိုမူ ျပန္ဖို႔အတြက္ ဖိအားေပးရသည့္အေနအထားမ်ားပင္ရိွခဲ့ပါသည္။ ၎တို႔ကိုယ္တိုင္ကမူ ျပန္လိုစိတ္မရိွၾကပါ။ ငယ္ရြယ္သူမ်ားအေနျဖင့္ ပညာဆက္လက္ေလ့လာေစလိုေသာ တာ၀န္ရိွ သူမ်ား၏ သေဘာထားမ်ား ေၾကာင့္သာ။ (၂) ပအို၀့္ျပည္သူမ်ားႏွင့္ တသားတည္း။ ပအို၀့္နယ္ေျမတြင္ လႈပ္ရွားေနစဥ္အတြင္း မိမိတုိ႔ DYA မွ ထူးထူးျခားျခားပါ၀င္လႈပ္ရွားခြင့္ရေသာ ျဖစ္ရပ္တခု ရိွခဲ့ပါသည္။ ပအို၀့္အျဖဴဟုေခၚဆိုေသာ(PNO)ႏွင့္ ပအို၀့္အနီဟုေခၚဆိုေသာ ရလလဖ (ရွမ္းျပည္နယ္လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔) တို႔ ၂ - ဖြဲ႔ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းႏိုင္ေရး ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခြင့္ရျခင္းပင္။ ထိုေဆြးေႏြးပြဲ မ်ားတြင္ ရလလဖအဖြဲ႔၏ မဟာမိတ္မ်ားျဖစ္ေသာ ကလလတ(ကယားျပည္နယ္လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ လြတ္ေျမာက္ေရး)အဖြဲ႔ ႏွင့္ ကယမ္းျပည္သစ္ပါတီစေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္လည္း ေတြ႔ဆုံရင္းႏွီးခြင့္ကိုရရိွခဲ့ပါသည္။ ရလလဖနယ္ေျမေရာက္ ေက်ာင္းသားမ်ားစုဖြဲ႔တားေသာ ၾကယ္နီ၊ DPA ၊ DNA စေသာ လူငယ္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္လည္း အျမင္ဖလွယ္ခြင့္မ်ား ရရိွခဲ့၏။ ၂ ဖြဲ႔ တဖြဲ႔ေပါင္းစည္းေရးျဖစ္စဥ္မွာ တစုံတရာတိုးတက္မႈရိွခဲ့ေသာ္လည္း နိဂုံးမခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ အထူးသျဖင့္ မိမိတို႔လႈပ္ရွားမႈတြင္ အေအာင္ျမင္ဆုံးလုပ္ေဆာင္ခဲ့ႏိုင္သည့္ လုပ္ရပ္ဟုဆိုလွ်င္ လူထုစည္းရုံး ေရးလုပ္ငန္းမ်ားျဖစ္ၿပီး၊ ပအို၀့္ျပည္သူမ်ား၏ခ်စ္ခင္မႈကိုလည္း အရယူႏိုင္ခဲ့သည္ဟုေျပာႏိုင္သည္။ မိမိတုိ႔ DYA တပ္ တြင္ စည္းရုံးေရးအဖြဲ႔ငယ္တခုကို ရဲေဘာ္မ်ားေလ့လာေရးလုပ္ႏိုင္ေစရန္ သက္ဆုိင္ရာရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္စုဖြဲ႔၍ ေက်ာပိုး အိတ္စာၾကည့္တိုက္အဖြဲ႔ႏွင့္ သတင္းျဖန္႔ခ်ီေရးအဖြဲ႔မ်ားကို ဖြဲ႔စည္းထားခဲ့၏။ စာၾကည့္တိုက္အဖြဲ႔မွာ ရြာမ်ားေရာက္လွ်င္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႏွင့္ ေက်ာင္းဆရာအိမ္မ်ားသို႔သြား၍ စာအုပ္ငွားျခင္း၊ ရဲေဘာ္မ်ားကိုေပးဖတ္ျခင္း၊ စာအုပ္မ်ားကို ထိမ္း သိမ္းျခင္းႏွင့္ ျပန္လည္အပ္ႏွံျခင္းလုပ္ငန္းမ်ားကုိ တာ၀န္ယူခဲ့ၾကသည္။ ထိုနည္းတူ သတင္းျဖန္႔ခ်ီေရးအဖြဲ႔မွလည္း ေရဒီ ယို (BBC, VOA, AIR) မွ သတင္းမ်ားကိုမွတ္သား၍ မိတၱဴပြားကာ တပ္စိတ္အသီးသီးသို႔ ျဖန္႔ခ်ီျခင္းမ်ားျပဳႏုိင္ခဲ့ၾက သည္။ စာရြက္အခက္အခဲျဖစ္သည့္ကာလမ်ား၌ ခေမာက္လုပ္သည့္၀ါးဖတ္မ်ားတြင္ေရး၍ ျဖန္႔ခ်ီရေသာအခါမ်ားလည္း ရွိခဲ့ဖူး၏။စည္းရုံးေရးသေဘာအရ ရဲေဘာ္တိုင္းထမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည့္အလုပ္မ်ားမွာ ရြာမ်ားကိုေရာက္လွ်င္ သက္ ဆိုင္ရာ စစ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားအျပင္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၊ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားသို႔အဖြဲ႔လိုက္သြား၍ ထင္းခြဲ၊ ေရခပ္ႏွင့္ လို အပ္သည့္ အလုပ္မ်ားကိုပါ ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ကိုင္ၾကျခင္းပင္။ ထို႔အျပင္ ရဲေဘာ္တဦးခ်င္းစီ၏ တည္းခိုသည့္ အိမ္မ်ားတြင္ လည္း၊ ထင္းခြဲ၊ ေရခပ္၊ စပါးေထာင္းႏွင့္ ပန္းကန္ေဆးျခင္းအလုပ္မ်ားကို မညဥ္းမညဴ စိတ္ပါလက္ပါ ကူညီလုပ္ကိုင္ခဲ့ ၾက၏။ ခရီးျပန္ထြက္ၾကၿပီဆိုသည္ႏွင့္ မိမိတည္းခိုသည့္အိမ္မွ အိမ္ရွင္မ်ား (ပအို၀့္မိဖ) မ်ားကို လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ ခဲ့ၾကသည့္အေလ့မွာလည္း ပအို၀့္ျပည္သူမ်ား၏ အသည္းစြဲစရာ။ အခ်ဳိ႕ပအို၀့္မိခင္မ်ား (မိုးျဖားမ်ား) ဆိုလွ်င္ အိမ္က ထြက္ခြာသြားၾကေသာ မိမိတို႔တပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ရင္း မ်က္ရည္မ်ားပင္က်ခဲ့ၾကရသည္ကို ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရ ဖူး၏။ (၃)“ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းျဖစ္တည္လာျခင္း။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလတြင္ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္တေလွ်ာက္ရိွ ရွစ္ေလးလုံးကာလေနာက္ပိုင္းေရာက္ရိွလာသည့္ ဒီမိုကေရစီေရးလိုလားသူမ်ားစုဖြဲ႔ထားေသာ All Burma Students’ Democratic Front ( ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး) ႏွင့္ ပူးေပါင္းႏိုင္ရန္အတြက္ ထိုင္းနယ္စပ္သုိ႔ထြက္ခဲ့ၾကပါသည္။ မိမိတို႔ေခါင္း ေဆာင္တခ်ဳိ႕ ABSDF ဗဟိုႏွင့္ ညိွႏႈိင္းေဆြးေႏြးေနစဥ္ ကရင္နီနယ္ေျမ KNPP (ကရင္နီျပည္တိုးတက္ေရးပါတီ)၊ WNO (၀,အမ်ဳိးသားအဖြဲ႔)တို႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းကာ ေ၀ွလမ္း၊ တာတေမာစေသာ သံလြင္ျမစ္တေလွ်ာက္ရိွ စစ္အစိုးရ တပ္စခန္းမ်ား ကို တိုက္ခို္က္ေခ်မႈန္းခြင့္ရခဲ့၏။ မိမိတို႔ေခါင္းေဆာင္မ်ား ABSDF ဗဟိုမွျပန္လာေသာအခါ မိမိတုိ႔ (DYA မွ ABSDF, တပ္ရင္း (၆၀၁) ျဖစ္သြားေသာ)တပ္၏ ေရွ႕လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကို စုေပါင္းေရးဆြဲကာ၊ ကရင္နီနယ္ေျမတြင္ ကိုစိုးေအာင္ ဦးစီးေသာ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕၊ ABSDF ဗဟိုတြင္ မသက္သက္လြင္အပါအ၀င္ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ထားခဲ့၍ က်န္ရဲေဘာ္မ်ား အားလုံး ပအို၀့္နယ္ေျမသို႔ ျပန္၍လႈပ္ရွားခဲ့ၾကပါသည္။ အသစ္ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းမႈတြင္ တပ္ရင္းမွဴးဗိိုလ္ခြန္ျမတ္၊ ဒုရင္းမွဴး ကိုဖိုးသိန္း၊ တပ္ခြဲမွဴးကိုတုိက္ေမာင္းႏွင့္ ဒုခြဲမွဴးမွာ ကိုမင္းေအာင္ျမင့္တို႔ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၀ တြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ပအို၀့္နယ္ေျမသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရိွေသာအခါ PNO အပါအ၀င္ ပအို၀့္ျပည္သူတ ရပ္လုံးမွ ၀မ္းပမ္းတသာႀကိဳဆိုၾကျပန္ပါသည္။ မိမိတို႔တပ္ရင္း (၆၀၁) သည္ ယခင္ DYA နည္းတူ စည္းရုံးေရးလုပ္ငန္း စဥ္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ႏို္င္ခဲ့သည့္အျပင္၊ ျပည္တြင္းဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား၊ တိုက္ပြဲေဖၚေဆာင္သည့္ လုပ္ငန္းစဥ္ မ်ားအျပင္၊ မဟာမိတ္မ်ားႏွင့္ပူးတြဲစစ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားကိုလည္း ေဖၚေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ျပည္တြင္းမွ တပ္ ဖြဲ႔၀င္အင္အားသစ္မ်ားကိုလည္း စုစည္းတိုးခ်ဲ႕ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ (၄) မုန္္တိုင္းတခုႏွင့္ ေတ႔ြဆံုျခင္း။ ၁၉၉၁ ကာလသည္ အပစ္အခပ္ရပ္စဲေရးေခတ္စားကာစ ကာလျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ မိမိတုိ႔တပ္ရင္း (၆၀၁) အေပၚလည္း ရိုက္ခတ္မႈမ်ားရိွခဲ့၏။ မိမိတို႔လႈပ္ရွားရာ နယ္ေျမခံ(PNO)သည္ စစ္အစိုးရႏွင့္ လွ်ဳိ႕၀ွက္အပစ္အခပ္ရပ္စဲဖို႔ ျပင္ဆင္ေနေၾကာင္းကို ပအို၀့္ျပည္သူမွပင္တဆင့္ သတင္းရခဲ့သည္။ PNO မွလည္း မိမိတို႔အားလက္နက္ျပန္အပ္ရန္ အခ်ဳိသတ္၍ ဖိအားေပးခဲ့သည္။ ၎တို႔၏ အပစ္အခပ္ရပ္ဆဲေရးလုပ္ငန္းစဥ္တြင္ ပါ၀င္ဖို႔ကိုမူ တရား၀င္မေဆြးေႏြးခဲ့ ေခ်။ မိမိတုိ႔တပ္ရင္း၏ အေနအထားအရလည္း တပ္ရင္းမွဴး၊ ဒုရင္းမွဴးတို႔သည္သာ ပအို၀့္လူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္ေနၿပီး၊ က်န္အ မ်ားစုမွာ အျခားတိုင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ မေဆြးေႏြးလို႔ျခင္းဟု ယူဆႏုိင္ပါသည္။ ထိုကာလတြင္ပင္ မိမိတို႔ေခါင္းေဆာင္ထဲမွ တပ္ခြဲမွဴးကိုတိုက္ေမာင္းမွာ ေျခေထာက္တြင္ဒဏ္ရာရထားျခင္း ႏွင့္ ျပည္တြင္းမွ ကိုလြမ္းဏီဦးေဆာင္ေသာ ရဲေဘာ္သစ္ (၁၇)ဦးခန္႔ေရာက္ရိွလာၾကျခင္းမ်ားရွိခဲ့၏။ ထိုရဲေဘာ္သစ္ ထဲတြင္ အမ်ဳိးသမီး(၄)ဦး ပါ၀င္ေနျခင္းမ်ားေၾကာင့္ အေျခအေနကို ပါးပါးနပ္နပ္ကိုင္တြယ္ႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္ေန၏။ တပ္တြင္း ၌ တရား၀င္ေဆြးေႏြးျခင္းပုံစံကို မက်င့္သုံးႏုိင္ေတာ့ပဲ၊ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ျခင္း အဆင့္ကိုေျပာင္းကာ၊ ယုံၾကည္ရ သူမ်ားႏွင့္သာ သီးျခားေဆြးေႏြးၾကရေတာ့သည္။ မိမိတို႔အေနႏွင့္ လုံၿခဳံမႈရိွရိွ ပအို၀့္နယ္ေျမမွ ထြက္ခြာခြင့္ရေရးမွာ လတ္တေလာလိုအပ္ခ်က္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သုိ႔အတြက္ လက္နက္ကို ကရင္နီနယ္ေျမအစပ္ေရာက္မွ ျပန္အပ္ဖို႔ေတာင္းဆိုေဆြးေႏြးခဲ့ေသာ္လည္း လုံၿခဳံေရးကို PNOမွ တာ၀န္ယူပါေၾကာင္းေျပာဆိုကာျငင္းပယ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးအဆင့္တြင္ လက္ရိွအေျခအေနကို မိမိတို႔ ABSDF ဗဟိုသို႔ေၾကးနန္းျဖင့္အေၾကာင္းၾကားခြင့္ႏွင့္ အေၾကာင္းျပန္ခ်ိန္အထိ လက္နက္သိမ္းျခင္းကိစၥကို ေစာင့္ေပးရန္တုိ႔ကို ေတာင္းဆိုရာ သေဘာတူညီမႈ ရခဲ့သည္။ မိမိတုိ႔လည္း ရသမွ်အခြင့္အေရးကို အသုံးခ်ကာ၊ နယ္စပ္ရိွမိမိတို႔တပ္ရင္း၊ ABSDF ဗဟိုႏွင့္ NDF (National Democratic Front) အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီတပ္ေပါင္းစုမ်ားသို႔ မိမိတို႔အား လက္နက္ သိမ္းေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို သတင္းေပးပို႔ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ မိမိတို႔ႏွင့္အနီးဆုံး မဟာမိတ္အဖြဲ႔ျဖစ္သည့္ ရလလဖ အဖြဲ႔သုိ႔လည္း မိမိတုိ႔အေျခ အေနကိုအသိေပးကာ ေတာင္ႀကီး၊ လြိဳင္ေကာ္ကားလမ္းအေရွ႕ဖက္ မဲနယ္ေတာင္ေျခရိွ ရြာ(၃)ရြာတြင္ တပတ္အတြင္း လာေရာက္ေစာင့္ႀကိဳဆိုေပးရန္ လွ်ဳိ႕၀ွက္သည့္နည္းျဖင့္ ေၾကးနန္းပို႔ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထီထပ္ရြာတြင္ မိမိတို႔ေခၽြးနဲစာႏွင့္၀ယ္ယူထားေသာ ေသနတ္ (၈) လက္မွလဲြ၍ က်န္ေသနတ္မ်ားအားလံုးကို PNO သို႔ ျပန္အပ္လိုက္ရ၏။ ရဲေဘာ္အမ်ားစုမွာ မ်က္ရည္မ်ားပင္က်ရသည့္အထိ ေက်ကဲြ၀မ္းနည္းခဲ့ၾကရသည္။ ထိုအေျခအေနကာလတြင္ပင္ မိမိတို႔တပ္ ရြာတရြာတြင္နားသည္ႏွင့္ မိမိတို႔ကို PNA တပ္(၃) တပ္မွ ဖိုခ ေနာက္ဆိုင္၀ိုင္းရံကာ ပိတ္ဆို႔ထားသည္ကို သတိျပဳမိၾက၏။ မိမိတို႔တြင္ လက္နက္အင္အားနည္းေနရသည့္အထဲ PNO ၏ ဆက္ဆံမႈႏွင့္ လႈပ္ရွားမႈမ်ားအေပၚတြင္ သံသယပြားစရာမ်ားကို ေတြ႔ျမင္လာခဲ့ရသည္။ ကရင္နီတယ္စပ္သို႔ လိုက္လံ ပို႔ေဆာင္ေပးမည္ယူေသာဂတိကို အေရးမပါသလို၊ ဂရုမမူသလိုလကၡဏာမ်ားကိုျပလာ၏။ မိမိတို႔ကို စစ္အစိုးရထံ ထိုး အပ္၍ အၫံ့ခံခိုင္းလိုက္မည္ကို စိုးရိမ္လာမိၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ မိမိတို႔လည္း နည္းပရိယာယ္အရ ရြာတရြာတြင္ (၃) ရက္စီ ပုံမွန္နား၍၊ ေနာက္ဆုံး ဟမ္းဆူးရြာသုိ႔အေရာက္တြင္ စနားသည့္ည၌ပင္ ထြက္ေျပးရန္ဆုံးျဖတ္လိုက္ၾက သည္။ ရဲေဘာ္မ်ားကို ညေနေစာင္းေတြ႔ဆုံခ်ိန္၌ လွ်ဳိ႕၀ွက္သတင္းေပး၍ ည - ၉ နာရီတြင္ ရြာျပင္တေနရာ၌ ကုိယ့္ အစီအစဥ္ႏွင့္ကိုယ္ထြက္၍ အသင့္ေစာင့္ၾကရန္၊ ရိကၡာကိုတတ္ႏိုင္သမွ် စုေဆာင္းထားရန္ႏွင့္ သတင္းလုံၿခဳံမႈရိွေစရန္ တို႔ကို တပ္လွန္႔ထားလုိက္၏။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ တပ္ရင္းမွဴး၊ ဒုရင္းမွဴးႏွင့္ မိမိတို႔တပ္မွ ပအုိ၀့္လူမ်ဳိးရဲေဘာ္အမ်ားစုမွာ ခရီးထြက္ေန ၾက၍ မိမိတုိ႔ႏွင့္အတူမရိွၾကပါ။ ထိုည ၉ -နာရီတြင္ ရြာအေရွ႕ဖက္စုရပ္တြင္ အခ်ိန္မီစုစည္းႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ နယ္ေျမကၽြမ္း က်င္သူ ရဲေဘာ္မ်ားမွဦးေဆာင္ကာ ရြာမ်ားကိုေရွာင္၍ ရလလဖ အဖြဲ႔ႏွင့္ခ်ိန္းဆိုထားရာ ရြာ(၃)ရြာဖက္ဆီသို႔ ဦးတည္ခ်ီ တက္ခဲ့ၾက၏။ မိမိတုိိ႔၏တာ၀န္ရိွသူေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႕မွာ လုံၿခဳံေရးအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈႀကီးစြာျဖင့္ ခရီးလမ္းကို ျဖတ္သန္းေနၾကေသာ္လည္း အသစ္ေရာက္ရိွကာစရဲေဘာ္မ်ားမွာ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးပင္။ လမ္းတြင္ သတိ၀ီရိယျဖင့္ အစီအစဥ္တက်ျဖတ္သန္းခဲ့မူမ်ားေၾကာင့္ ညတြင္းခ်င္းကားလမ္းမႀကီးကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ကာ၊ ေနာက္ ေန႔မနက္ ၉-နာရီခြဲခန္႔တြင္ မိမိတို႔ေမွ်ာ္္မွန္းရာ ေကာင္တရမ္းရြာသို႔ေရာက္ရိွ၏။ ရလလဖအဖြဲ႔မွ လာႀကိဳေသာ လုံၿခဳံေရး ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆုံခဲ့ၿပီး၊ ၎တို႔အဖြဲ႔၏ လုံၿခဳံေရးတာ၀န္ယူမႈျဖင့္ ေခတၱနားေနစဥ္၊ က်န္ခဲ့သည့္ မိမိတုိ႔တပ္ရင္းမွဴးမွ စက္ျဖင့္စတင္ ဆက္သြယ္လာေလသည္။ မိမိတို႔ထြက္ခြာသြားသည္ကို သိေၾကာင္း၊ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးလိုေၾကာင္းႏွင့္ မိမိတို႔တည္ရိွရာကိုေမးပါသည္။ မိမိ တို႔မွလည္း လက္ရိွတည္ရိွရာႏွင့္ မိုင္ ၅၀ ခန္႔ေ၀းေသာ ေကာင္ပန္းတန္ရြာတြင္ တည္ရိွေၾကာင္းႏွင့္ အရပ္၀တ္အရပ္ စားျဖင့္၊ လက္နက္မပါပဲလာလွ်င္ ေတြ႔ဆုံမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္ကာ လက္ရိွတည္ေနရာမွ အျမန္ဆုံးေရႊ႕ ေျပာင္းခဲ့ၾက၏။ ေနာက္မွသတင္းရသည္မွာ မိမိတို႔အေၾကာင္းျပန္ခ်က္အရ၊ မိမိတို႔တပ္ရင္းမွဴး ဗိုလ္ခြန္ျမတ္ အပါအ၀င္ PNA စစ္ေၾကာင္းသည္ ေကာင္ပန္းတန္ရြာသို႔ ေနာက္ေန႔တြင္ အင္အားႏွင့္သြားေရာက္ ၀ိုင္းပတ္ပိတ္ဆို႔ေၾကာင္း သတင္းရခဲ့သည္။ တပ္ရင္းမွဴးဗိုလ္ခြန္ျမတ္ႏွင့္အတူ ပအို၀့္အမ်ဳိးသားရဲေဘာ္ (၁၁)ဦး ပအို၀့္ေျမတြင္က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။ (၅) ေတာ္လွန္သူတို႔၏ ေက်းဇူးတရားမ်ား။ ရလလဖတပ္ဖြဲ႔၏ လုံၿခဳံေရးအကူအညီျဖင့္ ခရီးဆက္ရင္း ၎တို႔၏ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွ ေတြ႔ဆုံလိုေၾကာင္း သတင္းရပါသည္။ ရဲေဘာ္မ်ားကို လုံၿခဳံသည့္တေနရာတြင္ခ်န္ထားကာ၊ မိမိတို႔ေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႕ ရလလဖ ဥကၠဌ ဦးေစာတာကလယ္ အပါအ၀င္ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ သြားေရာက္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။ ရလလဖဥကၠဌမွ ABSDF ဗဟိုသုိ႔ မျပန္ပဲ ၎တို႔ႏွင့္ပူးေပါင္းလႈပ္ရွားေစလိုေၾကာင္း၊ ထိုသို႔သေဘာတူပါက လက္နက္(၅၀) ခ်က္ခ်င္းေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကတိေပး၏။ သို႔ေသာ္ မိမိတို႔မွာ ေရရွည္အက်ဳိးကိုဦးစားေပ၍ ေနာက္မွျပန္လည္လႈပ္ရွားလိုေၾကာင္း၊ ေလာေလာဆယ္ မိမိတို႔ဗဟိုႏွင့္ သြားေရာက္ညိွႏိႈင္းလိုေသးေၾကာင္း၊ ရဲေဘာ္သစ္မ်ားကိုလည္း သင္တန္းမ်ားေပးရန္ရိွေသးေၾကာင္းမ်ား ရွင္းျပရာ သေဘာတူညီမႈမ်ားရိွခဲ့သည္။ မိမိတို႔လိုလားေသာ ျမင္းတေကာင္၊ ရိကၡာႏွင့္အျခားလိုအပ္ေသာ ပစၥည္းအခ်ဳိ႕ ကို ရလလဖမွကူညီကာ ကရင္နီနယ္စပ္အထိ လိုက္လံပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့သည္။ ဤသည္မ်ားမွာ ရလလဖအဖြဲ႔၏ မိမိတို႔ တပ္ရင္းအေပၚ တင္ရိွခဲ့ေသာ ေက်းဇူးတရားမ်ားပင္။ လုံၿခဳံေရးအေျခအေနစိုးရိမ္မႈမ်ားေၾကာင့္ မိမိတို႔ခရီးစဥ္ကို လွ်ဳိ႕၀ွက္လမ္းေၾကာင္းမ်ားမွသြားျခင္း၊ ရြာမ်ားကို ေရွာင္၍သြားျခင္းႏွင့္ ခရီးျပင္းႏွင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ကရင္နီနယ္စပ္သို႔ေခ်ာေမာစြာ ေရာက္ရိွခဲ့သည္။ ကရင္နီေခါင္း ေဆာင္မ်ားသို႔ ႀကိဳတင္သတင္းေပးပို႔ထားမႈမ်ားေၾကာင့္လည္း လာႀကိဳေနေသာကရင္နီတပ္မ်ားႏွင့္ အဆင္သင့္ ေတြ႔ဆုံ ခြင့္ကိုရခဲ့၏။ မိမိတို႔အား ရလလဖထံမွ လုံၿခဳံေရးလႊဲေျပာင္းယူၿပီး ကရင္နီတပ္ႏွင့္အတူခရီးဆက္ခဲ့ရာ သံလြင္ျမစ္ျဖတ္ကူး မည့္ေနရာသုိ႔ ဧၿပီလလယ္ (သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ညေန) တြင္ ေရာက္ရွိခဲ့ေပသည္။ ကမ္းတဖက္တြင္လည္း အသင့္လာႀကိဳ ေနေသာ အျခားကရင္နီတပ္ဖြဲ႔တဖြဲ႔မွာလည္း အသင့္။ သံလြင္ျမစ္ကို ကူးရန္သာရိွေတာ့သည္။ သံလြင္ကမ္းပါးသို႔ေရာက္ၿပီး ထမင္းခ်က္စားခ်ိန္တြင္ စက္ေလွသံကိုၾကားရပါသည္။ သံလြင္ျမစ္ကူးရန္ ကရင္ နီတပ္မွ ခြန္ဆာထံစက္ေလွအကူအညီ ေတာင္းထားေပးေၾကာင္းသိရသည္။ ျပႆနာက ခုမွစ၏။ စက္သံၾကားၿပီး ျပန္ေပ်ာက္သြားသည္။ ေနာက္ထပ္အသံမၾကားရေတာ့၊ ထိုညသံလြင္ျမစ္ေဘးတြင္ပင္ ပင္ပန္းသမွ်အတိုးခ်အိပ္လိုက္ ၾကရသည္။ ေနာက္ေန႔ ေန႔လည္ေလာက္အထိလည္း ဘာမွမထူး၊ သတင္းရသည္ကား ABSDF ေက်ာင္းသားမ်ားပါ လာ၍ စက္ေလွမကူညီႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း သိရသည္။ ျပႆနာက မိမိတို႔သာမက လိုက္ပို႔ေသာကရင္နီတပ္တြင္ပါ ရိကၡာမက်န္ေတာ့။ တဖက္ကမ္းမွလာႀကိဳေနၾကေသာ ကရင္နီတပ္တြင္ေတာ့ရိကၡာရိွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လိုက္ပို႔ေပး ေသာ ကရင္နီတပ္သည္ မိမိတို႔အားရိွသမွ်ရိကၡာေပးၿပီး ျပန္သြားၾကသည္။ ၾကာလွ်င္ အားလုံးရိကၡာျပတ္မွာစိုး၍။ အေျခအေနကိုရိပ္မိေသာ တပ္ခြဲမွဴးကိုတိုက္ေမာင္းသည္ တပ္စုမွဴး (၂) ဦးအပါအ၀င္ ေခါင္းေဆာင္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ေဆြးေႏြးကာ တဖက္ကမ္းသုိ႔ကူး၍ ဆန္ရရိွေရးကို ႀကိဳးစားဖို႔ျပင္ၾကသည္။ တပ္စု ၂-စုခြဲ၍ ေဖါင္မ်ားတည္ေဆာက္ၾက သည္။ ၀ါးရွာသူရွာ၊ ႏွီးထိုးသူထိုးႏွင့္ ေဖါင္ပုံစံ (၂) ခုထြက္လာသည္။ အၿပိဳင္အဆိုင္သေဘာမ်ဳိးျဖစ္ျခင္းႏွင့္ တဖက္ကမ္း သို႔ေရာက္ရိွရန္စိတ္ေစာေနသျဖင့္ ရဲေဘာ္အားလုံးမွာ တက္တက္ၾကြၾကြ။ ကိုတိုက္ေမာင္းတို႔ ရုံးအဖြဲ႔မွလည္း ေဖါင္ေသး ေသး တခုကို ပုံေဖၚခဲ့ၾကသည္။ (၆) သံလြင္ကမ္းပါးမွ သႀကၤန္ရက္စဲြမ်ား။ သံလြင္ကမ္းကိုေရာက္သည့္ညက ရြာခဲ့ေသာသႀကၤန္မိုးအရွိန္ေၾကာင့္ သံလြင္ျမစ္ျပင္တြင္ ေရမ်ားျပည့္လွ်ံေန ၿပီး၊ သစ္တုံးမ်ားႏွင့္ အမႈိက္မ်ားေမ်ာပါလာသည္။ ထူးထူးျခားျခား ေတာေကာင္ေသမ်ားပင္ ေမ်ာပါလာသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ သို႔ေသာ္ ဆယ္ယူ၍မရ။ အင္းသားကိုလူခဲ တဖက္ကမ္းသို႔စမ္းကူးသြားရင္း ျမစ္တ၀က္ေက်ာ္အေရာက္မွာ ေရစီးထဲ ေမ်ာပါသြားသျဖင့္ လိုက္ဆယ္ၾကရေသးသည္။ ၀ါးေခ်ာင္းမ်ားအလြယ္တကူရိွေနသျဖင့္ တေယာက္ႏွင့္တ ေယာက္ကို ၀ါးေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ဆက္ကာဆယ္လိုက္ၾကရသည္။ ကိုလူခဲ၏ “မရေတာ့ဘူးလူ”ဆိုသည္စိတ္ပ်က္လက္ ပ်က္ညည္း တြားသံမွာ တပ္ရင္းတခုလုံးအတြက္ ေနာင္တြင္ေျပာစရာ အမွတ္တရစကားတခု။ ခဏအၾကာ တပ္စုမွဴးကိုခင္ေဇာ္ ဦးေဆာင္ေသာအဖြဲ႔၏ေဖါင္ႀကီး သလြင္ျမစ္ကိုစတင္ကူးခတ္ပါေတာ့သည္။ ရဲေဘာ္မ်ားထဲမွ အားေကာင္းေမာင္းသန္မ်ားကို ေရြးထုတ္ကာ (၁၁)ဦး လိုက္ပါသြားသည္။ က်န္ရဲေဘာ္မ်ား၏ အားေပး သံမွာလည္း ေၾကာက္ခမန္းလိလိပင္။ သို႔ေသာ္ သံလြင္ျမစ္ေရစီးသန္ေနခ်ိန္ျဖစ္၍ တ၀က္မေက်ာ္မီပင္ ျပန္လွည့္ခဲ့ရ၏။ ေဖါင္ႀကီးပ်က္စီး၍ ေဖါင္ေပၚပါသြားသူမ်ားမွာလည္း ေျခကုန္လက္ပန္းက်ကာ ပက္လက္လန္ကုန္ၾကသည္။ ရဲေဘာ္ တဦးတေယာက္မွ် အႏၱရာယ္မျဖစ္ၾကသည္ကိုပင္ ၀မ္းသာေနရေသး၏။ ကိုခင္ေဇာ္တို႔ေဖါင္ ပ်က္ဆီးသြားပုံကို သင္ခန္းစာယူ၍ ကိုေအာင္ခမ္းတို႔အဖြ႔ဲေဖါင္ႀကီးကို အေသးစိတ္ျပင္ဆင္ ၾကသည္။ ေဖါင္ေပၚတြင္ အကာအရံမ်ားတပ္ဆင္ထားျခင္းႏွင့္ ေဖါင္ေနာက္ပိုင္းတြင္ တိုက္ငုတ္တခုကိုလုပ္၍ ေရယက္ ႀကီးကိုပင္ တပ္ဆင္ထားေသးသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ သေဘၤာငယ္ငယ္တစီးနဲ႔ပင္ တူေနေတာ၏။ နာရီ၀က္ခန္႔အၾကာ ကိုေအာင္ခမ္းတို႔ေဖါင္ႀကီးစထြက္သည္။ ေဖါင္ေပၚတြင္ (၁၀) ေယာက္ေက်ာ္ပါသြားသည္။ ေလွာ္အားေကာင္းၾကသျဖင့္ ျမစ္တ၀က္ကိုေက်ာ္သြားေသာ္လည္း ကမ္းကပ္ခါနီးတြင္ ေရစီးေၾကာင္းႏွင့္ျပန္မိ၍ ကမ္းမကပ္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ေမ်ာပါခဲ့ရျပန္ ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကိုတင္၀င္းေယာက္သာ ေရထဲသို႔ခုန္ဆင္းကာ တဖက္ကမ္းသို႔ ကူးသြားႏိုင္ခဲ့ေပသည္။ က်န္ ေဖါင္ေပၚရိွ ရဲေဘာ္မ်ားမွာလည္း ေဘးမသီရန္မခ။ ေနာက္ဆုံးေဖါင္ျဖစ္ေသာ ကိုတိုက္ေမာင္းတို႔အဖြဲ႔၏ ေဖါင္ငယ္ကေလးမွာလည္းၿပီးစီးသြားေပသည္။ ထိုအဖြဲ႔ တြင္ ကိုတိုက္ေမာင္း၊ ကိုလူဗိုလ္၊ ကိုမင္းေ၀ဟင္တို႔အျပင္ ကရင္နီတပ္ဖြဲ႔မွ က်န္ခဲ့ေသာ ရဲေဘာ္တဦးလည္းပါ၀င္ေလ သည္။ ထိုရဲေဘာ္မွာ သူ႔ေသနတ္ကိုေဖါင္တြင္အက်အနခ်ည္ကာ ကူးခပ္ရန္ျပင္ဆင္ေနသည္။ ေဖါင္ကို ေရဆန္အထက္ သို႔ အရင္ဆြဲတင္သြားသည္။ ျမစ္၏အေပၚပိုင္းေရာက္မွ ခပ္ေစာင္းေစာင္း ေမ်ာကူးရန္ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကသည္။ စတင္ကူးခပ္သည္ဆိုသည္ႏွင့္ က်န္ရဲေဘာ္မ်ားမွ စိတ္၀င္တစားေအာ္ဟစ္အားေပးၾကသည္။ ကူညီႏုိင္ရန္အ တြက္ကိုလည္းျပင္ဆင္ထားၾကသည္။ ကိုတိုက္ေမာင္းတို႔ေဖါင္သည္လည္း ျမစ္လယ္ကိုေက်ာ္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေရစီးကို မေက်ာ္ႏိုင္ပဲေမ်ာပါေလသည္။ ျပႆနာကား ေဖါင္ေပၚတြင္ပါသူမ်ားက ေနာက္ျပန္ကူးရန္မစဥ္းစားပဲ တဖက္ကမ္း သို႔သာေရာက္ရန္ စိတ္ထက္သန္ေနၾကျခင္းေၾကာင့္ ေဖါင္မွာ ေရစီးႏွင့္ေမ်ာပါသြားေလသည္။ ေလွာ္တက္မ်ားမွာလည္း ၀ါးမ်ားျဖင့္လုပ္ထားေသာေၾကာင့္ ၾကာေလေရႏူးေလျဖစ္ကာ ေပ်ာ့လာ၏။ ေလွာ္သေလာက္ မထိေရာက္ေတာ့ေခ်။ ေရစီးႏွင့္ေမ်ာပါသြားေသာေဖါင္အား ကမ္းေပၚမွရဲေဘာ္မ်ားက ကမ္းျပန္ကပ္ရန္ေအာ္ဟစ္သတိေပးရင္း ျမစ္ကမ္းတ ေလွ်ာက္ အုပ္လိုက္ေျပးလိုက္သြားၾကသည္။ ကမ္းေပၚကၾကည့္ေနရာ မိုင္၀က္ခန္႔ေလာက္အထိပါသြားေလသည္။ ျမစ္ ေအာက္ဖက္ ၂ - မိုင္ခန္႔တြင္ စစ္အစိုးရတပ္စခန္းတခု ရိွေန၍လည္း အလြန္စိုးရိမ္ေနၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္အခ်ဳိ႕က ေသနတ္မ်ားကိုဆြဲ၍ လုံၿခဳံေရးအတြက္ေျပးလိုက္သြားၾကသည္။ လူအုပ္မ်ားသည္ကတေၾကာင္း၊ ၀ါးမ်ားကို အဆင္သင့္ျပင္ဆင္ထားသည္ကတေၾကာင္းႏွင့္ ေရွ႕က ကိုလူခဲကို ကယ္ခဲ့သည့္အေတြ႔အႀကဳံမ်ားေၾကာင့္ ရဲေဘာ္တေယာက္က ၀ါးတလုံးကိုင္ၿပီးေရထဲဆင္း၊ ေနာက္တေယာက္က ၀ါးထိုး ေပး၊ ေနာက္တေယာက္နဲ႔ဆက္၊ ဤသို႔ျဖင့္ကိုတိုက္ေမာင္းတို႔အဖြဲ႔ကို ျပန္ကယ္ခဲ့ၾကရသည္။ ရဲေဘာ္အားလုံးမွာ ဖတ္ ဖတ္ေမာကုန္ၾကၿပီ၊ မလႈပ္ႏုိင္ၾကေတာ့။ (၇) … ေနာက္တလွမ္းဆုတ္ျခင္း။ ကိုတိုက္ေမာင္းမွာ မေမာႏိုင္၊ မနားႏိုင္ရွာ။ သူကတပ္ခြဲမွဴးႏွင့္ေလာေလာဆယ္ တာ၀န္အရိွဆုံးျဖစ္ေနသည္ ကိုုး။ တပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကိုေခၚကာ တခုခုဆက္လုပ္ႏိုင္ရန္အတြက္ ေဆြးေႏြးၾကျပန္သည္။ ထြက္လာသည့္ ဆုံးျဖတ္ ခ်က္က တပ္ကိုေနာက္ေၾကာင္းျပန္ဆုတ္၍ အျခားလမ္းေၾကာင္းတခုကိုရွာရန္။ တပ္စိတ္မွဴး ကိုစံလွဦးေဆာင္သည့္ သန္သန္မာမာရိွေနဆဲ ရဲေဘာ္(၇) ဦးကို ေရွ႕ေျပးအဖြဲ႔အျဖစ္ရိကၡာရွာထားႏုိင္ရန္ ႀကိဳလႊတ္လိုက္သည္။ ကိုစံလွက ရွမ္း လူမ်ဳိး။ ဤနားတ၀ိုက္က ရြာေတြက ရွမ္းရြာမ်ားသည္။ စကားေပါက္လွ်င္ လုပ္ငန္းပိုအဆင္ေျပႏိုင္သည္။ ထိုေရွ႕ေျပး အဖြဲ႔မွာ သြက္သြက္လက္လက္ တက္တက္ၾကြၾကြပင္ ထြက္သြားၾကသည္။ မနက္ကတည္းက ထမင္းစားမထားရေသာ္ လည္း ရဲေဘာ္အားလုံးပုံမပ်က္ၾက။ ခါတိုင္းကဲ့သုိ႔ပင္ လန္းလန္းဆန္းဆန္း။ က်န္အဖြဲ႔မ်ားမွာ ေမာပန္း၊ အားကုန္ေနၾကသူမ်ား၊ ဆာေလာင္ညည္းတြားေနၾကသူမ်ားႏွင့္ နာမက်န္းျဖစ္ေန ၾကသူမ်ားသာ။ အမ်ဳိးသမီးကလည္း(၄)ဦး။ ကိုစံလွတို႔အဖြဲ႔ထြက္သြားၿပီး (၂)နာရီေလာက္ၾကာမွ စစ္ေၾကာင္းစထြက္ျဖစ္ သည္။ ညေန (၃)နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ရိွၿပီ။ စစ္ေၾကာင္းကေတာ့ လိပ္ (ေျဖးေျဖး) စစ္ေၾကာင္း၊ ဤအခ်ိန္တြင္ ရန္သူစစ္ ေၾကာင္းႏွင့္တိုးမိမည္ကိုသာ စိုးရိမ္မိၾကသည္။ လက္နက္ကလည္းနည္း၊ ထမင္းငတ္ထား၍ လူမ်ားကလည္းအားနည္း ေနၾကလွ်င္ …။ သို႔ေသာ္ ဤနယ္တ၀ိုက္မွာ ရန္သူလႈပ္ရွားမႈမရိွဟု မဟာမိတ္မ်ားထံမွ စက္သတင္းမ်ားအရသိထားရ၍ စိတ္တျခမ္းေအးေနရသည္။ ျပန္ဆုတ္လာရာလမ္းတေလွ်ာက္လုံး ေတြ႔သမွ် စားလို႔ရသည့္အသီးအရြက္ မွန္သမွ်ကိုစားၾကသည္။ ရွမ္းကယား နယ္စပ္သံလြင္ကမ္းပါးတ၀ိုက္က အပင္မ်ားမွာ စိမ္းစိမ္းစိုစိုမရိွ။ ေႏြရာသီျဖစ္သည္ကတေၾကာင္း၊ နဂိုက ေက်ာက္ေဆာင္၊ ေက်ာက္ေတာင္ျဖစ္ေနျခင္းႏွင့္ အပူပိုင္းေဒသဆန္ေနျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ဆူးပင္အပါအ၀င္အညာေဒသ ေပါက္ သစ္ပင္မ်ားကိုသာေတြ႔ရ၏။ ဥရွစ္ပင္၊ ေလ၀င္ခါးသီးပင္ႏွင့္ လက္ခုပ္သီးဆန္ဆန္အပင္မ်ားမွာ မိမိတို႔အတြက္ အာဟာရကို ျဖည့္ဆီးေပးခဲ့ၾကသည္။ ဥရွစ္သီးအဆီးေလာင္သူေလာင္၊ ေလ၀င္ခါးသီးမ်ားစားမိ၍ အန္သူအန္ ျဖစ္ၾက ေသာ္လည္း၊ လက္ခုပ္သီးလိုလို အတြင္းမွျဖဴျဖဴအမႈန္႔မ်ားပါေသာ တခါမွမျမင္ဖူး၊ မစားဖူးသည့္အသီးမ်ားမွာ ႏို႔မႈန္႔ႏွင့္ တူ၍ အရသာလည္းရိွေပသည္။ သို႔ေသာ္သိပ္မ်ားမ်ားမေတြ႔ခဲ့ရ။ အခ်ဳိ႕အဖြဲ႔မ်ားမွာ ငွက္ေပ်ာအူ၊ သဖန္းသီး၊ ယုန္စာ ရြက္၊ စသည့္ေတြ႔ရာအသီးရြက္မ်ားကို စားၾကရသူမ်ားလည္းရိွ၏။ နိဂံုးမဟုတ္သည့္ နိဂံုး။ မိမိတုိ႔စစ္ေၾကာင္းသည္ ပလဲလဲ၊ နမ္းမြန္းစခန္းမွ သံလြင္ျမစ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ၾကကာ ထိုင္း၊ ကရင္နီနယ္စပ္ က ေအာင္ဟမ္းရိုင္းစခန္းသုိ႔ KNPP ၏ အကူအညီျဖင့္ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပင္ ေရာက္ရိွခဲ့ၾကပါသည္။ ကရင္နီနယ္ေျမမွ ကရင္နယ္ေျမ(မာနယ္ပေလာေဒသ)သို႔၎၊ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ မာနယ္ပေလာက်ၿပီး ကရင္နီနယ္ ေျမသို႔၎၊ ရလလဖနယ္ေျမသို႔၎ ျပန္လည္လႈပ္ရွားၾကရင္းျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးတာ၀န္မ်ားကို ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ ခြင့္ရခဲ့ၾကသည္။ တပ္ရင္း (၆၀၁) အေနႏွင့္ပင္ “ေဒါင္းစစ္သည္စာေစာင္” ကို အမွတ္စဥ္ (၅) အထိထုတ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး။ “က်ားဆိုးႏွင့္ တုဖက္ၿပိဳင္မယ္” သီခ်င္းေခြကိုလည္း ထုတ္ေ၀ႏိုင္ခဲ့ေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကရင္နီနယ္ေျမသို႔ ဒုတိယ အႀကိမ္ျပန္လည္အေျခခ်ခ်ိန္ ၁၉၉၆ -ခုႏွစ္တြင္ တပ္ရင္း (၃၀၃)၊ တပ္ရင္း (၂၁၀)၊ တပ္ရင္း (၈၀၁) တုိ႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းကာ တပ္ရင္း(၄) အျဖစ္ ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းလိုက္ၾကသျဖင့္၊ ထိုအခ်ိန္မွစတင္ကာ မိမိတို႔တပ္ရင္း (၆၀၁) ဆိုသည္မွာ နိဂုံးခ်ဳပ္ခဲ့ ရေတာ့၏။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ တပ္ရင္းမွဴးကိုတိုက္ေမာင္းက်ဆုံးၿပီးေနာက္ပိုင္း မိမိတို႔ရဲေဘာ္မ်ားသည္ ၀ါးအစည္းေျပသကဲ့သုိ႔ျဖစ္ကာ အခ်ဳိ႕အလင္းျပန္၀င္ျခင္း၊ အခ်ဳိ႕တတိယႏိုင္ငံမ်ားသုိ႔ထြက္ခြာၾကျခင္းမ်ားျဖင့္ တစစ ေလ်ာ့ပါးခဲ့ေလသည္။ လက္ရိွကာလတြင္ ABSDF ၌ မိမိတို႔တပ္ရင္း (၆၀၁) မွ ရဲေဘာ္မ်ား လက္ခ်ဳိးေရတြက္၍ ရရုံသာ က်န္ေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ က်န္ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားမွာ ျပည္တြင္းျပည္ပ၊ ႏိုင္ငံအသီးသီး၊ နယ္စပ္အဖဲြ႔အစည္းအသီးသီးႏွင့္ ဒုကၡသည္စခန္းအသီးသီးတို႔တြင္ ျပန္႔ႏွံ႔ရွင္သန္ေနၾကဆဲ။ အနာဂတ္အိပ္မက္မ်ား ရွိေနၾကဆဲ။ လွမ္းေလွ်ာက္ေနၾကဆဲ။ စစ္အစိုးရမွလဲြ၍ Institutional Life ( အဖဲြ႔အစည္းဆိုင္ရာယဥ္ေက်းမႈ) အားနည္းေနၾကဆဲ ျမန္မာႏိုင္ငံဖြား အဖဲြ႔အစည္းမ်ားထဲတြင္ မိမိတို႔ DYA တျဖစ္လဲ တပ္ရင္း (၆၀၁) သည္လည္း တခုအပါအ၀င္ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပ်က္ဆိုသည့္ ျဖစ္စဥ္တခုကို ဆယ္စုႏွစ္ (၂) ခုမွ်ေလာက္သာ ဆဲြဆန္႔ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ ခ်ႏိုင္မည္ထင္၏။ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ စိတ္ေစတနာမည္မွ်ပင္ သန္႔ရွင္းမြန္ျမတ္ပါေသာ္လည္း ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ရင့္က်က္မႈမ်ား နည္းပါခဲ့ေသာေၾကာင့္ သဘာ၀ျဖစ္ပ်က္တရားႀကီးကို အလြယ္တကူ အရႈံးေပးခဲ့ၾကရေပသည္။ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေစကာမူ မိမိတို႔တပ္ရင္း (၆၀၁) ၏ ျဖတ္သန္းမႈမ်ားမွာကား အနည္းဆံုးအားျဖင့္ တစံု တရာႏွင့္ တစံုတေယာက္တို႔ အတြက္ တစံုတခု … ။ ။ လူဗိုလ္ (၂၀-၁၂-၂၀၀၈)

အရွင္ဇဝန (နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း) – အမွတ္ရမိေသာ ေရွ႕ေနၾကီးတေယာက္အေၾကာင္း

February 14, 2016 အရွင္ဇဝန (နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း) – အမွတ္ရမိေသာ ေရွ႕ေနၾကီးတေယာက္အေၾကာင္း (မိုုးမခ) ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄၊ ၂၀၁၆ ေတာင္ငူ ေထာင္ကို ေထာင္ေျပာင္းေတာ့ ကားေပၚမွာ မ်က္ႏွာသိ ဆိုလို႔ ႏွစ္ေယာက္သာပါသည္။ သာယာဝတီမွ အင္းစိန္ကို ေျပာင္းလာသည္႔ရက္က ၁၉၉၉ခုဇူလိုင္ ၂၂ရက္ ။ အခု ေတာင္ငူကို ေျပာင္းရေတာ့ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀ျပည့္ ဇန္နဝါရီ ၂၂ ။ ၆လ တိတိ အင္းစိန္ အက်ဥ္းေထာင္မွာေနလိုက္ရသည္။ ေျခာက္လအတြင္း မၾကာခဏ ဆုံျဖစ္သူက ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းျဖစ္သည္။ သူကေရွ႕ေန။ သူႏွင့္ကိုယ္ အင္းစိန္လို တကယ့္အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲ ဆုံၾကသည့္ေနရာက ေဆးခန္းမွာ။ ဆရာဝန္ေဆးမွဴးေတြ ဆီ ကိုယ့္အလွည့္မေရာက္ခင္ မိတ္ဆက္ရင္း ရင္းႏွီးခဲ႔ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ကားေပၚပါလာသူ ၁၉ ေယာက္ထဲ သိရွိ ရင္းႏွီးသူ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ကိုစိုးလြင္ျဖစ္သည္။ သူကပုဇြန္ေတာင္သား ။ သူ႔ကိုကေတာ့ ေထာင္ေျပာင္းမည့္ ည ၂ နာရွိထိုး မိန္းေဂ်လ္မွာ လူစုတုန္း ျပန္ဆုံၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေထာင္ထဲ စေရာက္ခဲ႔သည့္ ၁၉၉၃ခုႏွစ္ အင္းစိန္ သီးသန္႔ေထာင္ စေရာက္ ထဲက ကိုယ့္အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနေသာ ကိုစိုးလြင္မွာ လူသစ္ မိမိတို႔ကို ေထာင္ထဲေနနည္း၊ စားနည္းကအစ လက္ဆင့္ ကမ္းခဲ႔ေသာ ေက်းဇူးရွိသူျဖစ္သည္။ ေထာင္ေျပာင္းမည့္ညမွာမွ မထင္မွတ္ပဲ သူ႔ကို ျပန္ေတြ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုယ္က သူ အျပင္ေလာကမွာ အဆင္ေျပေနေလာက္ျပီ ေအးေဆးေနျပီဟု ထင္ထားခဲ႔သည္။ ထင္တာမွားသည္။ သူေနာက္တမႈ ျဖင့္ ျပန္ေရာက္ေနတာကို ကိုယ္က မသိရွိခဲ႔။ ေထာင္ဆိုတာက မေရာက္ဖူးသူေတြက ေၾကာက္စရာအျဖစ္ လန္႔ၾကေသာ္လည္း ေထာင္ထဲေနခဲ႔ဘူးသူအဖို႔ ဘာမွ မထူးဆန္းေသာ ေနရာတခု ျဖစ္ေနသည္။ ကိုယ္က ေထာင္ျပန္က်ရန္ တမင္ျပဳလုပ္ျခင္း မဟုတ္ေသာ္လည္း အတူေနခဲ႔သူေတြ၏အလုပ္ကုိ တခုခုကူညီရင္း ျပန္အမႉတြဲျပီး ဒုတိယအၾကိမ္ တခ်ိဳ႕လည္း တတိယအၾကိမ္ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အခုကိုစိုးလြင္က ဒုတိယအၾကိမ္။ ျပန္ဆုံေတာ့ သူက ကိုယ့္ကို လူႏွင့္ နာမည္ မတြဲ စပ္မိ။ ကိုယ့္ကို လက္ညွိဳးထိုးျပီး “သူ႔ကို က်ေနာ္ တရင္းတႏွီးကို သိတယ္ဗ်ာ” ဟု စကားစရင္း သူႏွင့္ကိုယ္၏ ေထာင္တြင္း ၾကံဳဆုံခဲ႔ရပုံကို စိတ္ထြင္မက ႏွဳတ္ပါဖြင့္ဟျပီး အတိတ္ကို ေျခရာေကာက္သည္။ ကိုယ္ကေတာ့ ေတြ႔ေတြ႔ျခင္း သူကိုမွတ္မိေနသည္။ “ဟာ … ေဟ့ေကာင္ စိုးလြင္ ဘာအမႈလဲ”ဟု နာမည္ကိုပါတြဲ ေခၚေတာ့ သူ မမွတ္မိသူမွာ ေထာင္ထဲမွာ အတူေနခဲ႔သူအျဖစ္ ေသခ်ာေၾကာင္းကိုေတာ့ သူ ေကာက္ခ်က္ခ်ျပီး ျဖစ္မည္။ ဒီလိုပဲ စကားေျပာရင္း သူအကုန္ ျပန္မွတ္မိသြားသည္။ ၉၃က အတူတူေနခဲ႔သူမ်ား၏နာမည္ကို ေရရြတ္ရင္း ဒုတိယအၾက္ိမ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ျပန္ေတြ႔ဆုံသူတို႔ကို ေျပာျပေနသည္။ ကိုယ္ႏွင့္ခင္မင္ရင္းႏွီးျပီးသား ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းမွာ သူ၏ေနာက္မႈ အမွဳတြဲ ျဖစ္ေၾကာင္းသိရျပန္ေတာ့ သူတို႔အမႈအေၾကာင္းပါ ကို သိလိုက္ရျပန္သည္။ ေတာင္ငူေထာင္ကို ေျပာင္းေတာ့ ကားႏွစ္စီး။ တစီးမွာ ၅ညမ်ားသာျဖစ္ျပီး တစီးမွာ ေထာင္ႏွစ္ရွည္က အျခားအမႉမ်ား ျဖစ္ၾက သည္။ ကားေပၚေရာက္မွ ကိုစိုးလြင္တို႔ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းတို႔ ႏွင့္အတူတူ အမႈတြဲ အဘႏွ စ္ေယာက္ပါပါလာသည္။ အဘႏွစ္ေယာက္လုံး လူႏွစ္ေယာက္ကို နာမည္က တခုတည္း။ အဘႏွစ္ေယာက္လုံးအမည္မွာ ဦးတင္ေအးျဖစ္သည္။ ဗကသ သမိုင္းကို ျပန္လည္ေျပာျပမႈျဖင့္ ေထာင္အခ်ခံသူမ်ားျဖစ္သည္။ ခါးကိုင္းကိုင္း အဘဦးတင္ေအးမွာ တကသ ဥကၠဌ ျဖစ္ခဲ႔ဘူးသူျဖစ္ျပီး ေနာက္ဦးတင္ေအးတေယာက္မွာ တကသ အတြင္းေရးမွဴးေဟာင္းျဖစ္သည္။ သူတို႔ က အမႈတြဲ၊ ေလးေယာက္ တေထာင္တည္း အတူတူ ။ ေနာက္လူမ်ားမွာ ကိုေဇာ္ရဲဝင္း ကိုေက်ာ္ေဝစိုးႏွင့္ ကိုညီေထြးေခၚ စန္းေဇာ္ေထြး ေက်ာ္ေအးႏိုင္ တို႔ ျဖစ္သည္။ သူတို႔က တစု။ ေနာက္ ၉ေလးလုံး အမႈတြဲမ်ား။ ပဲခူးသားလူငယ္ေလးမ်ားအမ်ားစု ျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ အမႉတြဲအလိုက္ စကားတြတ္ထိုးၾကရင္း ကိုယ္ကလည္း ကိုယ္ႏွင့္ သိျပီးသား ကိုစိုးလြင္ ၊ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းတို႔ႏွင့္ စကားေတြ ေျပာလာၾကသည္။ ထူးျခားသည္က အျခားအမႈ ႏွင့္ ေထာင္က်မ်ားကိုတင္ေဆာင္လာေသာ ကားတြင္ ဘယ္လို တပ္ဆင္ထားသည္ မသိရေသာ္လည္း မိမိတို႔ကားတြင္ေတာ့ သီခ်င္းကို အက်ယ္ၾကီး ဖြင့္ေပးထားသည္။ သီခ်င္းကို ဖြင့္ေပးထားေသာ္လည္း ကားအိတ္ေဇာ မီးခိုးေတြက အလွ်ံပယ္ ကားထဲ ဝင္ေနသည္။ အဘဦးတင္ေအး ႏွစ္ေယာက္လုံးမွာ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းလို ေရွ႕ေနမ်ားပင္ ျဖစ္ၾကသည္ ။ အရြယ္ၾကီးရင့္ျပီး ခါးပင္ကိုင္းေနျပီျဖစ္ေသာ အဘဦးတင္ေအးမွာ အမ်ားသူငါလိုမထိုင္ႏွဳိင္ ကားဘီးအပို ထပ္တင္ထားသည့္ေနရာတြင္ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းႏွင့္အတူ ထိုင္ၾကရသည္။ ကားအိတ္ေဇာမွထြက္ေသာ မီးခိုးက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တည့္တည့္ မွ ကားထဲကိုဝင္ေနသည္။ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္း မွာ ေရာဂါစုံသည္။ သူ႔ဆီမွာ အဓီကက ဆီးခ်ိဳေရာဂါျဖစ္သည္။ ခရီးလမ္း အပင္ပမ္းႏွင့္ေရာဂါ ႏွစ္ခုလုံးကို ခံစားရင္း လိုက္ပါလာျခင္းျဖစ္သည္။ ကားေပၚတြင္ပါလာေသာ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးမ်ားမွာ ကား မွဖြင့္ထားေသာ ေတးသီခ်င္းကို လိုက္ပါသီဆိုရင္း ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ ေထာင္ေျပာင္းတာႏွင့္မတူအေပ်ာ္ခရီးတခုကိုထြက္လာၾကသလို ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ဒီေတာ့လည္း သူ၏ေရာဂါေတြကို ေမ့ေလွ်ာ့သြားဟန္ရွိသည္။ ပဲခူးေရာက္ေတာ့ ပဲခူးမွ လူငယ္ေလးမ်ားက ပဲခူးမွ ထင္ရွားေသာသူတို႔၏ စားေသာက္ဆိုင္နာမည္ကို တပ္ျပီး “အဲ႔ဒီစားေသာက္ဆိုင္ကို သြားေျပာေပးပါ။ မင္းမင္းစိုး ေတာင္ငူကို ေထာင္ေျပာင္းသြားျပီ” လို႔. ဝိုင္းေအာ္ၾကသည္။ ဒီလိုႏွင့္ကားက ဒိုက္ဦးကိုေရာက္လာသည္။ ေကာလိယေခ်ာင္းတံတား ျပင္ေနခ်ိန္မို႔ ကားကေျဖးေျဖးေလးေမာင္းလာသည္။ ေဘးမွ ရပ္ၾကည့္ေနေသာ ဆိုက္ကားဆရာမ်ားကို “စိန္ပန္းေက်ာင္းကို သြားေျပာေပးပါ။ ဦးဇဝန ေတာင္ငူေထာင္ကို ေျပာင္း သြားျပီ” လို႔..ကိုယ္က စေအာ္ေတာ့ က်န္ တကားလုံးမွလည္း သံျပိဳင္ဝိုင္းေအာ္ေပးၾကျပန္သည္။ ျဖဴးေရာက္ေတာ့လည္း ဒီလိုတခါ ေအာ္ၾကျပန္သည္။ ျဖဴးသားကိုျမင့္ဦးမွာ လဝက မွာ ဝန္ထမ္းလုပ္ဖူးသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖဴးမွ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုသိေနသည္။ ေတာင္ငူေထာင္ေရာက္ေတာ့ ကားေပၚပါလာသူမ်ားမွာ မီးေသြး အိတ္ထမ္းျပီး ျပန္လာၾကသူမ်ားလို မဲတူးေနၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ကားအိတ္ေဇာ မီးခိုးေငြ႕တဲ႔တဲ႔ ေနေသာဦးတင္ေအးႏွင့္ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းမွာ အဆိုးဆုံးျဖစ္သည္။ ခရီးစဥ္ တေလွ်ာက္ေရာ ေနာက္ေနထိုင္ခဲ႔စဥ္ ထူးျခားေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္လည္း အားလုံးထဲမွာ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းက ပို အမွတ္ရ စရာ လူျဖစ္ခဲ႔သည္။ ေရာက္စက ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းဟုသာ အားလုံးကေခၚၾကေသာ္လည္း အေနၾကာလာေသာအခါ ခင္မင္ စရာ အမွတ္ရစရာေတြ ေလးစားစရာေတြေၾကာင့္ လူငယ္အမ်ားကေကာရြယ္တူမ်ားကပါ သူ႔ကို ဦးျငိမ္း။ အသက္ၾကီးသူမ်ားက လည္း ကိုျငိမ္းဟုေခၚလာၾကသည္။ (မိမိတို႔ ကားေပၚမွ ေအာ္ဟစ္အကူညီေတာင္းမႉေၾကာင့္ ေနာက္ေန႔ အိမ္ေတြမွ ခ်က္ျခင္း လိုက္လာႏွဳိင္ၾကသည္။ ၾကားသိသူမ်ားကလည္း ေျပာခိုင္းေသာေနရာသို႔ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သြားေျပာေပးၾကသည္။ မိမိအတြက္ ေအာ္ေျပာခဲ႔ေသာ စိန္ပန္းေက်ာင္းသို႔ ဆိုက္ကားဆရာမ်ားတန္းစီ ခ်ီတက္ျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို သြားေျပာေပး သည္ဟု ဆိုသည္။ ) ေတာင္ငူေထာင္က ၂၀၀၀ခုႏွစ္ မိမိတို႔ေရာက္ခ်ိန္တြင္ တႏို္င္ငံလုံးရွိေထာင္မ်ားထဲတြင္ အလြတ္လပ္ဆုံးေထာင္ဟု ေျပာရမည္။ ေထာင္ပိုင္ၾကီးသည္ နိုင္ငံေရးအမႈမ်ားကို အသက္သာဆုံးေသာ ေနထိုင္ခြင့္ကိုေပးထားသလို အေဆာင္ရွိ က်န္ေထာင္က်မ်ား ကိုလည္း ႏွိပ္ကြပ္ျခင္းမရွိ။ လူစိတ္ရွိေသာ ေထာင္ပိုင္ၾကီးဟုပင္ ဆိုရမည္။ ေထာင္မွာ ေနရာခ်ေပးေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္အဆင္ေျပသူ မ်ားသာ စိတ္ၾကိဳက္ ကိုယ့္ဘာသာ တြဲျပီးေနၾကရန္ ေထာင္က ေျပာ သည္။ ဒီလို အခြင့္အေရးမ်ိဳး ျမန္မာျပည္ ဘယ္လိုေထာင္မွာမွ ရမည္မဟုတ္။ ေထာင္မွ သေဘာေကာင္းသလိုမ်ိဳး ေထာင္ဆရာဝန္ကလည္း ေကာင္းသည္ဟုပင္ဆိုရမည္။ ေနာက္ေန႔မနက္တြင္ ေထာင္ ဆရာဝန္မွ စားပြဲ တလုံးျဖင့္ မိမိတို႔ထားရာ ေလးတိုက္ ေရွ႕မွာ လာေရာက္ျပီး တေယာက္ခ်င္းကို ေရာဂါေတြကို လာစစ္ ေပးသည္။ ဒီမွာ အမွတ္ရစရာ အေကာင္းဆုံးလူတေယာက္ ကို ေျပာပါဆိုလွ်င္ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းကို ေျပာရေပမည္။ သူ႔ဆီမွာက ေရာဂါစုံသည္။ ဆရာဝန္မွညႊန္းထားေသာေဆးမွန္သမွ်အစုံ သူ႔ထံတြင္ပါလာသည္။ ထိုေဆးမ်ား အားလုံးကို ပလစတစ္ အခင္းေပၚတြင္ ျဖန္႔ခင္းျပီး ဆရာဝန္ကို တခုစီျပသည္။ ဆရာဝန္လည္း ေခါင္းေတာ္ေတာ္စားသြားဟန္ရွိသည္။ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲတခုအလား သူက သူ႔ေဆးႏွင့္သူ႔ေရာဂါေတြအေၾကာင္းကို ေရွ႕ေနပီပီ စီကာပတ္ကုံးေျပာေနသည္။ အိုင္စီအာစီ ေထာင္ထဲဝင္ျပီးေနာက္ပိုင္း ေထာင္တိုင္းတြင္ စာဖတ္ခြင့္ကို တရားဝင္ရသြားျပီျဖစ္သည္။ စာအုပ္ အမ်ားဆုံးသြင္းသူ မွာ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းပင္ျဖစ္သည္။ သူက စာအစုံဖတ္သလို တရားထိုင္နည္းမ်ားကိုလည္း အစုံသိေနသည္။ မဟာသရဏ ဂံုေတာ္ၾကီး ဘုရားရွိခိုးကို ေန႔စဥ္ ဝတ္မပ်က္ ရွိခိုးသည္။ ဘာသာေရးအေၾကာင္းေတြကိုလည္း က်က်နန သိခ်င္ သည္။ သူမရွင္းလင္းသည္မ်ားကို မၾကာခဏ လာေမးတတ္သည္။ သူ၏က်န္းမာေရးက ေလ့က်င့္ခန္းမ်ားမ်ားလုပ္ရမည္ျဖစ္သည္။ ဆီးခ်ိဳက်ဖို႔ က်န္းမာေရးအတြက္ ေလ့က်င့္ခန္းအျဖစ္ ေထာင္ပတ္လမ္းတေလွ်ာက္ မနက္တိုင္း သူ ေျပးသည္။ ေတာင္ငူေထာင္သည္ အထူးလြတ္လပ္ေနေသာအခ်ိန္ျဖစ္သည္။ တိုက္မွ ၅ညမ်ားသာမက အေဆာင္မွ အမႈစုံတို႔သည္လည္း ေထာင္ပတ္လမ္းကို လွည့္ပတ္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကသည္ကို ေထာင္က ဘာမွလာျပီး မတားျမစ္။ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္း ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ဟန္က လူတိုင္း အာရံုစိုက္စရာဟန္ျဖစ္သည္။ ေျပးသည္ဆိုေသာ္လည္း သြက္သြက္ ေျပးျခင္းမဟုတ္။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို စလိုးမိုးရွင္းဟန္ျဖစ္ေနသည္။ အေဆာင္မွ လူမ်ားပါ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ မို႔ အားလုံးကို သူ႔ေျပးဟန္ကို ေငးၾကည့္ၾကသည္။ ဒီတြင္ အေဆာင္မွ လူေနာက္တေယာက္က ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္ဟန္အတိုင္း သူ႔ေနာက္က လိုက္ေျပးသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟန္က အားလုံး ရယ္စရာအသြင္ျဖစ္ေနသည္။ ပထမေတာ့ ထိုလူေနာက္ တေယာက္ထဲသာ ေနာက္ကလိုက္ေျပးေနေသာ္လည္း တခဏအၾကာမွာ ေလးငါးဆယ္ေယာက္ ျဖစ္လာသည္။ အားလုံး စလိုးမိုးရွင္းျဖင့္ တအုပ္ၾကီး ေထာင္ပတ္လမ္းမွာ။ ေျပးေနသူလူအားလုံးကိုျမင္သူမ်ားက မျပံဳးပဲ ေနႏိုင္ သူ ရွိမည္ မထင္။ ဦးခင္ေမာင္ျငိမ္းကို အထူးအမွတ္ရေစေသာ အမူအရာတခုကိုေျပာပါဆိုလွ်င္ ေဒါသတၾကီး ေအာ္တတ္ေသာ အမူအရာ ျဖစ္သည္။ သူ၏အမူအက်င့္ကို သူ မသိမဟုတ္ သိျပီးျဖစ္သည္။ တခါခါ သူ၏ အမူအရာကို ရယ္စရာအျဖစ္ ေျပာျပ တတ္သည္။ ေရွ႕ေနဆိုေတာ့ မ်က္လုံျပဴးျပီး အသံက်ယ္က်ယ္ နဲ႔ ျပန္ေအာ္ရတယ္ .ဒါမွ တဖက္က အသံၾကားရံုႏွင့္ ေနာက္ဆုတ္သြားတတ္လို႔ ဒီအက်င့္ကိုမေဖ်ာက္ပဲ တမင္ ထိမ္းထားတာဟု ရယ္စရာလုပ္ေျပာတတ္သည္။ ေရွ႕ေနပီပီ စကားတတ္ေသာေနာက္ကိစၥတခုကိုလည္း သူ႔အတြက္အမွတ္ရေနေသးသည္။ ထိုကိစၥကတျခားမဟုတ္။ သူ စိတ္တိုလြယ္တတ္ေသာ အျဖစ္ကို ေဝဖန္တုန္းက သူျပန္ေျပာေသာစကားျဖစ္သည္။ “ဦးျငိမ္း ေလာက္ တရားအားထုတ္တာ တရားရြတ္တာ ဒီတိုက္မွာ ဘယ္သူမွမရွိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ဘယ္ေလာက္ပဲ တရားအားထုတ္ထုတ္ ဦးျငိမ္းက စိတ္တိုတတ္ဆုံးပဲ” လို႔ ေဝဖန္ေသာအခါ “ဒီေလာက္တရားအားထုတ္လို႔ ဒီေလာက္္ပဲစိတ္တိုတာ ။ တရားသာအား မထုတ္ရင္ ဒီထက္ပိုဆိုးမွာဗ် ၊ ဒီထက္ပိုဆိုးမွာ ၊ သိရဲ႕လား” ဟု ေျပာရင္း “ဒါ … တရားအားထုတ္တဲ႔အတြက္ တရားကို ေက်းဇူးတင္ရမယ္” လို႔ ျပန္ေျပာတတ္သည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စာစုံေအာင္ဖတ္ထားေသာ ဦးျငိမ္းဆီမွ မွတ္သားစရာစကားမ်ားလည္း ၾကားရတတ္သည္။ ေခတ္စနစ္ဆိုး အတြင္း မတရားေထာင္က် ခံရသူမ်ားေၾကာင့္ “ဒီနိုင္ငံမွာ ဥပေဒဆိုတာ မရွိပါဘူးဗ်ာ”ဟု ေျပာလာသူတိုင္းကို “ဥပေဒမရွိတာ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ဥပေဒအတုိင္း မလုပ္တာ”ဟု သူျပန္ေျပာတတ္တာကို အမွတ္ရေနေသးသည္။ သူေထာင္ဝင္စာလာျပီးတိုင္း တိုက္ထဲမွ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုသူ႔အခန္းေခၚျပီး ေကာ္ဖီတိုက္တတ္သည္။ အစပထမက သူကိုယ္တိုင္ေဖ်ာ္တိုက္သည္။ သူကဆီခ်ိဳသမားျဖစ္ေတာ့ သၾကားကို ပါေလဟန္နဲနဲသာထည့္သည္။ တိုက္မွ လူငယ္မ်ားက “ဦးျငိမ္း ေကာ္ဖီကလည္း အကန္းမ်က္ရည္ၾကေနတာပဲ” ဟု မၾကားတၾကားေျပာတာ သူသိသြားဟန္ရွိသည္။ ေနာက္ဆို ေကာ္ဖီ တိုက္တိုင္း နို႔မႉန္႔ဗူးသၾကားဗူးခ်ထားေပးျပီး “စိတ္ၾက္ိဳက္ထည့္ေသာက္ေနာ္” ဟု သူကေျပာေသာအခါ အားလုံးက ကိုယ္စီျပဳံးမိ ၾကသည္။ ေထာင္ဆိုတာကလည္း အျမဲတမ္း ျငိမ္းခ်မ္းေနသည္မဟုတ္။ အာဏာပါဝါျပေသာေထာင္ပိုင္မ်ားလက္ထက္တြင္ စိတ္ဆင္းရဲ စရာမ်ားျပည့္ႏွက္ေနတတ္သည္။ စေရာက္ခါစေထာင္ပိုင္ ေကာင္းေသာ္လည္းေနာက္ေထာင္ပိုင္မ်ားလက္ထက္တြင္ အေျခေန အဆိုးကို ရင္ဆိုင္ခဲ႔ၾကရသည္။ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ေတြ႔ခြင့္မရေတာ့ ။ တိုက္ေတြကြဲကုန္သည္။ တေယာက္တေနရာ။ ဒီလိုအေျခေနမ်ိဳးမွာပင္ ဦးျငိမ္းစာဖတ္မပ်က္ ။ အသိပညာကို လိုလိုလားလား ရွာေဖြျမဲ ရွွာေဖြသည္။ တခါက စိတ္ခ်ရေသာ ဝန္ထမ္းႏွင့္ စာတိုေလးတေစာင္ ဦးျငိမ္းဆီက ေရာက္လာသည္။ “ဦးဇင္း အဓိကရုဏ္းေလးပါး ကို သမထ(၇)ပါး ႏွင့္ ျငိမ္းေအး ရမယ္လို႔ တပည့္ေတာ္ ဖတ္ေနတဲ႔အထဲ ပါတာ နားမလည္လို႔ ရွင္းျပေပးပါ” ဆိုေသာစာတိုေလးျဖစ္သည္။ ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ ပညတ္ထားေသာဝိနည္းေတြအေၾကာင္း သူဖတ္မိပုံရသည္။ သူကို တခုခ်င္းစီကို အေသးစိတ္ ရွင္းျပ လိုက္ျပသည့္စာတေစာင္ ေရးပို႔လိုက္သည္။ သူအေတာ္ေက်နပ္ေၾကာင္း ေက်ူးဇူးတင္ေၾကာင္း ျပန္လာသည္။ ဦးျငိမ္း တို႔က ကိုယ့္ထက္ အရင္ေထာင္က လြတ္သြားၾကသည္။ မိမိအျပင္ေလာကေရာက္ေတာ့ ေတြ႔ခ်င္သူမ်ားကို တဦးခ်င္း နာမည္တပ္္ျပီး အသိမိတ္ေဆြေတြကို လိုက္ပို႔ခိုင္းသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ္ေတြ႔ခ်င္ေသာ ဦးျငိမ္းတေယာက္ ေလာက ၾကီးတြင္ မရွိေတာ့။ မ်ိဳးစုံေသာသူ႔ေရာဂါမ်ားက ေလာကဓံငရဲသားတေယာက္ကို အျမန္ဆုံး ေခၚယူဖို႔ အခြင့္အေရးရသြားသည္။ အရာရာကို သိခ်င္စိတ္ ျပင္းျပစြာ ဗဟုသုတဆာေလာင္ေသာ ဦးျငိမ္း ယေန႔လိုေခတ္တြင္ ကိုယ္လိုခ်င္သည့္ အေၾကာင္း အရာကို စာရိုက္ထည့္လိုက္ရံုႏွင့္ ေပၚလာေသာ အင္တာနက္ေခတ္ၾကီးကိုသူက်က်နန ျမင္ခြင့္ရမသြားခဲ႔။ တမလြန္ မွာ ဆန္းျပားေသာ အြန္လိုင္းေပၚက သိခ်င္တာေတြကို ဆက္လက္ရွာေဖြေနမည္လားေတာ့မသိ။ စိတ္တိုတတ္ေသာ္လည္း စိတ္ေကာင္းရွိေသာ တရားႏွင့္မျပတ္ေသာ ဦးျငိမ္းတေယာက္ ေကာင္းရာဘုံဘဝေရာက္ေနမွာကေတာ့ေသခ်ာပါသည္။ အရွင္ဇဝန (နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း)

`စပ္မိစပ္ရာ ဦးတည္ရာ´

ကဲ . . . ပိတ္သတ္ႀကီးေရ အဲ့ ဟုတ္ေသးပါဘူး ။ တခါလာလည္းေခ်ာင္ပိတ္ ရုိက္သတ္ ေနာက္တစ္ခါ လည္းေခ်ာင္ပိတ္ရုိတ္သတ္ဆုိေတာ့ ပရိတ္သတ္ဆုိတဲ့စကားလုံးေတာင္ မွားကုန္မေပါ့ ။ တကယ္ေခၚလုိက္တာ က အာလုပ္စကားပါ ပရိတ္သတ္ႀကီးေရလုိ႔သာအမွန္ျဖစ္ပါေၾကာင္း ။ ေကာ္မရွင္ဖြဲ႕စုံစမ္းစစ္ေဆးစရာမလုိ ေအာင္ တလက္စတည္းရွင္းလုိက္ပါရေစလုိ႔ ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ အက်င့္ေတြပါေနတဲ့လက္အစုံေတြေၾကာင့္ တုိ႔ ျပည္သူေတြမ်ား အဲ့အက်င့္ေတြစြဲေနမလားလုိ႔ရယ္ စုိးစိတ္ခုိးထိတ္ေလးနဲ႔မုိ႔ ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ ။ ေလရွည္ ေပရွည္ မိဘျပည္သူမ်ားခင္ဗ်ားလုိ႔ က်ေနာ္လည္း ေလသံလုိက္လုိ႔ ေခၚၾကည့္လုိက္ခ်င္ပါတယ္ ။ စလုံးေရးစထားၿပီဆုိ ေတာ့ကာ အျဖစ္အပ်က္တုိ႔က မၾကာခင္လာေတာ့မယ္ဆုိတဲ့သေဘာဆုိတာ မိဘျပည္သူမ်ားသိၾကၿပီးသားပဲ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္ ။ က်ေနာ္အေနနဲ႔ မိဘျပည္သူမ်ားကုိ တင္ျပလုိတာကေတာ့ အေနာက္ေတာင္မုန္သုန္ေလက တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ တုိက္ခတ္တယ္ဆုိတဲ့ေနရာမွာ လုိအပ္တဲ့အေနအထားကိုရဖုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕တြင္းထြက္သယံ ဇာတလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတဲ့ ဂါထာ မႏၱန္ အင္းေတြစီရင္ၿပီး ေနရာတက် အခ်ိန္တက် ရြတ္ဖတ္စီရင္ေပးမွသာလွ်င္ မိ ဘျပည္သူမ်ားအတြက္ အဆင္ေျပေသာဘ၀တစ္ခုကုိ ရရွိႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္ ။ အဲ့ဂလုိ ရြတ္ဖတ္ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အိမ္နီးျခင္းမိတ္ေဆြေတြကေန ပါတ္၀န္းက်င္မွာရွိေနတဲ့အမႈိက္ေတြကုိ ဘူဒုိဇာစက္ႀကီးေတြသုံး လုိ႔ရွင္းလင္းေပးမွာပါ ။ ထုိအတြက္ေၾကာင့္ ခုလုိအင္မတန္ခ်စ္ၾကည္စရာ မိတ္ေဆြစစ္ မိတ္ေဆြမွန္ကုိ ရထားတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာဆုိၿပီး ကမာၻအလယ္မွာ ၀င့္ၾကြားထည္၀ါႏုိင္ေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္ ။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ေတြအတြက္ လက္လႈပ္ေျခလႈပ္ ေထာင္ထဲခ်ဳပ္ မူ၀ါဒအရ အဆင့္ဆင့္စီမံကိန္းကုိ လည္း ႏုိင္ငံျခားမွတတ္သိပညာရွင္မ်ားကုိေခၚယူငွားရမ္းၿပီး အေကာင္ထည္ေဖၚေဆာင္ရြက္ေနတာဆုိရင္ျဖင့္ ခုဆုိ အေတာ္ေလးခရီးေပ်ာက္ခဲ့ပါၿပီ ဒီအတြက္ အိမ္ေတာ္ရာစီမံကိန္းႀကီးကုိ စြန္႔လႊတ္လုိက္ရၿပီျဖစ္ သလုိ အနာဂါတ္သူရဲေကာင္းေလးမ်ားေမြးထုတ္မယ့္ အေပါက္ကုိလည္း ေသခ်ာရွင္းလင္းေဆာင္ထားၿပီးျဖစ္ပါ တယ္ ။ ဟဲဟဲ တကယ္မထင္ၾကပါနဲ႔ ။ ဦးတည္ရာေလ်ာက္ေျပာေနတာပါ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဒီလုိဦးတည္ရာ ေလ်ာက္ေျပာရင္း ဘာလုိလုိနဲ႔ သမၼတသက္တမ္းငါးႏွစ္ျပည့္လုိ႔ ေနာက္ထပ္ေရြးေကာက္ပြဲေတာင္ ေရာက္လာ ေတာ့မွာပါလား ။ ဒါေၾကာင့္ထင္တယ္ က်ေနာ္တုိ႔ဆီမွာ လုပ္ငန္းခြင့္သုံးဦးထုပ္ေတြကုိ ဆုိင္ကယ္စီးဦးထုပ္လုိ႔ အထင္မွားၿပီး လူေတြေဆာင္းသြားတာကုိး ။ အုိကြယ့္ . . . ယဉ္အႏၱရယ္ကင္းရွင္းေရးဆုိၿပီး ဆုိင္ကယ္စီးဦးထုပ္ မေဆာင္းရင္ ဒဏ္ေငြ ငါးေထာင္ေဆာင္ခုိင္းတဲ့အထဲ လုပ္ငန္းခြင္သုံးဦးထုပ္ေဆာင္းလွ်င္ရ၏ ဆုိတာ ဘယ္နား ကကပ္ၿပီးျဖည့္စြပ္လုိက္လည္းမသိလုိက္တာတကယ္ ။ မသိဆုိ တစ္ေယက္ငါးေထာင္ဒဏ္ေငြေတြလည္း ( ဒီၾကားထဲ ဒဏ္ေငြပြဲစားရတဲ့ ေငြေတြလည္း ) က်ေနာ္ၾကားဘူးတာက ေရွွွွွွွ႕ေနေပးေငြ ၾကက္ေသာက္ေရလုိ႔ပဲ ၾကားဘူးတာ ။ ခုဒဏ္ေငြေဆာင္ေငြ ၾကက္ေသာက္ေရလုိ႔ေျပာရမလုိလုိ ။ ခက္တာက အႏၱရာယ္ ကင္းမကင္း ေတာ့မသိဘူး ။ ေသလုိက္ၾကတာကေတာ့ အတုန္းအရုံး ။ တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ တစ္ေနရာမဟုတ္တစ္ေနရာ ျဖစ္ေနၾကတာ ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဉ္မႈခင္းတစ္ခုပါလုိ႔ အပုိင္းထဲက အႆုဘပြဲစားႀကီးလုိ ခပ္တည္တည္၀င္ေျပာ ၾကည့္တာလုိ႔မွတ္ ။ ဘာတဲ့ျပည္သူေတြအဆင္ေျပာေခ်ာေမြ႕ေစေရးဆုိလားၾကားမိတယ္ ။ အဆင္ေျပမေျပေတာ့ မသိဘူး ။ တစ္ႏုိင္ငံလုံးဆက္သြယ္ေရးကြန္ယက္ေတြမွာ ဖုန္းေလး၀ယ္သုံးမိရင္း ဖုန္းကဒ္ပ်က္သြားမိပါတယ္ ။ အကန္းကေတာ့ခံလား ကန္ေတာ့ခံလား ကန္ၿပီးေတာ့ ေတာ့ခံလား လဖက္ရည္ဖုိးဆုိလား ၾကားထဲကဖက္ကုိ ျဖဳတ္ထားတဲ့အရည္ဖုိးဆုိလား ကုိယ္ေရႊတုိင္းရုံးႀကီးကုိ ငါးေခါက္ေလာက္ စီးေတာ္ေရာက္လုိက္ရတယ္ ။ အုိမီတုိဖူ လုိ႔သာေျပာလုိက္ရင္( ရက္ပုိင္းအတြင္းေသဒဏ္ေတာင္လြတ္တယ္ဆုိတာမသိခဲ့လုိ႔ ) ( ေက်းဇူးရွင္ အစစ္ႀကီးေတြမွန္းေတာ့သိေပမယ့္ ) ဒီေလာက္စူပါ၀ါ M150 ျဖစ္ေနမွန္းမသိခဲ့လုိ႔ ) ခ်က္ျခင္းရခ်င္ရမွာ ။ အာ့ဂလုိအသိပညာကႏုံ႔ အတတ္ပညာကညံ့ျဖင္းခဲ့ေလေတာ့ လႊဲ တဲ့ အခါလည္းလြဲေပမေပါ့လုိ႔ ဆရာနီကုိရဲ ရဲ႕အေမြကုိဆက္ခံလုိက္ရင္း အမေလး မၾကည္ျပာရဲ႕လုိ႔ေတာင္ ဆုိလုိက္ခ်င္ပါရဲ႕ ။ ဟလုိၾကားလား ဟလုိၾကားလားဆုိတဲ့ ဖုန္းစကုိင္လုိက္တဲ့အသံဟာဆုိရင္ျဖင့္ ကမာၻေက်ာ္ရပ္ ဂီတအဆုိရွင္ 50 CENT ကဆု္ိလုိက္တာ ကမာၻဂီတ ဂရမ္မီ ဆုေပးပြဲႀကီးမွာ နံပါတ္တစ္ခ်ိတ္လုိ႔ ဆုအႀကီးႀကီးရ သြားတယ္ဆုိပဲ ။ ဒါေပမယ့္ ဒါကုိ ဒီကလူေတြမသိလုိက္ၾကဘူး ။ အေၾကာင္းက ဟဲလုိၾကားလား ဟဲလုိၾကား လားဆုိတာကုိ ထုိပုဂၢဳိလ္က အိမ္ထဲကေန ျမန္မာႏုိင္ငံကုိဖုန္းဆက္လွမ္းေျပာလုိက္ရင္း အသက္ရႈရပ္ ၿပီး ဆြံ႕အ နားမၾကားျဖစ္သြားလုိ႔ပါတဲ့ကြယ္ ။ အဟစ္ အဟစ္နဲ႔ အစကုိျပန္ရစ္ၾကည့္ရမယ္ဆုိရင္ ဒီမုိကေရစီရရွိေရး တုိ႔အ ေရးလုိ႔ေတာင္းဆုိခဲ့တာကျဖင့္ အင္းၾကားထဲက အခ်ိန္ကာလေတြမွာစည္ကမ္းျပည့္၀ေအာင္တည္ေဆာက္ ။ မလုိအပ္တာေတြ ဖယ္ ။ လုိအပ္တာေတြကယ္ရင္း အခုေတာ့တကယ့္ဒီမုိကေရစီလမ္းစဉ္နဲ႔အညီ ေရြးေကာက္ ပြဲ ႀကီးက်င္းပရန္ ဘာမ်ားလုိေတာ့လုိ႔တုန္း ။ ေလ်ာက္ခဲ့ရတဲ့လမ္းေတြမွာျဖင့္ လမ္းေတြေကာင္းေကာင္းေလ်ာက္လုိ႔ ရေအာင္ ေတာမွန္သမွ်ရွင္း ။ ေတာင္မွန္သမွ်ၿဖိဳ ၿပီး လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေကာင္းမြန္ေစခဲ့ၿပီ ။ ဒီလုိလမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရးေတြေကာင္းမွ တစ္ေနရာနဲ႔တစ္ေနရာ ကူးလူးဆက္ဆံႏုိင္မွာျဖစ္ၿပီး ထိေတြ႕မႈမ်ားလာတဲ့အခါ က်ေတာ့ ျပည္မနဲ႔ေတာင္တန္း ရင္းႏွီးခ်စ္ၾကည္မႈေတြမ်ားလာမေပါ့ ။ ဟုတ္ေပဘူးလား ။ ကဲအမ်ိဳးတုိ႔ေရ တုိင္းရင္းသားေတြနဲ႔ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးရေအာင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ခရီးသြားႏုိင္ဖုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔အိမ္ေတြကုိ က်ဳပ္တုိ႔ထိန္းသိမ္း ေပးထားမယ္ ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေျမယာေတြကုိ က်ဳပ္တုိ႔ထိန္းသိမ္းေပးထားမယ္ ဟလား ။ ေစတနာပါ ။ ေစတနာပါ ။ ေလာကပါလတရားနဲ႔အညီ ကုိယ့္အမ်ိဳးအျခင္းျခင္း ကူညီေဖးမရမယ့္တာ၀န္ရွိတယ္ မဟုတ္လား ။ အဲ့ေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ခရီးသြားပါ ။ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈကုိ က်ဳပ္တုိ႔တေတြရယူႏုိင္မွ က်ဳပ္တုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕အနာဂါတ္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းမွာ မဟုတ္လား ။ ဒါက်ဳပ္တုိ႔ရဲ႕ေစတနာပါ ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔အတြက္ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားၿပီး က်ဳပ္တုိ႔ေပးခဲ့တဲ့ ေစတနာပါ ။ တစ္ခုေတာ့ရွိ တယ္ ။ ေစတနာဆုိတာကုိ လက္မခံခ်င္ေနပါ ။ မေစာ္ကားပါနဲ႔ ။ က်ဳပ္တုိ႔ဟာျပည္သူလူထုရဲ႕အတြက္ က်ဳပ္တုိ႔ ဟာျပည္သူလူထုရဲ႕ အသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ဟူသမွ်ွကုိ စြန္႔လႊတ္ၿပီး အသစ္တည္ေဆာက္ထားတာပါ ။ ျပည္သူ လူထုဆုိတာ က်ဳပ္တုိ႔ကုိခုိင္းဖုိ႔ဆုိရင္ က်ဳပ္တုိ႔ခုိင္းတာကုိအရင္ဆုံးလုပ္သင့္ပါတယ္ ။ ခုဆုိရန္ကုန္မန္း အျမန္ လမ္းမႀကီးဟာဆုိရင္ျဖင့္ ေအာင္ျမင္မႈမွတ္တုိင္တစ္ခုလုိ႔သမုိင္းေရးထုိးရမွာျဖစ္ပါတယ္ ။ အဲ့ပါတ္၀န္းက်င္မွာရွိ ေနတဲ့ရြာေတြကုိပါၾကည့္လုိက္ ။ အရင္ကဆုိ သစ္နဲ႔ေဆာက္ထားတဲ့အိမ္ေလးေတြကေန ေဟာခုဆုိ တုိက္တာ ေနအိမ္ေတြေဆာက္လုပ္လာတဲံ့အထိ အျမင္ေတြပြင့္လင္းသြားခဲ့ၿပီ ။ ခုဆုိ က်ဳပ္တုိ႔တေတြ ဂုဏ္ယူလုိ႔ရေနၿပီ ။ ကမာၻ႕အဆင္းရဲဆုံး ၂၃ ႏုိင္ငံထဲမွာ အခ်မ္းသာဆုံးျဖစ္ေနခဲ့တာဒါေတြေၾကာင့္မဟုတ္လား ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေန တတ္ရင္ေတာ့ေက်နပ္စရာေတြခ်ည္းပဲ ။ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးေနာက္ စစ္တပ္ကအာဏာလြဲေျပာင္း ယူခဲ့တာကလည္း တာ၀န္ယူမယ့္လူေတြ တာ၀န္ယူႏုိင္တဲ့အစုိးရမရွိေတာ့လုိ႔ တာ၀န္၀င္ယူေပးခဲ့ရတာပါတဲ့ ။ အဲ့ ဒါေၾကာင့္ေျပာတာေပါ့ ။ ေနတတ္ရင္ေက်နပ္စရာပါဆုိတာ ။ အဲ့ဒီလုိေနတတ္ဖုိ႔ဆုိတာလြယ္တာမွမဟုတ္တာ ေနာ္ ။ ခုတေလာ ဖဲႀကိဳးေတြ ပလူပ်ံေအာင္တက္လာေနတာကလည္း မေနတတ္လုိ႔ျဖစ္တာဆုိပဲ ။ ဟုိက တရား ၀င္၀န္ႀကီးဌာနက လွမ္းေတာင္းလုိ႔ေပးရတာကုိမ်ား ဖဲႀကိဳးေတြထုိးေနရေသးတယ္လုိ႔ ။ ခက္ေတာ့တာပဲကြယ္ ။ျပည္သူေတြဆုိတာက ပညာေတြတတ္ေအာင္သင္ေပးထားတာမဟုတ္ေတာ့ ျပည္သူေတြထဲကလူေတြခန္႔လုိ႔မ ရႏုိင္တာကုိ မသိၾကဘူးနဲ့တူပါတယ္ ။ ဒါေရး ဒါက်က္ ဒါေျဖ ။ ဒါတုိ႔ေျပ ဒါတုိ႔ေျမ ဆုိၿပီးျပန္ၾက ။ အဲ့မွားလုိ႔ ျပန္လုိ႔ မရေသးဘူး ။ အတန္းပုိင္ဆရာမဆီ က်ဴရွင္သြားတက္ရဦးမယ္ ။ ၿပီးမွျပန္ရမွာ ။ ဗလငါးတန္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ဖုိ႔ ဆရာမ အိမ္ကုိေျပးၾကပါစုိ႔ ။ ဟိဟိ ။ လာမတက္ေခ်ဘူးလား ။ ရတယ္ေလ ။ အတန္းထဲမွာ ရွိစုမဲ့စု အာဏာ ေလးျပလုိက္မေပါ့ ။ ၿပီးေတာ့ေျပာေသးတယ္ အာဏာရွင္လက္ေအာက္ကေန လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔ဆုိလား ။ ၾကားမိလုိက္သလုိလုိပဲ ။ ဒင္းတုိ႔မေကာင္းလုိ႔ ငါတုိ႔ဒီဘ၀ ေရာက္ေနတာလုိ႔လည္း ၾကားမိသလုိလုိပဲ ။ ဧကႏၱ အိမ္က ခင္ပြန္းသည္ႀကီးကုိ ေစာင္းေျပာတာပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္ ။ ခက္ေခ်ၿပီ ။ တုိ႔ႏုိင္ငံ ဥေသွ်ာင္ႀကီးေတြကုိ ဒီလုိေလွာင္ေနစရာလား ။ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းက်တာ ရွစ္ရက္နဲ႔ျပန္လြတ္တာဘာျဖစ္လည္း ။ ဥပေဒအရလုပ္ တာေလ ။ လက္ပံေတာင္းေတာင္ ေသနတ္နဲ႔ပစ္တာဘာျဖစ္လည္း ဥပေဒအရလုပ္တာေလ ။ လယ္တီသိမ္ဖ်က္ တာဘာျဖစ္လည္း ဥပေဒအရလုူပ္တာေလ ။ သံဃာေတြ မီးေလာင္ဗုံးနဲ႔ပစ္တာဘာျဖစ္လည္း ဥပေဒအရ လုပ္ တာေလ ။ ငါးေလာင္ၿပိဳင္လူသတ္မႈလား ဘာျဖစ္လည္း ဥပေဒအရလုပ္တာေလ ။ေက်ာင္းသားေတြေထာင္ထဲ ထည့္တာလား ဘာျဖစ္လည္း ဥပေဒအရလုပ္တာေလ ။ ကုိပါႀကီးသတ္ခံရတာလား ဘာျဖစ္လည္း ဥပေဒအရ လုပ္တာေလ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အစုိးရကလုပ္တယ္ဆုိမွတ္ထား ဥပေဒအရလုပ္တာလုိ႔ ။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ အဲ့သူတုိ႔ေျပာေျပာေနတဲ့ ဥပေဒဆုိတာႀကီးက ျပည္သူနဲ႔မဆုိင္ ျပည္သူနဲ႔မပက္သက္ ျပည္သူကုိလုိအပ္ရင္ လုိ အပ္သလုိ ေထာင္ထဲထည့္လုိ႔ရေအာင္လုပ္ထားတဲ့ သူတုိ႔ပုိင္ပစၥည္းျဖစ္ေနလုိ႔ေပါ့ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျပည္သူႀကီးတုိ႔ေရ မေက်နပ္လည္းေက်နပ္လုိက္ ။ ေက်နပ္လည္း ေက်နပ္လိုက္လုိ႔မေျပာေပါင္ ။ အားလုံးက ကုိယ့္ေဒါသနဲ႔ကုိယ္ပဲ ။ ကုိယ္ျဖစ္ကုိယ္ခံ ။ ကုိယ္မွန္ ကုိယ္ထုု ။ ေဟ့ခ်ဟ ဆုိၿပီး လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းမယ္မႀကံနဲ႔ ေရွ႕သုိ႔လွမ္း ခ်ီ ျမန္မာျပည္ ေနာက္ကုိျပန္ၾကည့္ဘာမွမရွိ ဆုိတဲ့ ေၾကာ္ျငာကုိ ကေလးေတြျဖည့္ဆုိေနၾကသလုိပဲ ေျပာလုိက္ပါရ ေစလုိ႔ ။ ရြာလည္ေက်ာင္းကေဖသံေခ်ာင္း

ေကာလိယ ဒုိက္ဦးသမုိင္းအက်ဉ္း

ဒိုက္ဟူေသာစကားမွာမြန္စကား”ဍာ္”ကိုျမန္မာအသံထြက္ျဖင့္ေခၚရာမွ ”ဒုိက္”ဟုျဖစ္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ေရဟုအဓိပၸါယ္ရသည္။”ဦး”မွာမြန္စကား”ဟဦး”ကိုျမန္မာအသံျဖင့္ေခၚရာမွ ”ဦး”ျဖစ္လာျခင္းျဖစ္သည္။ လွ်ံျခင္း၊ႀကီးျခင္းဟုအဓိပၸါယ္ရသည္။ ထုိေၾကာင့္ဒိုက္ဥးီ္၏အဓိပၸါယ္မွာေရလွ်ံျခင္းေရႀကီးျခင္းတနည္းအားျဖင့္ ေရဖုံးလႊမ္းရာအရပ္ဟုဆုိရေပမည္။ ေနာက္တမ်ိဳးေျပာၾကသည္မွာ ၁၈၇၈ခုႏွစ္တြင္ရန္ကုန္မွၿပြန္တန္ဆာအထိ မီးရထားလမ္းေဖါက္လုပ္ရာတြင္ယၡဳဒိုက္ဦးတည္ေနရာ၌အုိးအိမ္မ်ားမရွိပဲႏွင့္ ႏွစ္ထပ္ဘူတာရုံေဆာက္လုပ္ခဲ့သည္။ ထုိေၾကာင့္ပတ္၀န္းက်င္ေက်းရြာမ်ားျဖစ္ေသာဖေအာင္၀ဲ၊ ေဖာင္ေတာ္သီ၊ကမာဖရုံ၊ကတုတ္၊ရွမ္းစု၊ဆာပါၿခဳံ၊ေရႊအင္ဒုံ၊ ဆင္စခန္း၊ဖေအာင္းစုရြာမ်ားမွခရီးသြားလုိသည္႕အခါဆုိက္ဆုိက္ ၿမိဳက္ၿမိဳက္ဦးတုိက္လာရ၍ ဆုိက္ဦး၊တုိက္ဦးမွ ဒိုက္ဦးျဖစ္လာသည္ဟုဆုိသည္။ အေထာက္အထားအျဖစ္ပထမဦး ဆုံးၿမိဳ႕ပိုင္ဦးေအာင္ေက်ာ္၏သမီးအုတ္ဂူတြင္တုိက္ဦးဟုေရးထုိးထားသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ တရုတ္တန္းလမ္းယၡဳေအာင္ခ်မ္းသာလမ္းမွစတင္၍လူေနအိမ္မ်ားစတင္ေပၚေပါက္လာသည္။ ဒိုက္ဦးရြာကိုဒရယ္မီးရြာသူႀကီးဦးလယ္ေရာက္ကပူးတြဲ၍စတင္အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ၁၉၀၈ခုႏွစ္တြင္ၿမိဳ႕အဆင့္သို႔တုိးၿမွင့္သည္။ ဆုိၾကသည္မွာေရွးဘုရင္မ်ားလက္ထပ္လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း(၁၀၀၀)ခန္႔က ”သစ္ထိန္ညင္”ဟုအမည္တြင္ခဲ့ၿပီးအမတ္ႀကီးဟန္အပုိင္စားရေသာရြာဂါ မျဖစ္သည္။ တည္ေနရာ၊အက်ယ္၀န္း ေျမာက္လတီၱတြဒ္ ( ၈၇ံ၊၅၀ ) ၊အေရွ႕ေလာင္ဂ်ီက်ဳ႕ ( ၉၇ံ၊၄၈ )တြင္တည္ရွိ ကားလမ္းမုိင္တုိင္အမွတ္ ( ၇၀ ၊ ၀ )မွ( ၈၈ ၊ ၀ )ထိ ရထားလမ္းမုိင္တုိင္အမွတ္ ( ၆၆ ၊ ၀ ) မွ ( ၈၄ ၊ ၁၄ ) အထိႏွင့္အလ်ား(၂၆)မုိင္ ၊ အနံ (၁၉)မုိင္။ဧရိယာစတုရန္းမုိင္ ( ၄၇၉.၀၃ )ႏွင့္( ၃၁၈၀.၉၇ )ဧကရွိသည္။ အေရွ႕ဘက္တြင္စစ္ေတာင္းျမစ္၊အေနာက္ဘက္တြင္ပဲခူးရုိးမႀကိဳး၀ုိင္းသစ္ေတာ ေတာင္ဘက္တြင္ပဲခူးၿမိဳ႕၊ေျမာက္ဘက္တြင္ျပြန္တန္ဆာၿမိဳ႕တုိ႔တည္ရွိသည္။ ၿမိဳ႕ေပၚရပ္ကြက္(၉)ရပ္ကြက္၊ေက်းရြာအုပ္စု(၄၄)၊ေက်းရြာငယ္ေပါင္း(၁၇၈)ရြာတုိ႔ပါ၀င္သည္။ ၁။ပုဂံကြဲ ၂။အုတ္သွ်စ္ကုန္း ၃။စစ္ဗုိလ္ႀကီး ၄။ေတာင္သလဲေျမာင္ ၅။ေမွာ္အင္း ၆။ဗ်က္ႀကီး ၇။ဆာပါၿခဳံ ၈။ဒုိးတန္း ၉။ဆင္ဇလုပ္ ၁၀။မရမ္းေခ်ာင္း ၁၁။ပ်ဥ္ပုံေလး ၁၂။တေကာင္း ၁၃။ေရႊအင္ဒုံ ၁၄။ကလိ ၁၅။ဒရယ္မီး ၁၆။ကမာဖရုံ ၁၇။ဖေအာင္းစု ၁၈။ကၽြန္းကုန္း ၁၉။သေျပတန္း ၂၀။သရက္ေတာ ၂၁။သဲေတာ ၂၂။အိမ္ေျခေလးဆယ္ ၂၃။ဖေအာင္၀ဲ ၂၄။ပႏြတ္ ၂၅။သုံးခြ ၂၆။မဂ္လြန္း ၂၇။ပုကိုင္ ၂၈။ေဖာင္ေတာ္သီ ၂၉။ေပါက္တပင္ ၃၀။ပ်ဥ္းမလြင္ ၃၁။ရွမ္းစု ၃၂။ပသြယ္ ၃၃။အင္းသဇင္ ၃၄။ပြဲတေမာ့ ၃၅။ကံကေလး ၃၆။ဂုံညင္းတန္း ၃၇။ေဘာနီ ၃၈။ဗ်ိဳင္းသြယ္ ၃၉။မအူတန္း ၄၀။တမံႀကီး ၄၁။ကတုတ္ဘုရားႀကီး ၄၂။က်ိဳက္စေကာအေရွ႕ ၄၃။က်ိဳက္စေကာအေနာက္ ၄၄။ေအးသုခတုိ႔ျဖစ္သည္။ ေရွးေခတ္ေက်ာင္းမ်ား ဒုတိယကမာၻစစ္မတုိင္မွီႏွစ္ေပါင္း(၂၀)ေလာက္က ဦးေရႊၿမိဳင္ေက်ာင္း(ယၡဳေဆာက္လုပ္ေရး၀န္းမွ ( ၉၁၉ )အိမ္အထိ ( aided school ) အဂၤလိပ္လက္ထက္တြင္KEM ေက်ာင္း(king's of Edward Middle School ) ယၡဳအ.ထ.က ဒိုက္ဦးအနီးဟုယူဆ ကန္ဦးအ.ထ.က(ဒုတိယကမာၻစစ္အၿပီး)လက္ရွိကန္ဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ဂ်ပန္ေက်ာင္း(ဒရယ္မီးဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္း) ဆရာခ်စ္လက္ေရးတုိသင္တန္းေက်ာင္း ယၡဳေက်ာင္းမ်ား အထက္တန္းေက်ာင္း (ဒိုက္ဦး၊ေဖာင္ေတာ္သီ၊က်ိဳက္စေကာ) အ.ထ.က ခြဲ (ကတုတ္ဘုရားႀကီး၊ဖေအာင္၀ဲ၊သုံးခြ၊လက္ပံသံုးခြ၊ဒိုက္ဦးအလယ္တန္းေက်ာင္း) အလယ္တန္းေက်ာင္း(ဗ်က္ႀကီး၊ေတာင္သလဲေျမာင္၊အိမ္ေျခေလးဆယ္၊ေအးသုခ) ဘကေက်ာင္း (ကန္ေတာ္မဂၤလာ၊လက္ပံသုံးခြ၊ကြင္းေျမွာင္၊အုတ္သွ်စ္ကုန္း၊ လက္ခုပ္ကြင္း၊ကတုတ္ဘုရားႀကီး၊အလံျပ၊ပုဂံကြဲ၊အုိးဖုိစု၊က်ိဳက္စေကာ၊ကုန္း၀ုိင္းႀကီး၊ပႏြတ္) စာတုိက္မ်ား ( ဒိုက္ဦး၊ေဖာင္ေတာ္သီ၊ကတုတ္ဘုရာႀကီး) စာၾကည္႕တုိက္မ်ား (ၿမိဳ႕ဦးစာၾကည္႕တုိက္၊ျမိဳ႕ပါတ္လမ္းအမွတ္(၂)ရပ္ကြက္။ ေဒၚခင္ျမင့္ျမင့္စာၾကည္႕တုိက္၊ျမိဳ႕၀င္လမ္း(၅)ရပ္ကြက္။ ဒို႔ေခတ္စာၾကည္႕တုိက္၊ေအာင္ခ်မ္းသာလမ္း(၂)ရပ္ကြက္။) ဒိုက္ဦးၿမိဳ႕နယ္၏သမုိင္း၀င္လႈပ္ရွားမႈမ်ား ေတာင္သူလယ္သမားေတာ္လွန္ေရးတြင္ဆရာစံႏွင့္အတူမင္းလမ္း(၁)ရပ္ကြက္ (ယၡဳေဒၚက်င္ေ႒း)ဦးျမေသာင္းအိမ္တြင္ဂဠဳန္တပ္ဖြဲ႔မ်ားဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။ လက္ပံသုံးခြရြာသားဆရာခ်စ္ဦးေဆာင္၍ျမက္နီကြင္းတုိက္ပြဲ၊ေရႊေညာင္ပင္တုိက္ပြဲ၊ ဘူးတစ္ရာတုိက္ပြဲမ်ားဆင္ႏြဲခဲံ့သည္။ဆရာခ်စ္ႏွင့္သူပုန္တပ္သား(၁၀)တုိ႔ အဖမ္းခံရၿပီးညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ကာေခါင္းျဖတ္အသတ္ခံခဲ့ရသည္။ ၁၉၁၈၊၁၉၁၉တြင္ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမႏွင့္ဖေအာင္၀ဲေက်းရြာ မႏၱေလးေက်ာင္းတုိက္ဆရာေတာ္ဦးေညးယ်၊ ဦးေကာ၀ိဒတို႔သည္ကန္ဦးေက်ာင္းဓမၼာရုံတြင္နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရးတရားမ်ားေဟာေျပာခဲ့သည္။ ၁၉၃၈၊၁၉၃၉တြင္ဒို႔ဗမာအစည္းအရုံးမွသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း၊သခင္တင္၊ သခင္ထြန္းလွတုိ႔ကန္ဥိးဓမၼာရုံတြင္(မဦးတန္ေဆာင္းဟုယူဆ) နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရးတရားမ်ားေဟာေျပာခဲ့သည္။ ၁၃၀၀ျပည္႕ေရနံေျမသပိတ္တြင္KEMေက်ာင္းသားမ်ား၊ ေက်ာင္းသားသမဂၢဦးထြန္းေအာင္၊ဦးပါ၊ဦးညြန္႔၊ဦးေက်ာက္တို႔သည္ ကန္ဦးေက်ာင္းတုိက္မဦးဓမၼာရုံတြင္စည္းေ၀းတုိင္ပင္လ်က္သပိတ္တုိက္ပြဲမ်ားပါ၀င္ဆင္ႏြဲခဲ့သည္။ ၁၉၄၇ခုႏွစ္ေဖေဖၚ၀ါရီလတြင္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ဒိုက္ဦးတာဆုံတြင္တရာေဟာခဲ့သည္။ ဖေအာင္၀ဲရြာသားဦးတုိးသည္ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတာ၀န္ခံျဖစ္ၿပီး ဗုိလ္ျမဒင္၊ဗုိလ္ဘက်င္တုိ႔ႏွင့္အတူလက္တြဲကာေသနတ္(၆)လက္တည္းႏွင့္ ေအာင္စုိးမုိးေက်းရြာေတာင္ဘက္ တံတားျဖဴ(ေျခာက္ေလာင္းတံတား)မွဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တုိ႔ကို ဒိုက္ဦးသားမ်ားႏွင့္ပူးေပါင္းကာတုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့သည္။ ဒိုက္ဦးမွစစ္ေတာင္းဘက္သို႔ျဖတ္ထြက္လာေသာဂ်ပန္တပ္မကိုလည္းလုိက္လံတုိက္ခုိက္ခဲ့သည္။ ျပည္တြင္းစစ္တုိက္ပြဲမ်ားတြင္ဒုိက္ဦးတာဆုံတုိက္ပြဲ၊ရွမ္းစုတုိက္ပြဲ၊ ကတုတ္လက္ခုပ္ကြင္းတုိက္ပြဲမ်ားကအထူးထင္ရွားေသာတုိက္ပြဲမ်ားျဖစ္သည္။ ရွမ္းစုတုိက္ပြဲတြင္ရဲေဘာ္လွေသာင္းအားေအာင္ဆန္းသူရိယဘြဲ႔၊ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ၾကပ္ခင္ျမင့္အားသီဟသူရဘြဲ႔ကိုလည္းေကာင္း၊ ကတုတ္တုိက္ပြဲတြင္ေဆးမႈးႀကီးမြန္ေထာ္သက္ညြန္႔အား သူရဘြဲ႔ကိုလည္းေကာင္းႏုိင္ငံေတာ္မွခ်ီးျမွင့္ခဲ့သည္။ ၁၉၅၀၀န္းက်င္မွစ၍ဒိုက္ဦးသားမ်ား၏စြမ္းေဆာင္မႈမ်ားသည္ျမန္မာသာမက ကမာၻပါေက်ာ္ေစခဲ့သူမ်ားရွိခဲ့သည္ကိုအလြယ္တကူေလ့လာႏုိင္ပါသည္။ သမုိင္းစဥ္ဆက္ဘယ္တုန္းကမွမညံ႕ခဲ့ေသာဒိုက္ဦး ဘယ္သူမွမမႈ၊ဘယ္သူမွမတုပခဲ့ေသာဒိုက္ဦးအားအစဥ္အၿမဲတန္ဖုိးထားႏုိင္ေစရန္ရည္ရြယ္၍ သမိုင္းသိမွသမုိင္းသစ္မည္။ စစ္ေသြးအိမ္(ဒိုက္ဦး)

“ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တဲ့ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕က ဒုိ႔ေခတ္စာၾကည့္တုိက္ေလးအေၾကာင္း ”

ဒီစာၾကည့္တုိက္ေလး သေႏၶတည္လာဖုိ႔ဆုိတာ ၂၀၀၇ ကစလုပ္ျဖစ္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ အဲဒီထက္ဆယ္စုႏွစ္ေလာက္ေစာၿပီး ဆႏၵေတြရွိေနခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ကစာခ်စ္တဲ့သူေတြဆုိေတာ့ ကုိယ့္လုိပဲေကာင္းတဲ့စာေပစာမြန္ေလးေတြ ကုိျပန္လည္ၿပီးမွ်ေ၀လုိတဲ့ေစတနာေတြကစပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ကာလေတြတုန္းက တည္းကလည္းက်ေနာ္တုိ႔ဟာ ဒုိက္ဦးၿမိဳ႔ရဲ႕စာခ်စ္သူေတြအတြက္တတ္ႏုိင္သ ေလာက္အေကာင္းဆုံးတင္ဆက္မွ်ေ၀ ေပးေနခဲ့တာပါ.။ဒီအတြက္ဘာေတြမွေမွ်ာ္လင့္မႈမရွိခဲ့ပါဘူး။ သုိ႔ေပမယ့္လုိ႔ေကာင္း ေသာတုန္႔ျပန္မႈေတာ့လုိခ်င္ခဲ့ပါတယ္။သုိ႔ေပမယ့္.....သုိ႔ေပ မယ့္ေပါ့ေလ ။ထားလုိက္ပါေတာ့။ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ဒုိ႔ေခတ္စာၾကည့္တုိက္ ။ ဒါေလးျဖစ္တည္လာဖုိ႔အစပ်ိဳးခဲ့တဲ့မီးေတာက္ေလးကုိနည္းနည္းေျပာျပတာပါ။ က်ေနာ္ တုိ႔စာၾကည့္တုိက္ေလးလုပ္မယ္လုိ႔ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔မွာေငြေၾကးအင္ အားမရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲက်ေနာ္တုိ႔ေျမေနရာရႏုိင္မယ့္ေနရာကုိစဥ္းစားေတာ့ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းေတြထဲမွာဆုိရင္ ရႏုိင္တယ္လုိ႔ေတြးမိတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲက်ေနာ္တုိ႔ ႀကိဳး စားၾကည့္တယ္ဗ်။ သုိ႔ေပမယ့္လုိ႔ အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ဘယ္သူမွလက္မခံခဲ့ၾကဘူး။ စာၾကည့္တုိက္ဆုိတာကုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကဘာလုိ႔လက္မခံတာလည္းဆုိတာကုိ သိခ်င္ခဲ့တာေတာ့အမွန္ပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔က ဘာမွမလွဴမတန္းထားလုိ႔လား။ က်ေနာ္တုိ႔ မဟုတ္တာလုပ္ေနတဲ့သူေတြေၾကာင့္မုိလုိ႔လား။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ၿမိဳ႕ေပၚရဲ႕ေၾကးရည္ တက္လူတန္းစားထဲမွာမပါတာေၾကာင့္မုိလုိ႔လား။ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ၿမိဳ႕ရဲ႕ အဖ်ားနားက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းက လက္ခံခဲံ့တယ္။ လက္ခံတယ္ဆုိတာ ကလည္း အဲဒီဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလွဴတန္းထားတဲ့ ဒကာတစ္ ေယာက္ရဲ႕ သားကက်ေနာ္တုိ႔အုပ္စုထဲမွာပါေနတာကအဓိကက်ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အဲဒီဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလးထဲမွာ အေဆာက္ဦးေဆာက္ဖုိ႔ဘုန္းႀကီးနဲ႔တုိင္ပင္ ေဆြးေႏြးမိတဲ့အခါ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာမႈကုိသေဘာေပါက္သြားတဲ့ဆရာေတာ္က သူရဲ႕တစ္ပါးေက်ာင္းေလးကုိ စြန္႔ေတာ္မႈခဲ့ပါတယ္။ ခက္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီတစ္ပါးေက်ာင္းေလးက ေက်ာင္းအေနာက္ ဖက္မွာဆုိေတာ့ ေက်ာင္းေရွ႕ဖက္ကုိေရြ႕ဖုိ႔ခက္ျပန္ေရာ။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔မွာ ေငြအင္းအားကနည္းေနတာေၾကာင့္ အပုိအကုန္မခံခ်င္တာပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္အပါအ၀င္လူငယ္ေတြနဲ႔ အဲဒီေက်ာင္းေလးကုိမေရြ႕ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကေသး တယ္။ ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာရွိတဲ့၀ါးပုိး၀ါးပင္ေတြခုတ္ၿပီးျဖ္စ္ႏုိင္မလားလုိ႔ေပါ့။ သုိ႔ေပ မယ့္လုိ႔ေက်ာင္းကတုတ္တုတ္ေတာင္မလႈပ္ရွာပါဘူး။ဒါနဲ႔ပဲကယ္မတတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဖ်က္ခ်ၿပီးအသစ္ျပန္ေဆာက္ၾကစုိ႔လုိ႔ မလုပ္ခ်င္လုပ္ခ်င္နဲ႔ုဆုံးျဖတ္လုိက္ရတယ္။ ဖ်က္ ဆုိေတာ့လည္းေစာေစာကေျပာတဲ့လူငယ္ေတြနဲ႔ပဲ၀ုိင္းဖ်က္ၾကတာပါပဲ။ က်ေနာ္က ေတာ့အလုပ္သမားႀကီးၾကပ္ေရးမွဴးေပါ့။ ဖ်က္တဲ့ေနရာမွာ အပ်က္အဆီး အေလအလြင့္နည္းေအာင္ႀကီးၾကပ္ရတာေပါ့။ သူတုိ႔လုပ္လုိ႔မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိရင္ ကုိယ္ တုိင္၀င္လုပ္ေတာ့အလုပ္သမားျဖစ္။ က်ေနာ္မွာ ေလးလက္မသံေတာင္ဖ၀ါးအလယ္ တည့္တည့္ စူးမိပါေသးတယ္။ ထားပါဦး။ အဲၿပီးေတာ့လက္သမားေခၚဆုိေတာ့ ကုိယ္ ေရာစိတ္ပါလုပ္ေပးေနတဲ့ညီတစ္ေယာက္က သူေခၚေပးမယ္ဆုိၿပီးေျပာလုိ႔ လက္ခံလုိက္ပါတယ္။ ပုိက္ဆံသာယူသြားၿပီး ၿပီးေအာင္မလုပ္လုိ႔ မရွိတဲ့ၾကားထဲက ေငြတစ္ေသာင္းဆုံးသြားပါေသးတယ္။ အဲဒီလက္သမားကေစတနာ ပါပါနဲ႔တုိင္ေလးေတာ့ေထာင္သြားေပးရွာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔က်ေနာ္လည္းေနာက္ထပ္ လက္သမားထပ္ရွာရေတာ့တာေပါ့။ ဒီတစ္ခါက ကုိယ့္ ရပ္ကြက္ထဲကလူေတြဆုိေတာ့ လုပ္ေပးၾကပါတယ္။ ခက္တာက ပုတ္ျပတ္ေပး ေပမယ့္လုိ႔ သူတုိ႔ကေန႔စားနဲ႔လုပ္ေပးၾကတာပါပဲ။ သူတုိ႔ႏွစ္ရက္လုပ္သြားတာ ေဘးထရံကာဖုိ႔နဲ႔ ျပဴတင္းေပါက္ရယ္ တံတားရယ္ပဲက်န္ ေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္သူတုိ႔ကုိ ပုိက္ဆံလုိေနေသးတယ္ဆုိ တဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ရပ္လုိက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပိုက္ဆံထပ္အကုန္မခံႏုိင္ ေတာ့လုိ႔က်န္တဲ့ဟာေတြကုိကုိယ္ဘာသာလုပ္မယ္ဆုိၿပီး ရပ္လုိက္တာပါ။ တကယ္လည္း ေဘးပါတ္ပါတ္လည္ထရံကာတာေတြ ျပဴတင္းေပါက္ ေဖါက္တာေတြ တံတားခင္းတာေတြကုိက်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ပဲလုပ္ခဲ့တာပါ။၀ုိင္းကူၾကတဲ့သူေတြလည္း ပါတာေပါ့။ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။လက္သမားလုိစေရြးေတာ့ မက်ေပမယ့္လုိ႔ အေဆာက္ဦးေလးတစ္ခုလုိေတာ့ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္က်န္တာ စာအုပ္စင္ကိစၥ။ေတာ္ေသးတာက သူငယ္ပရိေဘာဂလုပ္တဲ့တစ္ေယာက္က စင္ေလး ရုိက္ေပးတယ္။သစ္ကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အရုိင္းသစ္ကုိ အလုံးလုိက္၀ယ္ၿပီး စက္မွာခြဲ တယ္။ ဒါလည္းက်ေနာ္ကုိယ္တုိင္သြား၀ယ္ သြားခြဲလုပ္ခဲ့တာပါပဲ။ ၾကြားတယ္လုိ႔ထင္ မိၾကရင္လည္းခြင့္လႊတ္ၾကဗ်ာ။ စာအုပ္ေတြလုိက္စုေတာ့လည္းကုိယ့္လုိစာသမားေတြ အိမ္ေပၚထိတက္ၿပီး အလွဴခံတာထက္ အႏုိင္က်င့္တာဆုိပုိၿပီးမွန္ပါတယ္။ အဲလုိနဲ႔ ေနာက္ဆုံးတစ္ခုျဖစ္တဲ့ စာၾကည့္တုိက္နာမည္ေပးဖုိ႔ပဲက်န္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒါလည္း က်ေနာ္ပဲနာမည္သုံးခုေရြးခဲ့ၿပီး က်န္တဲ့သူေတြကုိဘယ္နာမည္ႀကိဳက္လည္းဆုိတာကုိထပ္ေရြးခုိင္းခဲ့တာပါ။ သူတုိ႔က လည္းက်ေနာ္ပဲေရြးပါလုိ႔ဆုိလုိ႔ေရြးရတာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါၿပီးေရာလားဆုိေတာ့ မၿပီးေသးပါဘူး။ စာအုပ္ငွားကဒ္ျပားလုပ္ဖုိ႔က်န္ေနတာကုိလည္း က်ေနာ္ပဲဆက္လုပ္ခဲ့ တာပါ။ အဲဒီကဒ္ျပားမွာေရးထားတဲ့လုိဂုိေလးကလည္းက်ေနာ္ပဲေရးထားခဲ့တာပါ။ ( ဓါတ္ပုံမရွိ ေသးလုိ႔ရွိတဲ့အခါတင္ေပးပါ့မယ္ ) က်ေနာ္ေရးတဲ့လုိဂုိက စာအုပ္ပုံကုိ စာအုပ္အလယ္ကေန အေပၚကုိပ်ံတက္ေနတဲ့သ႑န္နဲ႔ အဲဒီေအာက္မွာၾကယ္တစ္ လုံးပုံေလးပါ။ အဲဒီလုိစာအုပ္အလယ္ကပ်ံတက္ေနတဲ့ဟာကအဓိကပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ လည္းဆုိေတာ့ ခြပ္ေဒါင္းရဲ႕သ႑န္ကုိယူၿပီးထည့္ထားခဲ့တာမုိလုိ႔ပါ။ အတီအက်ေတာ့ ထည့္လုိ႔မျဖစ္ပါဘူး။က်ေနာ္တုိ႔စာၾကည့္တုိက္ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္က ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ ေရးကာလထဲမွာျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။ ေအာက္ကၾကယ္တစ္လုံးဆုိတာကေတာ့ တမင္ထည့္ထားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ပုခုံးေပၚကၾကယ္ေတြကုိ ထုိးေဖါက္ပ်ံသန္းမယ္ ဆုိတဲ့သေဘာနဲ႔ပါ။ ( ေနာက္ပုိင္းအဲဒီလုိဂုိေလးကုိေျပာင္းလည္းလုိက္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္၀မ္းနည္းမိတယ္ ) တကယ္ဆုိဒုိ႔ေခတ္စာၾကည့္တုိက္ဟာ ဒုိက္ဦး ၿမိဳ႕မွာ ျပည္သူေတြအထဲကအေစာဆုံးဖြင့္တဲ့စာၾကည့္တုိက္လုိ႔ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။က်ေနာ္တုိ႔ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာတုန္းက အေျပာခံရပါေသးတယ္။ ဒီေကာင္ေတြက အစုိးရကုိဖား တဲ့အေကာင္ေတြဆုိၿပီးေတာ့ေလ။ တကယ္က တခ်ိဳ႕ျပင္းတန္တဲ့သူေတြ ကလည္းေတာ္ေတာ္ေလးျပင္းျပင္းထန္ထန္တုန္႔ျပန္မႈကုိ က်ေနာ္တုိ႔ဖက္ကလည္းျပင္းျပင္းထန္ထန္ကုိတုန္႔ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္စကားမေျပာေတာ့တဲ့အထိျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ တေတြစိတ္ထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အခြင့္ေရးရတဲ့အခုိက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႕မွာ ေျပာသြားတဲ့ ပညာေရးက အေရးႀကီးတယ္ဆုိတဲ့စကားကစိတ္ထဲမွာ စြဲေနတာပါ။ အဲဒီစကားေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္တုိ႔ဒီစာၾကည့္တုိက္ေလးကုိဖင္မႏုိင္ပဲ ပဲက်ည္းဟင္းစားခဲ့ၾကတယ္ဆုိလည္း မမွားပါဘူး။အဲဒီလုိနဲ႔ ဒုိ႔ေခတ္စာၾကည့္တုိက္ေလးကုိ ၂ . ၇ . ၂၀၀၇ ေန႔ကစၿပီးအသက္၀င္လာခဲ့ပါ တယ္။ အဲဒီလုိအသက္၀င္လာခါနီးမွာ စာအုပ္ေတြခ်ဳပ္တဲ့လုပ္ငန္းကုိလည္း လူငယ္ ေတြ၀ုိင္း၀န္းၿပီးလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကပါ တယ္။သူတုိ႔တေတြ၀ုိင္းလုပ္ခ်င္ေအာင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀န္းထဲမွာပဲ ဖဲရုိက္ခဲ့ၾက တာကုိေတာ့ က်ေနာ္တားေပမယ့္လည္း ခြင့္ျပဳေပးခဲ့ရပါတယ္။ လူငယ္ေတြဆုိေတာ့ လာၿပီး၀ုိင္းလုပ္ေပးခ်င္စိတ္ရွိေအာင္ဆုိတဲ့ဆင္ေျခကုိ က်ေနာ္လက္ေျမွာက္ေပးခဲ့ရ တယ္ဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ္တစ္ခြန္းပဲေျပာႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။အဲဒါကၾကည့္လုပ္ၾကပါ အလြန္ အကၽြံမျဖစ္ပါေစနဲ႔လုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာနည္းနည္းေလာက္ျဖတ္ေျပာခ်င္တာက လူငယ္ေတြရဲ႕အားပဲျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔တစ္လႏွစ္လဆုိတဲ့အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ စုစည္းမိလုိက္ယုံေလးနဲ႔ က်ေနာ္ တုိ႔ၿမိဳ႕နယ္ရဲ႕သမုိင္းမွာ ပထမဦးဆုံးစာၾကည့္တုိက္ေလးကုိထူေထာင္မိခဲ့တာပါပဲ။ အကယ္၍မ်ား က်ေနာ္တုိ႔လူငယ္ေတြ အဲဒီလုိစုစုစည္းစည္းေနခဲ့မယ္ဆုိရင္ျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႕ေလးအတြက္ခြန္အားသစ္ေတြအစဥ္အၿမဲတုိးပြားေနမွာအေသအခ်ာပါ ပဲ။တကယ္လည္းကုိယ္ရတဲံ့မုန္႔ဖုိးေလးကေန ဖဲ့ၿပီးကုိယ္ေရာစိတ္ပါ၀ုိင္းလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ လူငယ္ေတြကုိ ဒီေနရာကေနေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းမွတ္မွတ္ယယေျပာလုိပါတယ္။ တစ္ဦးခ်င္းစီမေျပာႏုိင္တာကုိေတာ့နားလည္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္လုိ႔အားလုံးထဲကေန ထုတ္ၿပီးေက်းဇူးတင္သင့္တဲ့သူေတြလည္းရွိပါတယ္။ အဲဒီသူေတြက က်ေနာ္ သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲဲမွာရွိၾကတဲ့ ကုိသန္႔ရွင္းထြဏ္း ကုိစည္သူ မအိႏွင့္းထက္ တုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ကုိသန္႔ရွင္းထြဏ္းဆုိရင္လည္း အိမ္ေထာင္ က်သြားမွပဲ စာၾကည့္တုိက္နဲ႔ပက္သက္ၿပီး၀ုိင္းမလုပ္ေတာ့ေပမယ့္လုိ႔ အေရးေပၚလာတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ လုိအပ္သလုိ၀ုိင္းကူေနတုန္းပါပဲ။ ကုိစည္သူကေတာ့ က်ေနာ္အတြက္ ဒီစာၾကည့္တုိက္ေလးေဆာက္လုပ္ေနစဥ္ကာလမွာ တကယ္အားကုိး ရတဲ့သူပါ။ သူကလည္းခက္တာက စာၾကည့္တုိက္ေလးလုပ္လုိ႔ မၿပီးခင္မွာ မိန္းမခုိးေျပးသြားတယ္။ ( စည္သူေရ စိတ္မရွိနဲ႔ ) ေနာက္မအိႏွင္းထက္ ဆုိတာကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ စာၾကည့္တုိက္လုပ္မယ္လုိ႔ဆုိၿပီးအလွဴခံတဲ့အခ်ိန္ ေငြ တစ္ေသာင္းတိတိလွဴလုိက္တာက အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကအလွဴခံလုိ႔ရတဲ့အထဲမွာ သူအမ်ားဆုံးပါပဲ။ ေနာက္စာၾကည့္တုိက္အတြက္အလွဴေငြလုိရင္လုိသလုိထည့္၀င္ လွဴဒါန္းေပးသလုိ စာအုပ္ေတြလည္းလာလွဴေပးေနတုန္းျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က သာသူတုိ႔ရဲ႕အဖြဲ႕ေလးကုိ ဘာမွမေထာက္ပံ့ေပးႏုိင္ခဲ့တာပါ။ သူကေတာ့ယေန႔ထိလုိ႔ ပဲေျပာရေတာ့မွာပါပဲ။ ေအာ္ေနာက္တစ္ခုေက်းဇူးတင္ရမွာက ပဲခူးၿမိဳ႕က ေကာ္စမုိပုိ လီတန္ စာၾကည့္တုိက္ကုိပါပဲ။ အဲဒီစာၾကည့္တုိက္ကေန က်ေနာ္တုိ႔စာအုပ္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကုိ အလွဴခံရရွိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္စာအုပ္ရွိတဲ့ ေနရာေတြကုိလည္းလုိက္ပုိ႔ေပးခဲ့ေပမယ့္ လည္းက်ေနာ္တုိ႔မ၀ယ္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ စာအုပ္ေတြကေတာ့စာအုပ္အေကာင္းေတြျဖစ္ပါ တယ္။ အရင္တုန္းကထုတ္၀ယ္ခဲ့တဲ့ ပထမအႀကိမ္စာအုပ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ တကယ္လုိ မ်ားလက္ထဲမွာလုံလုံေလာက္ေငြေၾကးရွိခဲ့မယ္ဆုိ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းမွာ။ဒါေပမယ့္ လည္း သက္ျပင္းခ်ခဲ့တာနဲ႔ပဲအဆုံးသတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔စာၾကည့္တုိက္လုပ္ငန္း လည္ပါတ္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဒီစာၾကည့္တုိက္ကုိဦးေဆာင္လုပ္ခဲ့တဲ့သူအား လုံးက စာၾကည့္တုိက္ပုံစံနဲ႔ သြားမလားဆုိတာကုိေတာ္ေတာ္ေလးစဥ္းစားခဲ့ၾကပါတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ားစာၾကည့္ တုိက္ပုံစံနဲ႔သြားခဲ့မယ္ဆုိရင္ လူထုနဲ႔နီးစပ္မႈမရွိဘူးလုိ႔က်ေနာ္တုိ႔သုံးသပ္မိၾကတာနဲ႔ အငွားဆုိင္ပုံစံနဲ႔ စာၾကည့္တုိက္ပုံစံကုိေရာေမႊလုိက္တယ္။ စည္းကမ္းခ်က္ေတြတင္း တင္းက်ပ္က်ပ္ထားတာကုိေလ်ာ့ခ်ပစ္လုိက္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးက စာအုပ္ေတြ ေပ်ာက္သြားခဲ့မယ္ဆုိရင္ဘယ္လုိလုပ္မလည္းဆုိတဲ့အေျဖကတစ္ခုထဲ ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘာလည္းဆုိေတာ့ တကယ္လုိ႔စာအုပ္ကုိယူသြားတဲ့သူဟာ အဲဒီ စာအုပ္ကို သူမဖတ္မိဘူးထားဦး တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ဖတ္မိႏုိင္ပါတယ္။ငါတုိ႔လုပ္တာကလည္းလူေတြကုိစာဖတ္ေစခ်င္တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့စာအုပ္ေတြအစား ျပန္ျဖည့္ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားၾက တာေပါ့လုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔စာၾကည့္ုတိုက္လုပ္ငန္းေလးလည္ပါတ္ဖုိ႔အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔မွာလူတစ္ေယာက္ငွားရပါတယ္။ အဲဒါကုိေတာ့ ရဲမိသားစုထဲကမိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရပါတယ္။ လစာက ( ၁၅၀၀၀ )နဲ႔လုိ႔ထင္ ပါတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ေပးေနတာျဖစ္ေပမယ့္လုိ႔အတိအက်မေရးႏုိင္တာကုိ ခြင့္လႊတ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း သူ႕ကုိသိပ္မ်ားမ်ားသင္ေပးစရာမရွိပါဘူး။ သူ႔ကုိလည္း က်ေနာ္တုိ႔သေဘာထားေတြ ဒီစာၾကည့္တုိက္ေလးရဲ႕အဓိကရည္ရြယ္ ခ်က္ေတြေလာက္ေတာ့ေျပာျပထားပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္ငန္းလည္ပါတ္ဖုိ႔အခက္အခဲမရွိ ေပမယ့္လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ စာၾကည့္တုိက္အမုိးက သြပ္အေဟာင္းေတြဆုိေတာ့ မုိးကုိပဲစိတ္မခ်မိတာတစ္ခုပဲရွိပါ တယ္။ ေအာ္ေမ့ေတာ့မလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ လွ်ပ္စစ္မီးဆင္ေပးတဲ့ေအာင္ေဇာ္လင္းကုိ လည္းေက်းဇူးတင္ဖုိ႔က်န္ေနခဲ့ေတာ့မလုိ႔။ မွတ္မိသေလာက္ေပါ့ဗ်ာ.။ က်န္တဲ့သူေတြ လည္းရွိကုိရွိမွာပါ ။ေသခ်ာတာကေတာ့ လူငယ္ေတြအားလုံး၀ုိင္းစုၿပီးလုပ္ထားတယ္ ဆုိတာပါပဲ။ ဦးေဆာင္သူရယ္ ေနာက္လုိက္ရယ္ဆုိတာထက္ကုိယ္လုပ္ႏုိင္တဲ့ဖက္ ကအားလုံး၀ုိင္းလုပ္ခဲ့ၾကတယ္ဆုိတာကေတာ့ ဘယ္လုိမွေဖ်ာက္ဖ်က္လုိ႔မရႏုိင္တဲ့ သမုိင္းေၾကာင္းတစ္ခုပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ေရးရင္းနဲ႔ေပၚလာတာက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အလွဴေငြရေအာင္လုိ႔ေတြ႕သမွ်သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ လည္ပင္းညွစ္ေပးတဲ့ စုျဖဴေထြးကုိခ်န္ထားလုိ႔မျဖစ္ေသးပါဘူး။ က်ေနာ္ဒီစာၾကည့္တုိက္ကုိ စတင္လည္ပါတ္တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီးေတာ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ႏွႏွစ္နီးပါး ကုိင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္အဓိက အေရးပါတဲ့သူေတြကေတာ့ ေစာေစာက မစုျဖဴေထြးနဲ႔ ကုိသန္႔ရွင္းထြဏ္းပါပဲ။က်ေနာ္ ကစာၾကည့္တုိက္ပုံမွန္သြားၿပီး ၾကည့္ေပးတယ္ဆုိယုံေလာက္ပါ။ သူတုိ႔က လုိအပ္တဲ့ အလွဴေငြကုိရွာေပးၾကတာပါ။ တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ဗ်ာ။ ကုိယ့္ထဲကလူေတြက ဆုိင္ကယ္ကုိယ္စီနဲ႔ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ကစက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ သြားသြားၾကည့္ရတာေတာ့ သိပ္မမုိက္ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စာအုပ္ေတြဆုိတာက လည္းကုိယ့္ဒုိက္ဦးထဲကပဲ လာလွဴတာေရာ အလွဴခံတာပါ။ တျခားတနယ္တေၾကးက ေထာက္ပံ့တာေတာ့ လုံး၀မရွိတာေသခ်ာတယ္။ ေအာ္ေျပာ ရဦးမယ္ ။ က်ေနာ္တုိ႔စာၾကည့္တုိက္ဖြင့္မယ္ဆုိေတာ့ ဒုိက္ဦးျပန္ၾကားေရးကုိ က်ေနာ္တုိ႔အေၾကာင္းၾကားတယ္။ သူတုိ႔ကဘာေျပာလည္းဆုိေတာ့ ဖြင့္ပြဲေလးလုပ္ ခ်င္တယ္။ေနာက္ ဒီအေၾကာင္းေဆာင္းပါးေလးေရးခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ က်ေနာ္ တုိ႔ကလည္း သြားေျပာကတည္းက ရွင္းပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္တယ္ဆုိတာ နာမည္လုိခ်င္ လုိ႔လည္းမဟုတ္ သူတုိ႔ဆီကလည္းေထာက္ပံ့ေၾကးလုိခ်င္လုိ႔မဟုတ္ဆုိတာကုိတစ္ခါ တည္းေျပာထားပါတယ္။ ေစာေစာကသူျဖစ္ခ်င္တာကုိေတာ့ က်ေနာ္အတိအက်အေျဖမေပးပဲ ေ၀့လည္ေၾကာင္ပါ္တ္လုပ္ခဲ့တယ္။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိ ေတာ့သြားေျပာတာကလည္းက်ေနာ္ပဲျဖစ္ေနလုိ႔ေလ။ ေနာက္ဆုံး က်ေနာ္ျပတ္ျပတ္သားသားပဲ သူတုိ႔ေတာင္းဆုိတာမျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္းေျပာလုိက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက နယ္ေတြမွာ စာၾကည့္တုိက္ေတြလုိက္ဖြင့္တဲ့ေရာဂါကလည္း မေပ်ာက္ေသးဘူးေလ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔လုပ္ထားတာက သူတုိ႔အတြက္နာမည္ ေကာင္းရႏုိင္တာေသခ်ာတာေပါ့။ အဲဒီလုိသက္ဆုိင္ရာအဖြဲ႕အ စည္းေတြနဲ႔လည္းရင္ဆုိင္ရသလုိ ကုိယ့္ဒီမုိကေရစီလုိ႔ေအာ္ေအာ္ေနတဲ့အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ လည္းရင္ဆုိင္ခဲ့ရတယ္။ ဘယ္သူေတြအေကာင္းေျပာခဲ့သလည္း ဘယ္သူေတြ ေထာက္ပံ့ခဲ့သလည္း က်ေနာ္တုိ႔ေကာင္းတာလုပ္တာကုိ အရွင္းဆုံးေျပာ ရရင္ ဘယ္သူမွမေထာက္ခံခဲ့ၾကပါဘူး။ သုိ႔ေပမယ့္လည္းဒါေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ဂရုစုိ္က္ေနလုိ႔မျဖစ္ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔လုပ္စရာရွိတာကုိေတာ့ ႏုိင္တဲ့၀န္ကုိ ဆက္ထမ္းသြားရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ( က်ေနာ္ကုိ လူမႈေရးေရာနားလည္ရဲ႕လားလုိ႔ေျပာ တဲံ့ သံဃာတစ္ပါးကုိလည္းဒီစာဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ) က်ေနာ္လုပ္တာေလးနည္းနည္း နဲ႔စကားႀကီးစကားေတြေျပာေနတယ္လုိ႔မျမင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဒီကိစၥဟာအေရးႀကီးပါတယ္။ ဘာလုိ႔အေရးႀကီးသလည္းဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႕ရဲ႕ လုိအပ္ေနတဲ့အခ်က္ေတြအမ်ားႀကီးဆုိတာဒီကိစၥမွာ လုံး၀ေပၚလြင္ေနတာေၾကာင့္ပါ။ အဲဒါကုိ သိေစခ်င္တဲ့အတြက္က်ေနာ္ျပန္ေရးျပေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တု႔ိရဲ႕ ကေခ်ာ္ကခၽြတ္စာၾကည့္တုိက္ေလးၿပီးေတာ့မွ ေဒၚခင္ျမင့္ျမင့္စာၾကည့္တုိက္ ၿမိဳ႕ဦးစာ ၾကည့္တုိက္နဲ႔ အခုေနာက္ဆုံး ဇဗၼဴရတနာစာၾကည့္တုိက္ဆုိၿပီးျဖစ္လာတာပါ။ စာၾကည့္တုိက္ေတြဖြင့္တာပဲမေကာင္းဘူးလားလုိ႔ေမးစရာမလုိပါဘူး။ေကာင္းပါတယ္။ မေကာင္းတာက ညီညြတ္ျခင္းမရွ္ိၾကတာပါ။ စာၾကည့္တုိက္ေတြရွိေပးမယ့္ ထိေရာက္တဲ့ေဆာင္ရြက္မႈမ်ိဳးမရွိဘူး။ ေက်ာင္းမွာစာသင္တဲ့ဆရာဟာ စာၾကည့္တုိက္ နဲ႔ဘာမွမဆုိင္ပါဘူး။ စာေရးတဲ့စာေရးဆရာလည္း ပက္သက္ရုံပဲရွိပါတယ္။ စာၾကည့္ တုိက္ဆုိတာက သီးသန္႔ပညာရပ္တစ္ခုလုိရွိတဲ့အရာပါ။ ဒါကုိငါစာဖတ္ႏုိင္တယ္။ ငါ စာအုပ္ေတြ၀ယ္ႏုိင္တယ္ဆုိၿပီး လုပ္ရင္စာအုပ္ေပးဖတ္တဲ့အဆင့္ပဲရွိပါတယ္။ အဲဒါကုိ က်ေနာ္တုိ႔တေတြကုိယ့္ကုိကုိယ္အထင္ႀကီးၿပီးေလ်က္လုပ္ေနၾကတာပါ။ က်ေနာ္ကုိယ္ တုိင္လည္းပါပါတယ္။ က်ေနာ္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာပါမယ္။ ဒီစာၾကည့္ တုိက္ကုိအဓိကတည္ေထာင္သူႏွစ္ဦးက က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႕ကလက္ရွိႏုိင္ငံေရးစာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာႏွစ္ဦးျဖစ္တဲ့ စစ္ေသြးအိမ္နဲ႔ ဧသစ္ပါ ။ က်ေနာ္တုိ႔ေရးေနတာေတြကုိမေတြ႕ဖူးဘူး ဖတ္ခ်င္ပါတယ္ဆုိရင္စာအုပ္ လာယူပါ။ က်ေနာ္တုိ႔သက္ေသျပႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔စာေရးတယ္ ဆုိတာက နာမည္လုိခ်င္လုိ႔မဟုတ္ဘူး။ စကားႀကီးစကားက်ယ္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ေခတ္ကေပးလာတဲ့တာ၀န္ကုိ ဦးမညြတ္ပဲ ထမ္းရြက္ေနတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တု႔ိကုိဘယ္သူမွတာ၀န္လာေပးလုိ႔မရပါ။ တာ၀န္လာေပးလွ်င္လည္း ေခတ္နဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္မွာျဖစ္ပါတယ္။ တာ၀န္နဲ႔ကူညီျခင္း မတူတာကုိေတာ့နားလည္ႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က ကုိယ့္ၿမိဳ႕ကုိယ့္ရြာအတြက္တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္က ကူညီေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ၿမိဳ႕က ကုိယ့္ကုိျပန္မကူလည္းက်ေနာ္တုိ႔နဲ႔မဆုိင္ပါဘူး။အေရးႀကီးတာက ကုိယ္လုပ္သာျဖစ္ ပါတယ္။ အျပစ္တင္လည္းစိတ္ဆုိးမွာမဟုတ္ေၾကာင္းအသိေပးလုိပါတယ္။ အေရးႀကီးတာက ကုိယ့္ၿမိဳ႕ကုိယ္ေဒသဟာ ကုိယ့္အရပ္မွာဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္လုိ႔ ဒီထက္ပါတ္၀န္းက်င္က်ယ္လာတဲ့အခါၾကရင္ အဲဒီပါတ္၀န္းက်င္ေသးသိမ္စရာျဖစ္တာ မ်ိဳးက်ေနာ္တုိ႔လက္မခံႏုိင္ဘူး။ဒါဟာက်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ၿမိဳ႕ခ်စ္တဲ့စိ္တ္ပဲ။ ကုိယ့္ၿမိဳ႕ထဲက အျခားျခားေသာေဒသေတြစီ လုံေလာက္လုိ႔ေပးလုိက္ရတာမ်ိဳးကုိႀကိဳဆုိေပမယ့္လုိ႔ မလုံေလာက္ပဲ တစ္စုံတစ္ရာေပးလုိက္ရတာမ်ိဳးကုိလည္းမႀကိဳက္ဘူး။ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေတာ့ ကုိယ့္အရပ္ ကုိ္ယ့္ေဒသအႀကိဳးကုိ အေပးအယူတည့္စြာဆက္လွမ္းခ်င္ပပါတယ္။ ( ဆက္ေရးပါဦးမယ္ ) ဒီစာထဲမွာကုိယ္ေရးကုိယ္တာေတြမ်ားသြားခဲံ့ရင္ခြင့္လႊတ္

ကဗ်ာႏွင့္ ေဆးေၾကာထားေသာအတၱမဲ႔ႏွလုံးသား.

