လြိဳင္ဇာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခရီးစဉ္မွ အမွတ္တရ အပုိင္းအစ

ငါမဖတ္ရေသးတဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ငါမဆြဲရေသးတဲ့ပန္းခ်ီကား မ်ကိ၀န္းထဲကခုန္ထြက္လာတဲ့တိမ္ညဳိေတြတလိပ္လိပ္နဲ႔ေကာင္းကင္တစ္ခု မင္းဆီပုိ႔လုိက္ရဲ႕ ငါကေတာ့အေယာင္ေဆာင္မုိးနဲ႔ပဲ ေရခ်ိဳးေနမိတယ္ အေႏြးထည္အထပ္ထပ္နဲ႔ အနာဂါတ္ေလး မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းႀကီးမွာၾကယ္ေတြစုံရဲ႕လား ငါးစာေတြလည္း ငါးထက္ႀကီးခဲ့ မွတ္တုိင္ေတြလည္းလမ္းထက္ရွည္ခဲ့ ငါ့ဆီငါလိပ္မူထားတဲ့ၾကယ္မရွိတဲ့ေကာင္းကင္ႀကီးနဲ႔ ငါျပန္ခဲ့တဲ့လမ္းမွာ အလြမ္းေတြခုံးခုံးထ ငါမွန္းထားတဲ့ပန္းေတြပြင့္ေနပါေရာလား။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ ဒီကဗ်ာေလးကုိေရးတဲ့သူနဲ႔မသိတာအမွန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဆီ ဖုန္းနဲ႔ပုိ႔လာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ၾကည့္တယ္။ အဲဒီကဗ်ာကိုေရးတဲ့သူရဲ႕ေနာက္ခံသမုိင္းကုိသိ သလုိလုိရွိခဲ့ေတာ့ သူေျပာခ်င္တာေလးေတြရင္ဘတ္ထဲေရာက္လာတယ္။ ကဗ်ာေလးကေရး ထားတာရွင္းပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္လုိ႔ ဒီကဗ်ာေရးတဲ့သူဟာ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီလုိေရးလုိက္တာလည္း ဆုိတာကေတာ့ သူေလ်ာက္လမ္းခဲ့တဲ့သမုိင္းက အရွည္ႀကီးလုိ႔ေျပာရမယ္။ လူကငယ္ေသးေပ မယ့္လုိ႔ ေတာ္ယုံလူေတြမလုပ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့အလုပ္ကုိ ေအာင္ျမင္စြာ ကုိယ္က်ိဳးမဖက္ပဲလုပ္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ေျပာျပၾကည့္ပါမယ္။ လုိအပ္ခ်က္မ်ားရွိခဲ့ရင္လည္း ျဖည့္ၿပီးနား လည္ေပးၾကဖုိံေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။ ကဗ်ာရဲ႕အစမွာငါမဖတ္ရေသးတဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ငါမဆြဲရေသးတဲ့ ပန္းခ်ီကားတဲ့။ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ခင္ဗ်ားတုိ႔ဆြဲေနၾကတဲ့အတၱဆႏၵေတြ။လူတစ္ဦးခ်င္းကုိယ္စီရဲ႕ကုိယ္သန္ရာသန္ရာ ေလ်ာက္လွမ္းေနၾကတဲ့လမ္းေတြေပၚမွာေန႔တုိင္းလုိလုိအဆုံးသတ္ႏုိင္ေကာင္းရဲ႔လုိ႔ အားႀကိဳး မာန္တက္ ေရးဆြဲေနၾက တာမဟုတ္လား။ ကဗ်ာေရးတဲ့သူက သူေလ်ာက္ေနတဲ့ခရီးရဲ႕အစကို သူေကာင္းေကာင္းသိသလုိသူ႔ရဲ႕ဆႏၵကုိသူျဖစ္ခ်င္တဲ့လမ္းကိုလမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္းစလုိက္တာလုိ႔ျမင္တယ္။ မ်က္၀န္းထဲကခုန္ထြက္လာတဲ့တိမ္ညဳိေတြတလိပ္လိပ္္နဲ႔ေကာင္းကင္တစ္ခုမင္းဆီပုိ႔လုိက္ရဲ႕တဲ့။ေစာေစာကသူ႔ဆီကျဖစ္ထြန္းမႈေတြကသူ႕ကုိေကာင္းေကာင္းရုိက္ခတ္ေနၿပီ။သူ႕မ်က္၀န္းထဲကေနခုန္ထြက္လာတာ တကယ္ေတာ့တိမ္ညဳိေတြမဟုတ္။ အုံ႔မႈိင္းေနတဲ့အနာဂါတ္ေတြ။ တစ္စ ကၠန္႔တုိင္းလုိလုိရင္နာေနရတဲ့ စေတးခံဘ၀ေတြ။ အာဏာခ်င္းၿပိဳင္ေနၾကတဲ့ၾကားထဲမွာ ေျမဇာ ပင္ျဖစ္ေနရတဲ့ဘ၀ေတြ။အျပစ္မဲ့တဲ့ ကေလးငယ္ေတြ။လူငယ္ေတြ။လူႀကီးေတြ။သက္ႀကီးရြယ္ အုိေတြ။အုိးပစ္အိမ္ပစ္ လြတ္ရာေျပးေရွာင္ေနရတဲ့ ညွဴိးငယ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာေတြ။ ကုိယ္တုိင္မႀကံဳ ရေတာ့ ကုိယ္ခ်င္းမစာနာတတ္တဲ့သူမဟုတ္။ တုိ႔တုိင္း တုိ႔ေျမ တေျမထဲေန တေရထဲေသာက္ ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ မတရားခံစားမႈေတြ ငါတုိ႔ႏုိင္ငံထဲမွာ ဘယ္ေနရာမွာရွိရွိ သူတုိ႔ခံစားရတာေတြ က ငါတုိ႔ခံစားရတာေတြဆုိတဲ့ကုိယ္ခ်င္းစာတရားကိုလက္ကုိင္ထားလုိက္သူ။သုိ႔ေပမယ့္ အရာ ရာအားလုံးကုိငါကယ္မွ ရမယ္လုိ႔သေဘာထားသူမဟုတ္ပါ။ေရနစ္သူ၀ါးထုိးကူမယ့္သူလည္းမ ဟုတ္။ လုိအပ္ေနခ်ိန္မွာ ေကာက္ရုိးေလးတစ္မွ်င္တတ္ႏုိင္လွ်င္ အဲဒီေကာက္ရုိးေလးကုိ ကုိယ့္ အတြက္မၾကည့္ပဲေပးလုိက္မည့္သူ။အဲဒီလုိနဲ႔ သူဟာေကာင္းကင္တစ္ခုကို ပုိ႔လုိက္တယ္။ တ ကယ္ကုိ ေတာ္ရုံလူမေပးႏုိင္တဲ့ဟာကုိ တကယ္ခံစားေနရတဲ့သူေတြဆီကုိယ္တုိင္ကုိယ္ၾကပုိ႔ ေပးလုိက္တာပါ။ ဒါေပမယ့္သူ႔ဆီမွာ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနတဲ့သူေတြအတြက္ ဘာပစၥည္းမွ မယ္မယ္ရရမပါပါဘူး။ဒါေပမယ့္ သူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာရွိေနတဲ့ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႀကီးကေတာ့ ျပည့္၀လြန္းရုံမက ပုိေတာင္ပုိလွ်ံေနပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္းမုိင္ေပါင္းတစ္ ေထာင္နီးနီးရွိတဲ့ ခရီးရွည္ႀကီးကို လမ္းေလ်ာက္ခဲ့တာေပါ့။ဒီေနရာမွာခဏတာႀကံဳရတာေလး ထည့္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ သူတုိ႔တေတြလုိ ရာေထာင္ခီ်ခရီးကို မေျပာနဲ႔ သုံးေလးမုိင္ေလာက္ေလး လမ္းေလ်ာက္ရတာေတာင္မွ မလြယ္ပါဘူး။သူတုိ႔ေျခေထာက္ေတြဆုိ ေပါက္လုိေပါက္ ေရာင္ လုိေရာင္ေနတာေတာင္မွ စိတ္ဓါတ္မက်တဲ့အျပင္ ေနာက္တစ္လေလာက္ဆုိ အေလ့အက်င့္ ရသြားမွာလုိ႔ေတာင္ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ေျပာေနေသးရဲ႕။သီခ်င္းေလးဆုိလုိက္ တစ္ၿမိဳ႕နယ္ၿပီး တစ္ၿမိဳ႕နယ္ကလာႀကိဳၾကတဲ့သူေတြနဲ႔စကားေျပာလုိက္။ ဘယ္လုိမွေလ်ာက္လုိ႔မရေတာ့မွ ပါ လာတဲ့ကားေပၚတက္ၿပီးေခတၱနားလုိက္။နည္းနည္းသက္သာတာနဲ႔ဆင္းၿပီးလမ္းေလ်ာက္လုိက္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ေအာင္စလုိက္နဲ႔။ေသခ်ာတာက တစ္လမ္းလုံး ကုိယ့္ေၾကာင္းအေႏွာင့္အယွက္တစ္စုံတစ္ရာမျဖစ္ေအာင္အထူးဂရုစုိက္ခဲ့တာပါပဲ။ ေသေသခ်ာ ခ်ာ စည္းစနစ္တက် ျပန္ၾကားေရး ဘဏၭာေရး အစရွိတဲ့အဖြဲ႔ေလးေတြနဲ႔ ကို္ယ္စီတာ၀န္ယူ ထားၾကၿပီး အျပင္သြားတာကအစ ႀကီးငယ္မဟူ တာ၀န္ရွိတဲ့ပုဂၢဳိလ္စကားကုိနားေထာင္ရတာ။ ကဲဘယ္သူအတြက္လည္း။ ဘာေတြရလုိ႔လုပ္ေနတာလည္း။ ေသခ်ာတယ္ကုိယ့္အတြက္မ ဟုတ္တာ။ ေသခ်ာတယ္ တရားစြဲခံရမွာ။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ကုိယ့္မွာရွိမွ။တကယ္ျဖစ္လာရင္ ကုိယ့္ကုိဘယ္သူမွ လာကယ္တာမဟုတ္ဘူး။ေငြရွာျခင္းနဲ႔သာတစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔ကုန္ဆုံးေနသူ ေတြ။ အဲဒီအယူအဆေတြေၾကာင့္ က်ဳပ္တုိ႔ႏုိင္ငံႀကီးနိမ့္ၾကရတဲ့အေၾကာင္းတစ္ရပ္ထဲမွာပါတာ မဟုတ္လား။ အရာရာကုိယ္က်ိဳးၾကည့္၀ါဒထြန္းကားေနခဲ့လြန္းေတာ့ အေယာင္ေဆာင္မုိးနဲ႔ေရ ခ်ိဳးေနမိတယ္တဲ့။ဟုတ္တယ္ေလ မတရားမႈေတြထြန္းကားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တရားမႈဆုိတာရႈံးနိမ့္ သူပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ မွန္တဲ့အတုိင္းသြားေျပာမိရင္ ကုိယ္ပဲအေလွာင္ခံရမွာ။ အမ်ားမုိးခါးေရ ေသာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငါလည္းလူပဲသူမ်ားေတြေတာင္ေသာက္ေနတာ ငါဘာလုိ႔မေသာက္ရဲရ မွာလည္းဆုိတဲ့ဦးေဏွာက္မရွိတဲ့အေတြးေတြၾကားထဲမွာ ကုိယ္ရဲ႕အမွန္တရားေလးကုိ ေၾကာင္ လက္သည္းဖြတ္ထားခဲ့ရတယ္။သုိ႔ေသာ္လည္း တကယ္တမ္းမုိးေရထဲမွာေရခ်ိဳးရသလုိ သူ႕မွာ ေအးခ်မ္းမႈတုိ႔မရွိခဲ့ဘူးေလ။ဒီအေျခအေနမွာ စုိးရိမ္မႈေတြျဖစ္လာတယ္။အေႏြးထည္အထပ္ ထပ္၀တ္တာဘယ္ေနရာမွာရွိလည္းေတာင္ေျပာစရာမလုိပါဘူး။ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ေတာင္ေပၚ တုိင္းရင္းသားေသြးခ်င္းေတြ။အင္မတန္ေအးျမတဲ့ရာသီဥတုနဲ႔ေနထုိင္ၾကတဲ့တုိင္းရင္းသား ေတြ ရဲ႕အနာဂါတ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ငယ္ငယ္ကလသာတဲ့တုိင္းညတုိင္းေဆာ့ကစားခဲ့ရတာေတြ ကုိသာမက လူႀကီးသူမေတြရဲ႕ပုံေျပာျပတဲ့အေၾကာင္းေတြကုိၾကားဘူးျမင္ဘူးၿပီးသတိရလာ တယ္။ေၾသာ္ … သူတုိ႔တေတြလည္း အဲဒီလုိေအးေအးလူလူရွိရဲ႕လား။သူတုိ႔ရဲ႕ေကာင္းကင္ယံ မွာ ၾကယ္ေတြစုံရဲ႕လား။တစ္နည္းအားျဖင့္ယမး္ခုိးေငြ႕ေတြခ်ံဳလႊမ္းေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္သူတုိ႔ တေတြရဲ႕ ရပ္တည္မႈဟာ လုံခ်ဳံစိတ္ခ်ရရဲ႕လား။ကဗ်ာေရးတဲ့သူကုိယ္တုိင္ကသူတုိ႔ဆီလွမ္းေန ေပမယ့္လုိ႔ သူ႕ရင္ထဲမွာ ၾကားေနရတဲ့သတင္းေတြနဲ႔စုိးရိမ္ေနတာကုိအထင္းသားျမင္ေနရတယ္ သူဟာဒီလမ္းမေပၚမွာေလ်ာက္ေနရင္း ဘာမဟုတ္တဲ့ဟာေတြကသူတုိ႔ကို လာၿပီးေႏွာင့္ယွက္ တာကိုရင္ဆုိင္ေနရတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ အထက္အမိန္႔အရ ဆုိၿပီး အမိန္႔ႀကီးတကိုင္ကု္ိင္နဲ႔ လာေနတဲ့သူေတြကိုေျဖရွင္းေနရတယ္။ သူတုိ႔တေတြလုပ္ေနတာဘာအတြက္လည္း။ ၿငိမ္းခ်မ္း ဖုိ႔။ မၿငိမ္းခ်မ္းေဒသကျပည္သူ ျပည္သားေတြအတြက္တစ္ဖက္တစ္လမ္းက အားေပးဖုိ႔။ အစုိးရ ကုိယ္တုိင္ကေဖၚေဆာင္ေနတဲ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ကူညီအားေပး တဲ့အေနနဲ႔ ကုိယ္ထမင္းကုိယ္စားၿပီး ႀကီးေဒၚႏြားလာေက်ာင္းေပးတဲ့ကိစၥ။ အဲဒါကုိ အိမ္မွာခုိင္း ထားတဲ့ စာရင္းငွားေတြက အာဏာပါ၀ါလာျပေနတာကုိ ျဖတ္သန္းလာတုိင္းႀကံဳေနရတယ္။ ဘယ္ေလာက္စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေလမလည္း။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ပဲစဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ဒါဟာျဖစ္ သင့္တဲ့အရာလား။ ဘယ္ေလာက္ပဲဥပေဒေတြရွိရွိ ဘယ္သူအတြက္လုပ္ေပးေနတာလည္းမ ၾကည့္ပဲနဲ႔ တရားဥပေဒလုိ႔ေျပာၿပီး မတရားပုဒ္မေတြတပ္ေနတာ။ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ တည္ေဆာက္ ေရးလုပ္ငန္းေတြကိုေႏွာင့္ယွက္ေနတာလား။ ႏုိင္ငံေတာ္ပုိင္ေငြေတြကိုအလြဲသုံးစားလုပ္ေနတာ လား။ ဆူပူအုံၾကြမႈေတြျဖစ္ေအာင္ ေသြးထုိးလႈပ္ေဆာ္ဖန္တီးေနတာလား။ အဲဒီမွတ္တုိင္ေတြ ဟာ လမ္းမထက္ရွည္လ်ားေနမွေတာ့ ဘယ္ခရီးကိုေရာက္မလည္း။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သမုိင္း မသန္႔တဲ့သူေတြလက္ထဲမွာ ဘာေတြပဲရွိရွိညစ္ေထးစြန္းထင္ေနမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါဆုိရင္ က်ဳပ္တုိ႔ႏုိင္ငံရဲ႕ေျပာင္းလဲေရး လမ္းမဟာေပ်ာက္ဆုံးေနမွာပဲ။ ေနာက္ဆုံးသူျပန္လာခဲ့ရတယ္။ ျပန္လာခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ဟာ သူ႕အတြက္၀မ္းနည္း၀မ္းသာျခင္း ေတြေရာယွက္ေနခဲ့တယ္။ ညီေနာင္ေသြးျခင္းတုိ႔ရဲ႕ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးခဏတာေတြ႕ဆုံမႈမွာ ခ်ည္ ေႏွာင္မိတဲ့ ႀကိဳးကတင္းတင္းရစ္ပတ္ခဲ့ေလၿပီ။ ႏုိင္ငံအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခရီးရွည္ႀကီးကို အားမလုိအားမရျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္လည္း ေသြးကစကားေျပာခဲ့ရတာကို သူေက်နပ္၀မ္းေျမာက္ခဲ့ တယ္။သုိ႔ေပမယ့္လည္း……………………………………………………………………………………… သူမွန္းထားတဲ့ပန္းဆုိတာတျခားဘာမ်ားျဖစ္ႏုိင္ဦးမွာလည္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး။ စစ္ေသြးအိမ္ ၄ . ၅ .၂၀၁၃