ဒုိက္ဦးသားမ်ားအတြက္.....အမွတ္တရျပန္လည္ေဖၚျပပါသည္။ UZa Wana wrote a new note: စိတ္ဘ႑ာတိုက္ထဲ သိမ္းထားေသာ အျဖစ္အပ်က္ေတြဆိုတာက တိုက္ဆိုင္မႈ ခလုတ္တခ်က္ထိလိုက္ရံုႏွင့္ ေဝါကနဲထြက္က်လာစၿမဲ မဟုတ္လား။ဒီေတာ့ေျပာမကုန္ေအာင္ရွိေနေတာ့သည္။ ကိုခင္ေဇာ္တစ္ေယာက္ အတိတ္ရဲ႕ ေခၚရာကို စီးေမ်ာရင္း ဖြင့္ဟလာေသာ စကားလုံးတိုင္းမွာ အလြမ္းဓာတ္ပါေနသည္ ။ စိတ္ထဲသိမ္းထားေသာ သူ႔တပ္ရင္းမွဴး၏ အေၾကာင္းအရာေတြသည္ သူ႔အတြက္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ၾကီးရွိေနဆဲ။ အျဖစ္အပ်က္တို႔ကို ႏွဳတ္မွ သြန္ခ်ေနယုံ မဟုတ္ေတာ့ မ်က္ဝန္းကပါ စကားေျပာေနမွန္းသိသာသည္။ ရင္ထဲက လာေသာအသံက နားေထာင္ရသူကို ပိုေလးနက္ေစေတာ့သည္။ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုကို သူေျပာျပေနစဥ္ သူႏွင့္ သူ႔တပ္ရင္းမွဴး ဆက္ဆံေရးကို သာမက ႏွစ္ဦးးသား၏ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ အေပၚ ထားေသာ တကယ့္ေစတနာ ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ “တပည့္ေတာ္ မဲေဟာင္ေဆာင္မွာ ရဲဖမ္းတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးကိုေျပာျပရဦးမယ္” သူရဲ႕အျဖစ္အပ်က္ႏွင့္ ဗိုလ္တိုက္ေမာင္းကိုတြဲ မွတ္မိေနသာ ကိုခင္ေဇာ္ ၊ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးလိုမ်ိဳး သူ႔ထံမွာမ်ားစြာ ရွိမည္ဆိုတာ ယုံသည္။ ဒီေတာ့ သူ႔စကားကိုေသခ်ာ နားစိုက္ထားလိုက္သည္။ “ထိုင္းဆိုတာက သိတဲ႔အတိုင္းပဲဦးဇင္းရာ ရဲနဲ႔ လိုက္တမ္းေျပးတမ္း ကစားေနရတာ တပည့္ေတာ္ကို ရဲကဖမ္းမိသြားတယ္ ေရြးရင္ ခ်က္ျခင္းလြတ္တဲ႔ ကိစၥပါ တပည့္ေတာ္ အဖမ္းခံရတယ္ၾကားေတာ့ ကိုတိုက္ေမာင္းဆီက စာေလးတေစာင္ေရာက္လာတယ္” ဦးဇင္းရဲ႕အေတြးထဲမွာက လက္ေအာက္ငယ္သားေတြ အတြက္ဆို နက္နက္နဲနဲ အသိစိတ္ရွိေနသူတေယာက္မို႔ သူ႔တပ္သားအတြက္ ေငြထုပ္ ပိုက္ျပီး အေျပးလိုက္လာမည္တြက္လိုက္မိသည္။ “စာထဲ ဘာပါတယ္ထင္လဲ မင္းကိုေရြးဖို႔ေငြ ငါ့မွာအဆင့္သင့္ရွိပါတယ္ မင္းကို ေပးလိုက္ရမည့္ေငြဟာ ဒီကရဲေဘာ္ေတြတလစာပဲ ဒီေတာ့ကြာ အဲ႔ဒီမွာပဲ ဆက္ေနလိုက္ဦး ဘာအလုပ္မွလုပ္ရတာမွ မဟုတ္တာ ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူလိုက္ဦးေပါ့ တဲ႔ဗ်ာ” သူဒုကၡႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔ရတာကိုပင္ လြမ္းေမာစရာျဖစ္ေနသည္။ သူ႔တပ္ရင္မွဴး၏ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြအတြက္ ထားေသာစိတ္ ဓာတ္ကို လြမ္းတ ေနတာ ေသခ်ာသည္။ ဒီလို အျဖစ္ပ်က္မ်ိဳးက သူေတာ္လွန္ေရးမေရာက္ခင္ ဒိုက္ဦးျမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ေသာ ၁၉၈၆-၈၇ ႏွစ္မ်ားဆီကို ျပန္လည္ အမွတ္ရမိေတာ့သည္။ အိမ္ေျခေလးဆယ္ရြာေလးက တြဲဘက္အလယ္တန္းေက်ာင္း စလုပ္ေသာႏွစ္မွာပင္ သူေက်ာင္းဆရာ ဝင္လုပ္သည္။ သူ၏ အနစ္နာ ခံမွဳ ေနာက္ စာသင္တာမွာ ေစတနာပါမွႈ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေသာ ေက်ာင္းဆရာအားလုံး၏ ေလးစားယုံၾကည္ခံရမႈ စတာေတြအျပင္ ေက်ာင္းေကာ္မတီ၏ အားကိုးအားထား ျဖစ္မႈေတြပါထပ္ဆင့္လိုက္ေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ေနရာကို အားလုံးသေဘာတူ လိုလိုလားလား တင္ေျမွာက္မွႈကိုခံခဲ႔ရသည္။ ႏြမ္းပါးေသာမိသားစု၏ အၾကီးဆုံးသားျဖစ္လာရမႈကပင္ သူ႔ကို ဒီလို အမူအက်င့္ေတြေပးလိုက္ေလေရာ့သလားမသ္ိ။ မိသားစုအတြင္း ညီ ညီမတို႔ အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးရင္း အတူလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ အတြက္ လိုအပ္လွ်င္ လိုအပ္သလို မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးမွႈဆိုတာ သူ႔ ဘဝအတြက္မဆန္းေတာ့ေသာ လုပ္ေနက် အလုပ္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ သူေက်ာင္းဆရာဘဝမွာ အတူတူ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေက်ာင္းဆရာမ်ား၏ ဆႏၵကိုသူသိေနရသည္။ ထိုကိစၥက သူလည္းရင္ဆိုင္ေနရေသာ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္သည္။ မေလာက္ငွေသာ လစာအတြက္ ဘယ္သူကမွမေျပာရဲ ။ ဒါကိုသိေသာ ေက်ာင္းဆရာ ကိုမင္းေအာင္ (ကိုတိုက္ေမာင္း၏ ေတာ္လွန္ေရးထဲ မေရာက္မွီက နာမည္) သူ႔ကို အားလုံးကယုံယုၾကည္ၾကည္ အပ္ႏွင္းထားေသာ ေခါင္းေဆာင္မွႈကို သူတန္ဖိုးထားသည္။ အေရးၾကံဳလာလွ်င္ ေရွာင္ထြက္ေျပးေသာသူစားမ်ိဳးမဟုတ္ ။ ေတာင္းဆိုမႈကို သူစတင္လိုက္သည္။ ေက်ာင္းေကာ္မတီႏွင့္ အတိုက္အခံလုပ္ျပီး ေျပာဆိုရေသာကိစၥမို႔ မေအာင္မျမင္ျဖစ္လာေသာအခါ သူထိုေက်ာင္းက ထြက္ေပးလိုက္ရသည္။ အားလုံအတြက္ အက်ိဳးရလာဒ္ေကာင္း တစ္ခုရဖို႔ သူအနာခံ အမုန္းခံလုပ္ေပးတတ္တာေတြ မ်ားစြာရွိသည္။ သူတြဲဘက္ ေက်ာင္းဆရာကျပဳတ္ေတာ့ ပုထုဇဥ္ပီပီ ေတာ္ေတာ္ခံစား ရသည္။ ေက်ာင္းကိုေရာက္လာေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေျခကုန္ လက္ပမ္းက် ေနသည္႔ဟန္ ကိုေတြ႔ရသည္။ အမ်ားအတြက္ အနာခံရေသာ သူ႔အျဖစ္ကို သူျပန္ေတြးမိေတာ့ စိတ္အနာက သက္သာသြားပုံရသည္။ က်န္ဆရာမ်ားက ဒီကိစၥ စကားမဟ။မေတာင္းဆို။ ဒါကိုလဲ သူကပဲ စီစဥ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ တေယာက္မွမေျပာၾကဖို႔ ။ သူတေယာက္ထဲ အမုန္းခံေျပာမည္။ ေအာင္ျမင္လာလွ်င္ အားလုံးခံစားၾက။ အဆင္မေျပ မေအာင္ျမင္လွ်င္ သူတေယာက္တည္း ရင္ဆိုင္သြားမည္။ ဒီသတင္း စကားကို ၾကားသိရေသာလူတိုင္းက သူ႔စိတ္ဓာတ္ကို အသိအမွတ္ျပဳ ၾကရသည္။ ဘဝမွာ အမ်ားအတြက္ အနာခံရျခင္းကိုဂုဏ္ယူ စရာအျဖစ္ တန္ဖိုးထားတည္ေဆာက္ထားသူတေယာက္။ အမ်ားအက်ိဳးရွိဖို႔ဆိုလွ်င္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲက အနာခံလိုက္ရျခင္းကို သူကလုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ေသာ ကိစၥရပ္ဟု စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လက္ခံထားသူ။ ဒီစိတ္ဓာတ္က သူ႕စိတ္ဓာတ္ထဲသံမွဳိႏွင့္ဆြဲသလို ခိုင္ျပီးသား။ ဒီေတာ့ ကိုခင္ေဇာ္ေျပာျပသည့္ စကားမ်ိဳး ၾကားသိလာရျခင္းကိုို ဦးဇင္းကေတာ့ အထူးအဆန္းဟုမထင္မိ။ “မင္းတေယာက္ အနာခံရတာ တပ္သားအားလုံးတလစာပါကြာ” တဲ႔။ သူႏွင့္အတူေန အရင္းႏွီးဆုံးသူကိ္ု ကယ္ဖို႔ ထက္ တပ္တခုလုံးအေရးကို ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္ကို ကိုခင္ေဇာ္ကလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံသည္။ သူကိုယ္တိုင္အဖမ္းခံရလွ်င္ ေတာင္မွ ငါ့လာမေရြးနဲ႔ ၊ငါ့ေရြးမည့္ေငြကို တပ္သားအားလုံးတလစာအျဖစ္သုံၾကလို႔ ေျပာလာမည္ကို ကိုခင္ေဇာ္က သိေနသည္။ မၾကာခင္ ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ အခ်ဳပ္ခန္းထဲရွိ ကိုခင္ေဇာ္ကို ဗိုလ္တိုက္ေမာင္းလာေတြ႔သည္။ လက္ထဲမွာ ေရသန္႔ တပုလင္းပါလာသည္။ “ေရတပုလင္းေတာ့ပါေသးသားပဲ” ကိုခင္ေဇာ္၏ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ဆီးၾကိဳေျပာျပေသာစကားကို “ဒါေတာင္ လမ္းမွာေသာက္ဖို႔ တေယာက္ကထည့္ေပးလိုက္တာ မေသာက္ပဲ ယူလာခဲ႔တာ” တက်ပ္တျပားကအစ သူကိုယ္က်ိဳးအတြက္ မစဥ္းစားသူျဖစ္သည္။အက်ိဳးမဲ႔ အလဟႆ ေငြကို အကုန္မခံ။ လက္ေအာက္ငယ္သားမ်ားႏွင့္ အတူတူ အစားအေသာက္ အေနအထိုင္က သူပိုျပီး ယူတာမရွိ ဟုဆိုသည္။ ေခါင္းေဆာင္မို႔ အခြင့္အေရးပိုယူတာက္ို သူအင္မတန္စက္ဆုပ္သည္။ ကိုခင္ေဇာ္ ေျပာစကားထဲပါေသာ စကားတခြန္းက အခြင့္ထူးကိုပိုယူသူကို သူ မလိုလား ဆန္႔က်င္ေၾကာင္းထင္ရွားေစသည္။ “တခါကေပါ့ ဦးဇင္းရယ္ နဲနဲ ရာထူးၾကီးတဲ႔ သူေတြပါပဲ ထမင္းစားျပီးသားပုဂံကို တပ္သားတေယာက္က ေဆးေပးေနတာေတြ႔ေတာ့ ေအာ္ ခင္ဗ်ားတို႔ က အခြင့္ထူးခံတာလားလို႔ ေဝဘန္တာ သူလဲ လက္ေအာက္ငယ္သားကို ဒီလိုအေသးအဖြဲ႔ေလးကအစ မလုပ္ခိုင္းဘူးသူမ်ားေတြ လုပ္ေနတာဆိုလဲ ျပတ္ျပတ္သား ေျပာတာ သူ႔က ဒီလိုေျပာတတ္ဆိုတတ္ေတာ့ တပ္ထဲမွာလဲ အငယ္ဆုံးတပ္သားေလးကအစ သူ႔ကိုခ်စ္ၾကတယ္” သူ႔တပ္ရင္းမွဴးအေၾကာင္းကို မေမာႏွဳိင္ မပမ္းႏွဳိင္ေျပာျပရင္း ဦးဇင္းႏွင့္ မထင္မွတ္ပဲလာေရာက္ဆုံေတြ႔ရတာကိ္ု သူဝမ္းသာေနသည္။ ဦးဇင္းကလည္း ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမထဲ သူ ေနပုံထိုင္ကအစ သူလွဳပ္ရွားမွႈေတြကို ေတြ႔သူတိုင္း ေမးေနၾက ။ ဗိုလ္တိုက္ေမာင္းႏွင့္ တကယ္အတူတူ ေနခဲ႔ရေသာ ရဲေဘာ္ကို ကိုခင္ေဇာ္ အျပင္ အျခားတေယာက္ကိုလည္း ေတြ႔ဘူးခဲ႕ေသးသည္။ အခုကိုခင္ေဇာ္က ပထမဦးဆုံးေမးျမန္းခြင့္ရသူေတာ့ မဟုတ္ ။တခါတုန္းက ေထာင္ထဲမွာ သူတပ္သား တစ္ေယာက္ ႏွင့္အတူတူေနခဲ႔ရေသးသည္။ ေထာင္ထဲ ေတြ႔ခဲ႔ရေသာ သူ႔ရဲေဘာ္တုန္းကလည္း ဗိုလ္တိုက္ေမာင္းက က်န္ခဲ႔ေသာ ဇာတိမွ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ သူပါဝင္ ဆင္ႏႊဲခဲ႔ရေသာ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြအေၾကာင္းကို မၾကာခဏ ေျပာျပပုံ ၊သူမိတ္ေဆြ ဘုန္းၾကီးတပါးရွိပုံေတြကို ေျပာျပသည္ဟု ဆိုသည္။ ေထာင္ထဲ မွာ စကားစပ္မိတိုင္း သူ႔တပ္ရင္မွဴးပုံရိပ္ေတြကို လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ ေျပာျပခဲ႔ဘူးသည္။ ၁၂လရာသီ သီခ်င္းထဲကလို ကိုယ့္ဇာတိေျမဆိုတာက ပြဲေတြက လတိုင္းအျပည့္။ ဒီေတာ့ ယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ ဇာတိေျမကိုခြဲခြါခဲ႔ရေသာ္လည္း ႏွလုံးသားရွိေသာ သူတိုင္းရဲ႕ ျဖစ္ၿမဲေသာ အိမ္လြမ္းစိတ္တို႔က သူ႔ကို ကဗ်ာေတြ စာေတြ ရဖို႔ကုန္ၾကမ္း ျဖစ္ခဲ႔ရျပန္သည္။ခုေဆာင္းပါးေရးေနရင္း ငုရင္ျပင္က သူ႔ကဗ်ာေတြကို ဖတ္မလို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္အဆုံးမသတ္ႏွဳိင္ခဲ႔တဲ႔ကဗ်ာမွာ ၁။ ေလာကပါလတရား (…. တခါတေလ) မစို႔မို႔ေလး လိမၼာေနတဲ့ညမွာ ကဗ်ာဆရာ အေမ႔ကို ကန္္ေတာ့ လိုက္ခ်င္တာ လက္ကုန္ပဲ။ ဒီလို အစခ်ီထားတာကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့ သူ႔ႏွလုံးသားကိုပါလွမ္းျမင္လိုက္ရျပန္သည္။ အတၱကို နဲႏွဳိင္သမွ် နဲေအာင္ တည္ေဆာက္ရင္း သူ႔တပ္သားေတြအတြက္ ေနာက္ သူ႕ယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ အာသာငမ္းငမ္းတမ္းတတဲ႔ ျပည္သူ႔ဘဝ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ကဗ်ာရယ္ စြန္႔လႊတ္မွႈရယ္ကိုသူ အေဖာ္ျပဳ ရွင္သန္ခဲ႔သည္။ ။ အရွင္ဇဝန (ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း)