“ ဒီဇဘၤာ…..၂၉ည …….ခဏႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ”

ဒီဇဘၤာလ၏ေအးျမေသာႏွင္းစက္တုိ႔သည္ တုန္ရီခ်ိနဲ႔ေနပါေသာ္လည္း တတ္စြမ္းသမွ်ေလးႏွင့္ နာမည္ပ်က္စာရင္းမ၀င္ေသးေပ။ခပ္ယဲ့ယဲ့က်န္ေနေသးသည္႕ ေအးျမျခင္း၏အရိပ္ေအာက္တြင္ ႏွစ္တုိင္းလုိလုိ ေရာက္ခဲ့ျဖစ္သည္႕ေနရာေလးတစ္ခုကလြမ္းေမာဖြယ္ရာမ်ားျဖင့့္ လြမ္းေမာရင္း လြမ္းေမာလုိ႔မဆုံး။ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းဆုိသူေတြေရာ မ်ိဳးဆက္သစ္ဟူ၍ ကြဲျပားျခားနားမႈသည္ ခံစားေနမႈတုိ႔အေပၚတြင္ ကြဲျပားျခားနားမႈမရွိေတာ့ေပ။ထုိုအရာအားလုံးတုိ႔သည္ အ.ထ.ကဒုိက္ ဦးလုိ႔ေခၚတြင္သည္႕ေက်ာင္းပရ၀ုဏ္အတြင္းရွိ ေက်ာင္းေရွ႕မ်က္ခင္းေပၚတြင္ ဆင္ႏြဲေနသည္႕ အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲအႀကိဳ ညစာစားပြဲတြင္ ရွင္သန္ေနျခင္းပင္တည္း။ လျပည္႕ညကုိေက်ာ္လြန္သြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း လမင္းႀကီးသည္ကား၀ုိင္း၀ုိင္းစက္စက္သာေန တုန္းပင္။အျပစ္ကင္းစင္ေသာ ကေလးငယ္ကုိေထြးပုိက္ထားသလုိ ညဥ္႕ဦးယံကုိ ေထြးေပြ႕ထား ေပသည္။ဒီဇဘၤာ၏ေအးျမျခင္း ၊ လေရာင္၏ေႏြးေထြးျခင္းတုိ႔ေအာက္တြင္ ခံစားမႈမ်ိဴးစုံတုိ႔ျဖင့္ အလွဆင္ေနသည္႕ႏွယ္။ဘူးေဖးသေဘာမ်ိဳးခင္းက်င္းထားမႈအေပၚတြင္ မိမိစားလုိရာမ်ားကို တခ်ိဳ႕ကယူငင္စားေသာက္ေနၾကသည္။အခ်ိဳ႕က ခင္ရာမင္ရာအစုကေလးမ်ားႏွင့္စကားလက္ ဆုံၾကေနသည္။တခ်ိဳ႕က ကင္မရာတဖ်ပ္ဖ်ပ္လဲ့ေနသည္။အခ်ိဳ႕က ကာရာအုိေကသီခ်င္းဆုိေန ၾကသည္။အခ်ိဳ႕က တခ်ိဳ႕ကႏွင့္ အသီးသီးဆင္ႏြဲေနေသာ ညစာစားပြဲကေလးတြင္ ေက်ာင္း သားမ်ား၏ ႏႈတ္ဆက္မႈကို ငယ္မူျပန္အၿပံဳးမ်ားျဖင့္ျပည္႕ႏွက္ေနေသာ ဆရာမ်ား၏မ်က္ႏွာမ်ား က ေႏြးေထြးေအးျမဆုံးဟု ထင္မိသည္။ေအာ္…ေပ်ာ္ေနၾကသည္။တပည္႕မ်ားနည္းတူအလြန္ ဆရာမ်ား။ ဤေနရာေလးသည္သာမာန္အားျဖင့္ၾကည္႕မည္ဆုိလွ်င္ ဘာရယ္မဟုတ္ဟုထင္မွတ္ေကာင္းစ ရာရွိႏုိင္ေပသည္။တကယ္ေတာ့ ဒီလုိေနရာေလးကုိေရာက္လာႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ဆရာမ်ားမွာတစ္ ဘ၀လုံးရင္းႏွီးေပးဆပ္ခဲ့ၾကရသည္။လစာထုတ္တုိင္းစာရြက္ကေလးကုိင္ၿပီး ျပန္လာရေသာေန႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာကုိေတြးၾကည္႕ရုံနဲ႔ပင္ ၾကက္သီးထမိသည္။တစ္လမွတစ္ခါရေသာလစာေငြအ စားစာရြက္ကေလးတစ္ရြက္။ျဖတ္ေက်ာ္ရမည္႕တစ္လတာ။ေနာက္လွည္႕ေတာ့ကုိယ့္မိသားစု၏ စား၀တ္ေနေရး…ေရး….ေရး….ေရး……။ကုိယ္တာ၀န္က်သည္႕ ရပ္မိရပ္ဖမ်ား၏ၾကည္႕ရႈေစာင္ မမႈတုိ႔ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းတုိ႔၏အေပးအယူတုိ႔ၾကားတြင္ ေဗဒါပ်ံကေလးမ်ား အံကုိဘယ္လုိ မ်ားခဲခဲ့ၾကရမည္ကုိ ေျပာစရာစကားပင္မရွိေတာ့ပါေခ်။သုိ႔ပါေသာ္ ၀မ္းေရးတစ္ထြာကုိ ငါ့၀မ္းပူ စာမေနသာလုိ႔စားရတယ္လုိ႔ မရွိ။က်ပ္တည္းမႈတုိ႔သည္ မိမိ၏တပည္႕မ်ားအေပၚတြင္မည္သုိ႔ သက္ေရာက္မႈမွမရွိေအာင္ပင္ ျဖဴစင္ေသာေစတနာတုိ႔ကို ထိန္းသိမ္းခဲ့သည္မွာ ယေန႔ေခတ္ႏွင့္ ယွဥ္ၾကည္႕လွ်င္ထူးဆန္းေသာလူသားမ်ားႏွယ္ ျမင္ေနၾကသည္။ယေန႔ေလာကႀကီး၏ နယ္ပယ္ အသီးသီးတြင္ရွာေဖြၾကည္႕လွ်င္ ဤသုိ႔ေသာ္ပုဂၢိဳလ္မ်ားကုိတစ္ဦးေကာင္းတစ္ေယာက္ေကာင္း ေတြ႕ႏုိင္ေသာ္လည္း ေလာကတစ္ခုလုံးကုိကုိယ္စားျပဳေသာလူအစုအေ၀းမ်ိဳးကုိျမင္ေတြ႔ရန္ လြယ္ကူေတာ့မည္မထင္။ထုိဥယ်ဥ္မွဴးမ်ား၏ ထြန္းလင္းေပးမႈမ်ားသည္ တစ္မိသားစုအတြက္ မဟုတ္။တစ္ရပ္ကြက္အတြက္မဟုတ္။တစ္ၿမိဳ႕နယ္အတြက္မဟုတ္။တစ္ႏုိင္ငံအတြက္မဟုတ္။ ဗဟုသေဘာဆန္လွ်က္ႏွင့္ အနႏၱအတြက္ျဖစ္ေပသည္။ ထုိအတုိင္းအတာမွ်ေလာက္ႏွင့္ ဤသုိ႔ေသာ္ေနရာသုိ႔ေရာက္လာဦးမည္မထင္ပါႏွင့္။ဆရာမ်ား ခမ်ာေနာက္ထပ္ဂိတ္တစ္ခုကုိလည္းေက်ာ္ျဖတ္ရေသးေပသည္။ထုိဂိတ္သုိ႔မေရာက္မွီႏႈတ္ဆက္ သြားေသာဆရာမ်ားသည္ကား ဤေနရာသုိ႔မေရာက္လာႏုိင္ေတာ့ေပ။တျခားမဟုတ္ လုပ္သက္ ျပည္႕ပင္စင္ႏွင့္သက္ျပည္႕ပင္စင္တုိ႔ကိုေက်ာ္ျဖတ္ရျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္သက္လုံ ေကာင္းသူမ်ား၏ ပန္းတုိင္ျဖစ္သည္။ဤေနရာသုိ႔ေရာက္လာေသာဆရာမ်ား၏အလွသည္ကား ဆည္းဆာအလွသည္လား ဆည္းစ်ာအလွသည္လားေတာ့မသိ။ေသခ်ာသည္က အေရာင္ ေသြးစုံလင္စြာေတာက္ပေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။ထုိထက္ပုိၿပီးအသက္၀င္ေနသည္က ေႏြးေထြးစြာ ျဖာဆင္းေနသည္႕ လေရာင္ႏွင့္အၿပိဳင္ဘယ္သူႏုိင္ပါ့မလည္းဟု အၿပိဳင္ခင္းက်င္းေနသည္႕ဆရာ မ်ား၏အၿပံဳးမ်ားသာျဖစ္ေပသည္။တပည္႕တစ္ဦးကႏႈတ္ဆက္လုိက္တုိင္း တဖ်တ္ဖ်တ္၀င္႔ၾကြား ေနသည္႕ၾကယ္ပြင့္မ်ားလုိ အၿပံဳး။တနယ္စီေ၀းကြာေနၾက၍ ယၡဳမွဆုံစည္းရေသာသူငယ္ခ်င္း မ်ားႏွင့္လည္း ေရတံခြန္စမ္းေရစီးသလုိ တသြင္သြင္ၾကဆင္းေနသည္။ဇရာညိဳ ဆရာအုိတုိ႔၏ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး တြယ္တာေဖးမမႈမ်ားျမင္ေနရသည္႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖုိ႔မွာ ၀မ္းသာရမည္ လား ။ ၀မ္းနည္းရမည္လား။ဤအေျဖကုိေမးခဲ့သူရွိခဲ့လွ်င္လည္း ေျဖဆုိရန္အင္အားရွိလိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။တရားပဲသိသိမသိသိ။တရားပဲ ရွိရွိမရွိရွိ အမွတ္ကိုသုညသာရယူလုိက္မည္႕အေျဖ လႊာ တစ္ခုသာျဖစ္သည္။ထုိအေျဖလႊာကုိ မွင္စြန္းျခင္းဌါမတတ္ႏုိင္ပါေခ်။တစ္ခါတစ္ရံမူလအ တုိင္းထားလုိက္သည္က ပုိေကာင္းတတ္သည္လည္းရွိေပမည္မဟုတ္ပါလား။ေလာေလာဆယ္ ကာရာအုိေကဆုိေနသည္႕ဆရာမ်ားရွိရာသုိ႔ မ်က္ႏွာမူလုိက္မိသည္။တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ ေယာက္ ေနာက္ဟယ္ေျပာင္ရယ္ႏွင့္ သီခ်င္းသီဆုိေနၾကပါေသာ္လည္း အဆုိကမညံ႔။သံစဥ္ယူ ၍ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲအေၾကာင္း စာသားထည္႕သြင္းထားသည္လည္းပါလုိက္ေသး၏။အခုလုိ ကာရာအုိေကအစား အၿငိမ့္မ်ားထည္႕ေပးလိုက္လွ်င္ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆရာေတြဘယ္လုိမ်ားအ စြမ္းျပလုိက္ေလမည္နည္း။ ထုိဆရာမ်ား၏တပည္႕မ်ားျဖစ္သည္႕ ကၽြန္ေတာတုိ႔မွာသာ ေလခၽြန္ သံေတာင္ေျဖာင့္ေအာင္မခၽြန္ႏုိင္ျခင္းက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ညံ႕ဖ်င္းမႈသာျဖစ္ေၾကာင္းသက္ေသျပ ေနသည္႕မွာ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္လက္ထဲ က်ဆင္းခဲ့ရသည္႕ တရားခံမ်ားႏွယ္။လူပိ်ဳသန္လွ လူအုိေပါင္က်ိဳး လုိ႔သာဆုိလုိက္ခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆရာမ်ားသီခ်င္းဆုိေနသည္ကုိအမွတ္တမဲ့ေငးၾကည္႕ေနမိသည္။ ၾကည္႕ရင္းၾကည္႕ ရင္းျဖင့္ ေရွးရုိးဆန္ဆန္ေျမ၀ုိင္းကာရာအုိေက ၀ုိင္းကေလးသည္ တစ္စုံတစ္ရာတုိ႔ျဖင့္လႊမ္း ခ်ဳံ ေနသလုိလုိခံစားလာရသည္။ဆရာတစ္ေယာက္၏ “ ေခါင္းေလာင္းသံတညံညံေပး x x x x x ရြာေက်ာင္းကို x x x ေျပးျမင္မိရင္ x x xသတိရေနတယ္သူငယ္ခ်င္းေရ ”ကုိအၿမဲလုိလုိဆုိေန က်သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ၾကားေနၾကသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေနေသာလည္း “ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ငယ္ငယ္တုန္း အတူတူတက္ခဲ့ၾကသူငယ္ခ်င္းမ်ား ”လုိ႔အစခ်ီကာ သံစဥ္မ်ားတြင္ထည္႕သြင္းေျပာေနသည္႕ ဆရာ၏အသံမွာဥၾသငွက္ကေလးမ်ား၀င္စားေနသည္႕ဟန္ျဖင့္တုန္ရီေမာဟုိက္ ရုိက္ခတ္ေနသံ ၾကားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ယေန႔ေခတ္ ယေန႔အခါမွေန၍ ဆရာမ်ား၏ငယ္စဥ္ဘ၀ကို မွန္းေမွ်ာ္ ၾကည္႕သည္႕အခါ အရုိင္းေတာမ်ားျပည္႕လႊမ္းေနမႈတြင္ ျဖဴစင္ေသာပန္းကေလးမ်ားကေဖြး လ်က္။အရာရာသည္ ပကတိအႏွစ္အသားတုိ႔ ရႊန္းလဲ့မႈေအာက္တြင္ ျပန္၀ဲ လြင့္စင္က်လာေန သည္႕ မ်ိဳးေစ့ေလးမ်ားကုိေတြ႕လုိက္ရသည္႕အခါ ၿပီးဆုံးျခင္းႏွင့္ ရွင္သန္ျခင္းတုိ႔၏တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခုဆက္ႏြယ္ေနသည္႕ ေျပာင္းလဲမႈျဖစ္စဥ္ကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ျမင္ၾကည္႕မိလုိက္ရင္း ၀မ္း သာမႈ ၊ ၀မ္းနည္းမႈ မ်ားေဒြးေရာယွက္တင္လူးလာလႈပ္ခတ္ေနမိသည္။ု တစ္ဦးၿပီးတစ္ဦး သီဆုိသံတုိ႔သည္ ကၽြန္ေတာ္အနားတြင္လူပုဂၢိဳလ္တုိ႔ေပ်ာက္သြားေစသည္။ ဆရာတုိ႔၏ခံစားမႈထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ခႏၶာကုိယ္ႀကီးလြင့္ေမ်ာေနသည္။အိမ္မက္ထဲတြင္ သီခ်င္း နားေထာင္ေနသည္႕ပမာ။ကၽြန္ေတာ္အနားတြင္ထုိင္ေနေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားက ဘယ္လုိေန သည္မသိ။ကၽြန္ေတာ္က ေခတၱခဏ ေမ့ေနသည္။မည္မွ်စူးစူးနစ္နစ္၀င္ေနခဲ့သလည္းဆုိရလွ်င္ ဆရာတစ္ဦးက ခ်ိဳၿပံဳးသီဆိုထားသည္႕ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းကေငြလမင္း သီခ်င္းကို မရ ရေအာင္လုိက္ဆုိေနသည္ကိုေတာ္ေတာ္ေလးႏွစ္ၿခိဳက္ေနမိသည္။ ကီးကလည္းဘယ္လုိမွမမွီ။ အဆုိလည္းမႏုိင္ပါ။သုိ႔ေသာ္လည္း ထုိဆရာခံစားမႈမ်ားကိုကား သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ သီခ်င္းသံ ကဖုံးဖိ၍ မရႏုိင္ေအာင္ ရုပ္ပ်က္ေနေသာ္လည္း ခြင့္လႊတ္သည္းခံျခင္းမလုိလ်က္ ကၽြန္ေတာ္ နားထဲတြင္ လွေနသည္။လူတုိင္းယစ္မူးဖြယ္ဂီတသံသည္ ဒီတစ္ခါေတာ့ကၽြန္ေတာ့္ ဆရာတုိ႔၏ ႏွလုံးသားအလွကို ေျခပစ္လက္ပစ္အရႈံးေပးလုိက္ရေခ်ၿပီ။တဆက္တည္းမွာပင္ ထာ၀ရအလွ သည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တိတိပပ ျမင္လုိက္ရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ရန္ျပင္လုိက္ပါသည္။ေအးခ်မ္းေနေသာ ဒီဇဘၤာႏွင္းစက္တုိ႔၏ေအာက္ တြင္ ဆုိင္ကယ္ကုိ အရွိန္ဟုန္္ခပ္ျပင္းျပင္းေမာင္းလုိက္မိသည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ဤခ ဏတာခံစားမႈေလးကုိ တစ္ေယာက္ထဲစိတ္ရွိလက္ရွိခံစားခ်င္ေနေသးသည္႕အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။တစ္နည္းအားျဖင့္ ျမင္ရေတြရခဲလွသည္႕ ထာ၀ရအလွကုိ ဆုံးရႈံးသြားမွာ ေၾကာက္ ရြံ႕ ခဲ့ျခင္းဟုလည္းဆုိႏုိင္ပါေပသည္။ စစ္ေသြးအိမ္ ၁၀.၁.၂၀၁၃ ၁၀း၃၉ Am

“အေလအလြင့္ညထဲ….ဟုိဟုိဒီဒီ”

ညဥ္႔နက္ေတာ့ညဥ္႔ငွက္။တစ္ညလုံးနီးပါးေရာ္နယ္ဒုိႏွင့္မက္ဆီတုိ႔ေျခေထာက္ထဲပါသြားတယ္။ငယ္ငယ္ကသီခ်င္းေတြေအာ္ဟစ္သီဆုိခဲ့တဲ့လမ္းမကအိပ္လုိ႔ေကာင္းေနဆဲ။သူ႔ရင္ဘတ္မွာဂြာဒီယုိလာကိုေမာ္ရင္ညုိအရႈံးေပးခဲ့ရသလုိေပါက္ၿပဲလုိ႔။ေရစုိခံအနာကပ္ပလာစတာေတြလဲးဟန္ပုံမရပါဘူး။တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္သူ႔အေပၚတက္နင္းမိတုိင္းဆက္ခနဲတုန္႔ျပန္မႈဟာအိပ္ခ်င္စိတ္တုိ႔ကိုလန္႔ႏႈိးေစတာေပါ့။တကယ္ေတာ့က်ဳပ္တုိ႔အားလုံးဟာရာသီေတြပဲ။ဒီစကားဟာအရင္ကဆုိရင္ေျပာလုိ႔ရမယ္မထင္ဘူး။အခုေတာ့ရာသီေတြလဲးေသဆုံးတတ္လာၿပီမို႔ထပ္တူၾကတယ္မဟုတ္လား။ဒါဟာသြားလာေနျခင္းရဲ႕တံခါးေပါက္ထဲယုိစီးက်လာတဲ့သတင္းအသစ္။လူေတြပါးစပ္ဖ်ားမွာေနရာမေရြးေအာ္ဟစ္သီဆုိေနတဲ့သီခ်င္း။အနာဂါတ္ကိုလွမ္းေမွ်ာ္လြမ္းရင္းေရကန္ထဲငါးေတြၿပဳတ္က်သြားေလမလား။လတ္တေလာကားရုိက္ရပ္နားထားတယ္။အေၾကာင္းကလက္လုပ္လက္စားေတြလက္ထဲမွာစုေဆာင္းေငြနည္းေနေသးလုိ႔။ကိုယ့္အခန္းထဲမွာလြင့္ပ်ံေနတဲ့ပူစီေဘာင္းေတြေလထဲတလႈပ္လႈပ္။သတိမထိရ။မကိုင္ရ။“ေဟ့…ေတာ္၀င္ျပတုိက္ထဲတကယ္သြားရမွာငါတုိ႔ကြ”ဆုိၿပီးဖြင့္ထားတဲ့လမ္းကိုလမ္းဖြင့္ထားတယ္။ေနာင္ေရးလားေနာင္ရုိးတုိက္ပြဲမွာက်သြားၿပီ။ယေန႔ထိအမွ်ေ၀တာမရရွာဖူးနဲ႔တူပါတယ္။ထင္တယ္။သမုဒၵရာ၀မ္းတစ္ထြာလုိ႔ေျပာခဲ့ၾကလုိ႔ပဲျဖစ္မယ္။တကယ္တုိင္းၾကည္႕ရင္တခ်ိဳ႕ကေက်ာ္ေနသလုိ၊တခ်ိဳ႕လုိေနတယ္။အဲဒီစကားမမွန္ဘူး။စားလုိ႔ေကာင္းေအာင္ေျပာေနတာ။ ဒီလုိေျပာလုိ႔နာစရာလုိ႔မထင္ရေအာင္ထုံသြားၿပီ။အေပၚႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းဆုိတာႏႈတ္ခမ္းနီဆုိးရုံပဲလား။ႀကိဳး၀ုိင္းသစ္ေတာပဲၾကားဘူးတယ္။ႀကိဳးခ်ညသစ္ေတာဆုိတာမၾကားဘူးတာနဲ႔ဗဟုသုတျပည္႕စုံေတာ္မူေသာပညာရွိကိုရွာေနတုန္းဇီးကြက္တစ္ေကာင္ေရာက္္လာတယ္။ဒါနဲ႔ေမးမယ္ဆုိၿပီးဟန္ျပင္ေနရုံရွိေသးတယ္“ရႈးတုိးတုိးငါ့ဟာငါေတာင္လူေတြနဲ႔မေတြ႕ရဲလုိ႔ညဘက္ၾကမွအစာရွာထြက္ရတာဘယ္လုိလုပ္ပညာရွိျဖစ္မွာလဲး”တဲ့။ထပ္ၿပီးရငဖြင့္သြားေသးတာက“သူမ်ားအသက္ကိုအစာအေနနဲ႔ရွာစားရတဲ့ငါကလဘ္ေကာင္ျဖစ္ေနတာအ့ံၾသတယ္”။ငါ့ထက္ဆုိးတာကအသံေၾကာင့္ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့လင္ေကာင္ပုိးပဲ”။တကယ္ဆုိသူဟာငါ့ေနရာမွာရွိၿပီးငါကသူ႕ေနရာမွာရွိရမွာ”ဆုိၿပီးပ်ံသြားတယ္။လွမ္းၾကည္႕မိေတာ့တေမွ်ာ္တေခၚအေမွာင္ထုထဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္တုိး၀င္သြားတယ္။ခက္ေခ်ၿပီ။ကေလးေတြကိုပညာရွိသုခမိန္ႀကီးလုိ႔အားရပါးရေျပာျပခဲ့တာေတြြအခုအလကားေကာင္ႀကီးလုိ႔ျပင္ဆင္မ၀ံ့ေရးျခာမ၀ံ့မရဲ။မွားတာမွန္တာေတြမ်က္စိမွိတ္။အေလ်ာ္အစားႀကီးတဲ့ဖဲ၀ုိင္း၀င္မရုိက္ရဲေပါင္။ဟုတ္ကဲ့လုိ႔ေခါင္းအၿမဲၿငိတ္တဲ့ေပါက္သင္ညုိလဲးအေဖၚဘ၀ေျပာင္းရွာၿပီ။လစ္ဗ်ားမွာသူပုန္အစိုးရေအာင္ပြဲခံေနၿပီဆုိလား။အာဆတ္ကေတာ့အာမခံခ်က္ေတာင္းေနတယ္။ကင္း၀န္မင္းဦးေကာင္းတစ္ေယာက္ေရွးေဟာင္းေနာက္ျဖစ္ေဆြးေနြးပြဲက်င္းပမယ္ဆုိလား။က်င္းပမယ့္ေန႔ကေႏြရာသီအလယ္တည္႕တည္႕မွာတစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ယပ္ခပ္ေပးရင္းဒူးတုိက္၊ေခါင္းစိုက္၊အိပ္ႏႈိက္ေျပာၾကမွာဆုိပဲ။ေလးျဖဴကသူ႔ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲမွာတစ္ပာင္း၀က္ကအမ်ိဳးေတြပါလုိ႔၀န္ခံတယ္။ အဲဒီညဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔တယ္။ဇာတ္လမ္းကဖတ္ထားတာၾကာၿပီ။အေဖေနမေကာင္းတာနဲ႔အခုမွစျဖစ္တာ။အသက္ကေလးကတစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔၀ါးၿမိဳလာရတာၾကာၿပီဆုိေတာ့ေရာ္လာၿပီေလ။ဒီေတာ့တမ်ိဳးေျပာင္းဖုိ႔ႀကိဳးစားေနတာလည္းပါတာေပါ့။ေလသံခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႔ေတာင္းပန္ရရင္ေတာ့“ကၽြန္ေတာ္အသစ္ေပးခ်င္လုိ႔တကယ္ႀကိဳးစားအလုပ္လုပ္ရင္းၾကာသြားတာခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတယ္ေပါ့”။ၿပီးေတာ့မွRဇာနည္လုိမဂၤလာပါလုိ႔ေအာ္။အဆင္ေျပရင္လက္ခုပ္သံေလးၾကားခ်င္တယ္ကေနာက္ဆက္တြဲပရိတ္သတ္ဆုိတာကိုယ့္ဘာသာလက္ခုပ္တီးတဲ့ကိစၥမလုိေတာ့မွန္းသိလုိက္ရတယ္။ခုိင္းတဲ့အခါမွာေနာက္ကလုိက္လုပ္ေပးတာပရိတ္သတ္လုိ႔ခက္ဆစ္အဖြင့္မွာျပင္ရမယ္။ဒါမွအားလုံးညီညြတ္သြားမွာဘယ္သူပါေသးသလည္းလုိ႔ၾကည္႕မိေတာ့ေငြကုိအတုိးနဲ႔ေခ်းၿပီးနာမည္တစ္လုံးရထားတဲ့သူကိုေတြ႔မိတယ္။ခင္ဗ်ားပြဲေတြဘာေတြမၾကည္႕ဘူးလားေမးၾကည္႕ေတာ့“က်ဳပ္အတြက္အားလပ္ခ်ိန္ဆုိတာရယ္၊ကိုယ့္အတြက္မအားလပ္တဲ့အခ်ိန္ရယ္ဒီႏွစ္ခုထဲနဲ႔ေတာင္မလာက္ငွဘူး”တဲ့။ျဖစ္ႏုိင္ရင္ပဥၥမကမာၻကေတာင္လွမ္းယူလုိက္ခ်င္ေသးတယ္”ဆုိၿပီးထြက္သြားေလရဲ႕။ရႊီခနဲ။အနားပတ္၀န္းက်င္ကေျမြတြန္သံထင္ၿပီးလန္႔သြားၾကတယ္။ထင္တာေတြျဖစ္တတ္လြန္းလုိ႔ေလ။သုိ႔ေပမယ့္အားလုံးကေမတၱာပို႔သတ္သတ္ခ်ည္းပါပဲ။ဒီအခ်ိန္ေလးမွာပဲ“အေပ်ာ္ဆိုိတာရယ္…ေငြကုန္ခံႏုိင္ရင္အေကာင္းဆုံးပဲ”ဆုိတဲ့ပြဲႀကိဳက္ခင္သီခ်င္းဘယ္သူဖြင့္လုိက္လဲမသိဘူး။မ်က္စိထဲမွာေတာ့ကားလိပ္ႀကီးတင္လုိက္ခ်လိ္ုက္နဲ႔လကခုပ္သံေတြတေဖ်ာင္းေဖ်ာင္းတီးေနတာကိုျမင္ေယာင္မိတယ္။ေၾသာ္ပြဲတဲ့။ ယာနီ(yani)ရဲ႕ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲကရင္ကိုလႈပ္ခတ္ျမဴးၾကေစတယ္။အဆုိမပါအတီးသက္သက္လူးလိမ့္ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ေနတဲ့သံစဥ္ၾကားမွာထခုန္ရေတာ့မလုိလို။စႏၵယားေပၚမွာေျပးလႊားေနတဲ့သူ႔ရဲ႕လက္ေတြကေတာက္ဆုံးသစ္ရြက္အတြက္ဘ၀ကိုစေတးၿပီးစီးဆင္းရမယ့္စမ္းေခ်ာင္းေလးလုိ။ဘင္လာဒင္ကေက်ာ္ဟိန္းေျပာခဲ့သလုိဆယ္ႏွစ္ဆယ္ႏွစ္။အင္းေလသံေတြေနာက္မွာပုန္းကြယ္ေနတဲ့အရာေတြဟာတကယ့္အျဖစ္အပ်က္အႀကီးႀကီးေတြ။ယာနီကခန္းမထဲမွာရွိတဲ့ပရိတ္သတ္အားလုံးကိုတၿပိဳင္နက္ထဲလက္ခုပ္တီးေစတာေပါ့။ျမင္ရေတြ႕ရတာနဲ႔တင္ေက်နပ္စရာ။ဒါဟာမေကာင္းဘူးလား။မ်က္လုံးမပါပဲသတၱိ ေၾကာငသူမ်ားအတြက္ေတာ့မသိဘူးေပါ့။က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ေကာင္းတယ္လုိ႔ေျဖမွာပဲ။ မဟာလူသားေတြရဲ႕စြမ္းေဆာင္ခ်က္ကကမာၻကိုသဘာ၀အတုိင္းလွေနဖုိ႔ဆုိရင္ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္အလုိလုိလက္္ခံၿပီးသားပဲ။အခုေတ့နည္းပညာေတြရဲ႕ေအာက္မွာမ်က္ႏွာငယ္ေနရတဲ့ကမာၻႀကီး။ကမာၻ ႀကီးရဲ႕အေပၚမွာမ်က္ႏွာငယ္ေနရတဲ့လူ။တပ္မက္မႈေအာက္မွာငုိေၾကြးေနရတဲ့ကမာၻႀကီး။ကမာႀကီးရဲ႕အေပၚမွာငိုေၾကြးေနရတဲံလူ။ခ်ဳပ္ကိုင္မႈေတြေအာက္မွာမြန္းက်ပ္ေနရတဲ့ကမာၻႀကီး။ကမာၻႀကီးရဲ႕အေပၚမွာမြန္းက်ပ္ေနရတဲ့လူ။ စစ္ေသြးအိမ္ (ညီညြတ္ေရးပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း)

ေစ်းကြက္

အၾကည့္ေတြက ဘာသာတရားဆန္တယ္ ျမားတစ္စင္းမွာ အဆိပ္သုတ္လုိက္တဲ႔ လက္စနဲ႔ ပ်ားရည္ေကာင္းေၾကာင္း ေၾကျငာတယ္ ။ မေန႔တစ္ေန႔ကလုိ ေျပာလုိ႔မၿပီးေသးခင္ တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔ ဆံပင္ေတြေဆးဆုိးေန ရတာ အားေဆးဘယ္ေလာက္ကုန္သြား လည္းက အဓိကက်တယ္ ။ ပစ္ခ်လုိက္တဲ႔အခါ အလုအယက္ေျပးတက္လုိ႔ ပစ္တင္လုိက္တဲ႔အခါ အေျပးအလႊားေျပးဆင္းလုိ႔ နားရြက္အဖ်ားေတြ တဆက္ဆက္တုန္ ေအာင္ အားစုိက္ထားတဲ႔ သတင္းစာ လက္တစ္ဖက္နဲ႔ လက္တစ္ဖက္ဟာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္း သူတျပန္ ကုိယ္တျပန္ရွည္ထြက္လာတယ္ ။ ဘယ္အရာကုိၾကည့္ၾကည့္ တေျဖးေျဖးျမင့္တက္လာၿပီး ေတာင္ေတြဟာ ဆင္မလုိက္မွာ နံၾကား ထဲထုိးသြင္းခံလုိက္ရတဲ႔ တစ္ခ်က္ထဲေသာ ဝုိက္လက္သီး အလစ္မွာေျပးေစာင့္လုိက္တဲ႔ ငါးရံ႕ ေခါင္းတုိက္ကြက္ ၿပီးေတာ့ ငါ့ေနာက္လုိက္ခဲ႔ လုိ႔ ကမာ႓ၻေက်ာ္ စကားကုိ ရင္ဝမွာခ်ိတ္ျပထားတယ္ ။ ေသြးႀကီးေနသမွ်ဟာ ရုိရုိေသေသဆြဲထုတ္သြား ေခြ်းစက္ေတြမေခ်ာက္ေသးသလုိ အာမခံေသာ့အမ်ိဳးအစားမ်ားရဲ႕ တာဝန္ယူတတ္မႈကုိ ကေလးကစားသလုိ ကစားျပႏုိင္တဲ႔သူ ေျမြဟာအမ်ိဳးအစားမဲ႔ အဆိပ္ကုိမ်ိဳးစပ္သ လုိစပ္ခဲ႔တာ နီးစပ္ရာေဖါက္ျပန္မႈထဲ အေနနီးမႈဟာ အလုိတူအလုိပါျဖစ္ေအာင္ လုိလုိခ်င္ခ်င္ပါသြားၾကတာခ်ည္းပါပဲ ။ စစ္ေသြးအိမ္

အေ၀းလႊင့္ေတာင္ပံတစ္စုံရဲ႕ျပန္ၾကားရခဲ့တဲ့ေျခသံ

အရာရာအားလုံးက အဲဒီလုိေန႔တစ္ေန႔မွာတင္ၿပီးဆုံးသြားခဲ့တယ္ ။ မ်က္စိေရွ႕ကနံရံကုိအဓိပၸါယ္မဲ့စြာေငးၾကည့္ ေနရင္း “ ေၾသာ္ ” ဆုိတဲ့စကားတစ္လုံးသာ ဖိဖိညွစ္ညွစ္ထြက္လာခဲ့တယ္ ။ နံရုိးမွာေရးထြင္းထားတဲ့ ေ၀ဒနာ ေတြလည္း သက္ျပင္း ျဖည္းျဖည္းခ်ရင္း အသက္ပါ ပါသြားလုမတတ္ ။ အခုေတာ့ လုယူခံလုိက္ရတဲ့ခ်စ္ျခင္းက အဆိပ္သင့္ညေတြၿပီးဆုံးသြားဖုိ႔ အေ၀းလြင့္ေတာင္ပံတစ္စုံရဲ႕ေျခသံေတြ ငါတုိ႔ရဲ႕ရင္ခြင္ရွိရာကုိဦးတည္ေနၿပီလား ။ ဘ၀ထဲမွာမပုတ္မသုိးေအာင္ ဆားရည္စိမ္ထားခဲ့ရတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကုိ အနမ္းတစ္ခုနဲ႔ ရွင္သန္ႏုိးထခြင့္ရေတာ့ မလားရယ္လုိ႔ ရင္ခုန္ႏႈန္းကတထိတ္ထိတ္ ။ ခြဲခြာသြားစဥ္တုန္းကမ်က္ႏွာေလးတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္လုိက္ရုံအ ၾကည့္တစ္ခုထဲမွာ အရာရာအားလုံးျပတ္ေတာက္သြားခဲ့ရတာကုိ ယေန႔ထ္ိတုန္လႈပ္ေၾကာက္လန္႔ေနဆဲပင္ ။ သူ၏ရက္စက္မႈကုိ ေမးေၾကာေတြေထာင္ထေနရင္း စီးက်လာတဲ့ေသြးစက္ေတြ အျဖဴေရာင္အက်ႍေပၚမွာစြန္း ထင္းခဲ့တာေတြက ဘ၀ရဲ႕သမုိင္းျပတုိက္တစ္ခုေပါ့ ။ျပန္ထုတ္ၾကည့္မိလုိက္တုိင္း စုိဆြတ္ပူေႏြးမႈေတြက ေငြေရး ေၾကးေရးေနာက္မွာ ကႏၱာရတစ္ခုျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနခဲ့တယ္ ။ ပါတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ အၿပံဳးေတြကုိမေတာ္တဆေတြ႕ မိလုိက္တုိင္း တုန္႔ျပန္မႈေတြမွာ နႈတ္ခမ္းေထာင့္ေကြးက အတြန္႔တစ္ခ်က္ကုိ အာဏာသိမ္းဖုိ႔မျဖစ္ႏုိင္ခဲ့ေသးဘူး ။ အမွတ္တရဆုိတာကုိ အမွတ္မရေအာင္က်င့္ႀကံအားထုတ္ခဲ့ရတဲ့က်င့္စဥ္ေပါင္းမ်ားစြာထဲမွာ အေလအလြင့္ဟာ ဓားမေသြးမိဖုိ႔ပဲ သတိထားထားေနရတယ္ ။ သီးသီးသန္႔သန္႔ခ်လုိက္ရတဲ့ ေရစက္ေပါင္းမ်ားစြာ ။ က်င္တြယ္တစ္ ခုရဲ႕ ေထာင့္ခ်ိဳးမွာ ငုိက္စုိက္ေနခဲ့တဲ့ဦးေခါင္းရဲ႕ ၃၅ံ ။ အေၾကာအားနည္းသူလုိ ထုံက်င္ကုိက္ခဲမႈေပါင္းမ်ားစြာထဲ လက္ကတီးကက်ေနခ်င္တဲ့ေခၽြးစက္ေတြ ။ ေဟာလီး၀ုဒ္ အကယ္ဒမီဆုေပးပြဲကုိၾကည့္ရင္း လက္ခုပ္သံၾကားထဲ မွာေပ်က္ဆုံးေနခဲ့တဲ့လက္ခုပ္သံေတြ ။ ေနညဳိညဳိရစ္ခတ္သန္းတဲ့ မႏၱေလးက်ဳံးေရျပင္ထဲမွာနစ္ျမဳပ္သြားခဲ့ရတဲ့ အၾကည့္ညဳိညဳိေတြ ။ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္တုိင္း အမ်ားႀကီးစြာလြန္းခဲ့ရတဲ့ မ်ားစြာ ။ အခုေတာ့ၾကားလုိက္ရတယ္ ။ “ ျပန္လာမယ္တဲ့ ” ။ မစုိ႔မပုိ႔အဲဒီသတင္းေလးသယ္ေဆာင္လာတဲ့ေလညွင္းတ ခ်ိဳ႕မွာ အပြင့္အဖူးတုိ႔အားယူခ်င္ေနၿပီ ။ အိမ္မက္လား တကယ္လားေမးခြန္းထုတ္ခြင့္က အက်ဥ္းက်ေနခ်င္တယ္ ။ လာသည္ျဖစ္ေစ မလာသည္ျဖစ္ေစ အသံေလးၾကားထဲမွာ သံလြင္ခက္ေတြလန္းဆန္းလုိ႔ ။ နံက္တုိင္းပုတ္သုိး ေနတဲ့ေနေရာင္ျခည္လည္း အခုေတာ့ေရတစ္ခြက္ကုိအားရပါးရေမာ့ေသာက္လုိက္ဖုိ႔ျပင္ေနၿပီ ။ အရုဏ္ဦးလည္း အာရုံမွာ ေမာနင္းစင္တာဖြင့္ဖုိ႔ႀကဳိးစားခ်င္ေနၿပီ ။တစ္ခါမွ အလုိမက်ခဲ့တဲ့စတ္ေတြလည္း ဒီတစ္ခါေတာ့ စမတ္ က်က်လူႀကီးလူေကာင္းဆန္ေတာ့မယ္ဆုိလား ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ တုိက္ေရးခုိက္ေရးမွာ စနစ္တက်ဗ်ဴဟာကုိ ျပင္ဆင္ထားႏုိင္ပါတယ္ ။ ဗ်ည္းနဲ႔သရ ေနရာထားမွားခဲ့တဲ့ကိစၥမွာ လ၀ဆြဲနသတ္လြန္နဲ႔ လတစ္ေခ်ာင္း ငင္လုံးႀကီးတင္လုိတုိ႔ အျမင္ျခင္းေစာင္းေျမာင္းေနၾကမွာ ။ ဇာတ္ေကာင္ေနရာမွာ အသုံးေတာ္မခံရေတာ့တဲ့ေ၀ ဒနာဟာ ဗဟု၀ါဒျပဳၿပီး ရယ္ရယ္ေမာေမာအႆုဘလုိက္ပုိ႔တတ္ၾကတယ္ ။ ကုိယ့္အသားနာရင္ေအာ္ဖုိ႔ ရုိးေဘာ့ ေတြဟာ ပရုိဂရမ္ေတြဖရုိဖရဲနဲ႔ ။ အမွန္ေတာ့ ကမာၻအတြင္းပုိင္းမွာ ခန္႔မွန္းထားသေလာက္ ေအာက္ဆီ ဂ်င္ရွိမ ေန ေၾကာင္းထပ္မံေတြ႕ရွိမႈေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့ကိစၥမဟုတ္ေၾကာင္း မာယာဟာဇိမ္ပမာဏကစတယ္ ။ လူ႕ ပါးစပ္ေပါက္ဆုိတာ တပ္ဆင္ျခင္းအႏုပညာ ။ ကန္႔သတ္နယ္ေျမ တာ၀န္မွအပမ၀င္ရ ။ ၀င္ေရာက္လာပါက ေလးခြနဲ႔ပစ္မယ္ဆုိတာ အႏုပညာမွာမရွိ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိေၾကာင့္ ………….. ။ သိမ္းဆည္းထားခဲ့ေသာေတာင္ပံမ်ားက မည္သုိ႔ျပန္ႏုိင္မလည္းဆိုတာ စိတ္၀င္စားစရာ ။ ႏွလုံးသားတုိင္းကေတာ့ အထီးက်န္ဆန္ျခင္းမ်ားကုိ အမႈိက္သိမ္းရန္ဘယ္ေတာ့မွမႀကိဳးစားလုိေတာ့ပါ ။ တအိအိႏွင့္က်လာမည့္ကားလိပ္ ကုိ ပါဖြန္မင့္ဆန္ဖုိ႔သာ ေမတၱာပုိ႔ေနက်တယ္ ။ လြဲမွားေရာက္ရွိလာမႈမ်ား ။ လြဲမွားထုိင္ေနက်သူမ်ား ။ ဟထုိးတစ္ ခုကုိလုိလုိခ်င္ခ်င္ ေတာင္းဆုိေနၾကမလား ။ တကယ္ေတာ့ဒါေတြဟာ ဘယ္ေန႔လည္း ။ ေျပာပါ ။ ေျပာၾကပါ ။ တစ္ႏွစ္အတြင္းဆုိတဲ့ စကားသံေတြ ေလထဲမွာေထာင္းလေမာင္းထေအာင္ ေျပာပါ ။ ေျပာပါ ။ ေျပာၾကပါ ။ ၿပိဳင္ ပြဲတစ္ခုမွာဆုခ်ိတ္ႏုိင္ခဲ့ၿပီး ဆုေပးခါနီးက်မွ ဆုမေပးေတာ့ပါခင္ဗ်ားလုိ႔ ေျပာပါ ။ ထပ္ေျပာပါ ။ ထပ္ခါထပ္ခါေျပာ ပါ ။ မ်က္ႏွာသစ္လုိက္တုိင္း ကၽြတ္က်ေနတဲ့ အရွက္တရားေတြေအာက္မွာ ေျပာပါ ။ ေျပာပါ ။ ေျပာၾကပါ ။ တကယ္ေတာ့သူျပန္လာမယ္ဆုိတာ သူလုပ္ခ်င္တာေတြအားရေအာင္လုပ္ၿပီးသြားတာလည္းျဖစ္ႏုိင္သလုိ သူ လုပ္ခ်င္တာေတြမလုပ္ရေသးတာလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ ။ လမ္းခြဲခ်ိန္မွာ လူသားဆန္မႈေတြကုိ တင္းတင္းရင္းရင္း ၀တ္ဆင္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ အခ်ိန္ဟာအစားျပန္မရေၾကာင္း ေကာာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္သြားႏုိင္တယ္ ။ ခုေတာ့ ဖိနပ္ေလးေတြပုိင္ရွင္မဲ့ၿပီ ။ မဲ့ခဲ့ၿပီးၿပီ ။ မဲ့ေနဆဲကုိ ဘယ္ေတးေတြသီဆုိရပါလိ္မ့္ ။ ဖြင့္ထားခဲ့တဲ့တံခါးေပါက္က ၀င္လာေတာ့မယ့္ေလေျပေတြ ေလထဲမွာ၀ဲပ်ံေနတဲ့ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္ကုိ စစ္ထုတ္ႏုိင္ဖုိ႔ အဆုတ္ကာကြယ္ ေဆးရပါ့မလား ။ ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္ ။ သူျပန္လာေနတဲ့ရက္ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္ ။ သူ႕အတြက္ဖြင့္ထားမယ့္ တံခါးေပါက္မွာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းက ၿငိမ္သက္စြာ ။ တေတာက္ေတာက္မည္ေနတဲ့နာရီသံကလြဲလုိ႔ ျပား၀ပ္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြက ၿငိမ္သက္စြာ ။ ၿငိမ္သက္လုိက္တုိင္း အလုိလုိ အေလးျပဳၿပီးသားျဖစ္ေနတဲ့ ဦးေခါင္းေတြက ၿငိမ္ သက္စြာ ။ ရာသီဥတုရဲ႕ရနံ႔ထဲ မင္းျပန္လာမယ့္ေန႔ ။ ေတာက္ပတဲ့မ်က္၀န္းေတြ လင္းလက္လုိ႔ ။ စစ္ေသြးအိမ္ ၃၀၁၁၁၁ - ၂၁၁၂၀၁၅

` အရိပ္ ´

မနက္ခင္းေနအပူရွိန္ျမင့္တက္လာသည္ႏွင့္အမွ် ဘုိင္းဒါးပြဲရုံတန္းတြင္လည္း အေရာင္းအ၀ယ္မ်ားက အရွိန္ျမင့္ လာေနသည္ ။ ရုံတုိင္းတြင္ လာေရာက္၀ယ္ယူၾကေသာေဖါက္သည္မ်ားႏွင့္ေစ်းစကားေျပာသံ ေစ်းဆစ္ေနၾကသံ မ်ားျဖင့္ဆူညံေနသည္ ။ ကုန္စိမ္းပစၥည္းမ်ားကုိ သူ႔ထက္ငါသာေသာ အရည္ေသြးေကာင္းမြန္သည္မ်ားရရန္ အလုအယက္ လႈပ္ရွားေနၾကေလသည္ ။ ပြဲရုံပုိင္ရွင္မ်ားကလည္း အေရာင္းထြက္ေရး ၊ လယ္သမားေစ်းေကာင္း ရေရး ၊ ကုိယ့္အတြက္ပြဲရုံခ ရေရးတုိ႔အတြက္ အာေပါက္ေအာင္ေျပာဆုိရသည္ ။ ကုန္စိမ္းဆိုသည္က မ်ားေသာ အားျဖင့္ ခရမ္းခ်ဥ္ ၊ ခရမ္းေခါင္းသီး ၊ ေဂၚဖီ ၊ ငရုတ္ ၊ ေျပာင္းတုိ႔ ပင္ျဖစ္သည္ ။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးတြင္ ထုိင္၀မ္းသီးလုိ႔ ေခၚေသာ အလုံးႀကီးႀကီး အ၀ုိင္းပုံ ႏွင့္ ေသးသြယ္သြယ္ရွိေသာေခါင္းစိမ္းသီးဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးကုိအမ်ားဆုံးေရာင္းခ် ၾကသည္ ။ ခရမ္းေခါင္းသီးတြင္လည္း လက္ညႈိးသာသာအရြယ္ကုိ ျပဳတ္သီး ။ ထုိထက္ႀကီးေသာအသီးကုိ လတ္ သီး ။ အႀကီးဆုံးအသီးကုိ ညဳိသီးလုိ႔ေခၚၾကသည္ ။ ကုိင္းသမားေတြက မိမိတုိ႔သီးႏွံမ်ားကုိ မိမိႏွင့္သက္ဆုိင္ေသာ ပြဲရုံမ်ားကုိလာပုိ႔ၾကရသည္ ။ ထုိသက္ဆုိင္ေသာပြဲရုံမ်ားမွ ႀကိဳတင္ေငြမ်ားထုတ္ယူထားေသာေၾကာင့္ မပုိ႔မျဖစ္ပုိ႔ ၾကရသည္ကမ်ားသည္ ။ တကယ္လုိ႔ ပြဲရုံႏွစ္ရုံ သုံးရုံခြယူထားသူမ်ားျဖစ္လွ်င္ေတာ့ ျပႆနာရွင္းၾကရမွာ က်ိန္း ေသေပသည္ ။ ပြဲရုံမ်ားမွ ထုိလယ္သမားကုိင္းသမားမ်ားကုိႀကိဳတင္ထုတ္ယူေသာေငြအတြက္ အတုိးေပးရသလုိ ကုိယ့္ရဲ႕ကုန္စိမ္းသီးႏွံေရာင္းခ်ေပးရမႈအတြက္လည္း ပြဲခေပးရေပေသးသည္ ။ လယ္သမားကုိင္းသမားအတြက္ လည္း လုပ္ႏုိင္လုိ႔လုပ္သလုိ ။ ပြဲရုံကလည္း လုပ္ႏုိင္လုိ႔လုပ္တာျဖစ္သည္ ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ လယ္သမားကုိင္း သမားအတြက္က ရာသီဥတုေဖါက္ျပန္မႈေၾကာင့္သာ မိမိပစၥည္းပ်က္စီးတာသာရွိသည္ ။ ဆုံးရႈံးမႈမရွိ ။ ပြဲရုံက ေနာက္တစ္ႏွစ္ထပ္ယူ လုိက္ရုံသာျဖစ္သည္ ။ ပြဲရုံသမားကေတာ့ဆုံးရႈံးမႈရွိသည္ ။ တခ်ိဳ႕လည္လြန္းတဲ့သူမ်ားက ပြဲရုံႏွစ္ရုံ သုံးရုံေလာက္ကုိ ႀကိဳေငြလွည့္ပတ္ယူ ။ ၿပီးေတာ့ပစၥည္းမခ် ။မေက်နပ္လို႔တရားစြဲေတာ့လည္း စြဲဆုိသူ မ်ားႏွင့္ဆုိလွ်င္ ကုိယ္ေပးလုိက္ေသာေငြေၾကးမ်ားျပန္ရဖုိ႔ခက္သည္ ။ ေတာင္းရဖန္မ်ားလာေတာ့ စိတ္ပ်က္ၿပီး လက္ေလ်ာ့လုိက္ရတာလည္းရွိသည္ ။သုိ႔ပါေသာ္လည္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း ဒီဇဘၤာလေလာက္မွစတင္ၿပီး ပြဲရုံမ်ား စတင္လည္ပါတ္ၿမဲပင္ျဖစ္သည္ ။ မုိးေလၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်မွ ပြဲရုံသိမ္းၾကသည္ ။ ထုိကဲ့သုိ႔ပြဲရုံစတင္သည့္ေန႔ရက္တုိင္းတြင္လည္း မနက္ခင္းဆုိဆူညံပြက္ေလာရုိက္ေနတတ္သကဲ့သုိ႔ မြန္းလြဲလာ သည္ႏွင့္အမွ် တျဖည္းျဖည္းဆူညံမႈတုိ႔ေလ်ာ့ၾကလာသည္ကလည္း ပုံမွန္ရာသီစက္၀န္းကဲ့သုိ႔ပင္ရွိေနတတ္ပါ သည္ ။ေန႔ခင္းထမင္းစားၿပီးသည္ႏွင့္ ကုန္သည္တုိ႔ကလည္း သင့္ေတာ္ရာေနရာမွာ နားေနသူကနားရင္း အနီးနားကသူမ်ားႏွင့္စကားလက္ဆုံၾကလွ်င္ၾက မၾကလွ်င္လည္း လဲေလွာင္းသူေလွာင္းနဲ႔ အျပန္ခရီးအတြက္ အားေမြးေနၾကေလ့ရွိသည္ ။ ပြဲရုံတန္းမွာရွိသူတုိ႔၏ ေလာဘတုိ႔တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့ၾကေနေသာ္လည္း ေႏြေန႔ခင္း ရဲ႕အပူရွိန္ကုိမလြန္ဆန္ႏုိင္ၾကလုိ႔ထင့္ ေတာ္ရုံကိစၥေလာက္ျဖင့္ ဘယ္သူမွအျပင္မထြက္ၾကေတာ့ေပ ။ တခါတရံ စိတ္ကူးေပါက္လုိ႔ ထဖြင့္တတ္ေသာ စားေသာက္ဆုိင္ဖက္မွ သီခ်င္းကုိကုိသာ ထြက္ေပါက္တစ္ခုလုိသေဘာ ထား ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ အပန္းေျဖရသည့္ႏွယ္ ။ သုိ႔ပါေသာ္လည္း ျမန္မာ့ရုိးရာလွည္းတုိ႔ျဖင့္ ကုန္ပစၥည္းတုိ႔ သယ္ေဆာင္ေရာင္းခ်ေနၾကေသာ္လည္း ထုိသီခ်င္းဖြင့္သူပုိင္ရွင္ေတြက ျမန္မာ့ရုိးရာအႏုပညာသည္ေတြကုိ ေမ့ ေပ်ာက္ထားဟန္တူသည္ ။ ေႏြေနပူပူမွာ ရက္ပ္ ( rap ) စာသားမ်ားႏွင့္အပန္းေျဖရသူအဖုိ႔မွာေတာ့ အေတာ္ ေလးကုိယ္ခံအားေကာင္းသူမ်ားျဖစ္ဖုိ႔လမ္းစဖြင့္ေပးေနသည္လုိ႔ဆုိရမည္ ။ သုိ႔ေပမယ့္လည္း ညခင္းနားခုိရာေန ရာေလးျဖစ္သည့္ ကာရာအုိေကဆုိင္ဖက္တြင္ ေခါင္းေလာင္းထုိးသံၾကားရေလ့ရွိသည္ ။ ထုိသီခ်င္းမ်ိဳးကလည္း ေတာ္ရုံဆုိတတ္သူပင္လွ်င္ ရြာဓေလ့ ရြာစရုိက္ရြာအသံ ရြာပါတ္၀န္းက်င္မွာၾကားရသည္က အင္မတန္လုိက္ဖက္ သည္မဟုတ္ပါလား ။ ထုိပြဲရုံတန္းတြင္ ညခင္းအဆုိသမားရွိသကဲ့သုိ႔ တခါတရံတြင္လည္း ေနခင္းဖက္ အကသမားလည္းရွိတတ္သည္ ။ သီခ်င္းသံၾကားလွ်င္ ၾကားရေသာသီခ်င္းသံႏွင့္ သူစိတ္ထင္ေသာအကမ်ားျဖင့္တင္ဆက္ေလ့ရွိသည္ ။ ထုိသူ သည္ကား သူဟုဆုိသည္ထက္ သူမဟူဆုိလွ်င္ပုိမွန္ေပသည္ ။ အရပ္ကမတုိမရွည္ ။ ကုိယ္လုံးကပိန္ပိန္ပါးပါး ။ ၀တ္ထားပုံက အေပၚကရွင္မီးအကၤ်ီေ၀့စကုတ္ ။ ေအာက္က စကပ္နဲ႔ခုန္ဖိနပ္ ။နာမည္ကအပ်ံစာ မဂ်မ္းဆုိပဲ ။ အၿမဲတမ္းျမင္ေတြ႕ရသည္ေတာ့မဟုတ္ ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမေရာက္လာသည့္အခ်ိန္ႏွင့္ သီခ်င္းဖြင့္သံတုိ႔ တုိက္ဆုိင္ခဲ့မည္ဆုိလွ်င္ ကိန္းဂဏန္းတခ်ိဳ႕ျဖင့္ မြန္းၾကပ္လွေသာ ေနေရာင္ျခည္အခုိးေငြ႕တုိ႔ျဖင့္ ပူေလာင္လွ ေသာေနရာတြင္ စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခုအျဖစ္ ေဖ်ာ္ေျဖေပးေနသလုိ ျဖစ္တာက အမွန္ပင္ျဖစ္သည္ ။သူမ၏ အက ကုိလူတုိင္းလုိလုိအားေပးေနေလ့ရွိသည္ ။ ျမန္မာသီခ်င္းဆုိလွ်င္ ေခါင္းခါးေျခလက္ မွန္မမွန္ဆိုတာထက္ ထုိးခ်င္ရာထုိး ေကြးခ်င္ရာေကြးေနသည္က မ်ားသည္ ။ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းဆုိလွ်င္လည္း ဖင္လႈပ္ ေခါင္းခါ တုိ႔ျဖင့္ သူမစိတ္ထဲရွိသမွ်တုိ႔ကုိ ေတးသရုပ္ေဖၚထြက္ေနသည့္အလား အပီအျပင္ကုိႀကဲေလ့ရွိသည္ ။ ဆုတက္ခ်မည့္ သူလည္းမရွိလည္းက ။ လက္ခုပ္သံအက်ယ္ႀကီးၾကားခ်င္တယ္လည္းမေအာ္ ။ အကဲျဖတ္ဒုိင္လူႀကီးမင္းမ်ားက လည္း မည့္သည့္အမွတ္မွမေပး ။ ပူေလာင္မႈၾကားမွာ သီခ်င္းသံသာ သူမဘ၀တစ္ခုလုိျဖစ္ေနသည္ ။ တခါတရံ သူမကေနသည္ကုိ ဂႏၳ၀င္သီခ်င္းမ်ိဳးဖြင့္လုိက္ပါက မ်က္ေစာင္းလွမ္းထုိးကာ ပါးစပ္တျပစ္ျပစ္ႏွင့္ေျပာရင္းထြက္ သြားေလသည္ ။တစိခုေတာ့ရွိသည္ ။ ညေနေစာင္းပြဲရုံတန္းသိမ္းခ်ိန္ဆုိလွ်င္ သူမႏွင့္မ်က္မွန္းတန္းမိေသာပြဲရုံ မ်ားတြင္ မုန္႔ဖုိးေတာင္းေလ့ရွိသည္ ။ မ်က္မွန္းတန္းမိတယ္ဆုိသည္က မနက္ခင္း အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္သည့္အ ခါတြင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ားကုိေတာင္းျဖင့္သာခ်ိန္တြယ္ေရာင္းခ်ၾကသည္ျဖစ္၍ အေလအလြင့္ရွိသလုိ ပုိးေပါက္ပါ တာတုိ႔ ပါးျဖဴျဖစ္ေနတာတုိ႔ ေပ်ာ့ေနတာမ်ိဳးတုိ႔ဆုိလွ်င္ ဖယ္ထုတ္ၾကသည္ျဖစ္လုိ႔ ထုိခရမ္းခ်ဥ္အမႈိက္မ်ားကုိ ၀ုိင္း သိမ္းေပးေလ့ရွိေသာပြဲရုံတုိ႔ကုိဆုိပါသည္ ။ ခက္သည္က ေတာင္းလွ်င္လည္းနည္းနည္းမ်ားမ်ားေပးမွႀကိဳက္သည္ ။ေနာက္မွယူဆုိလွ်င္ “ ညတုန္းကေတာ့ ခဏဆုိၿပီး မုိးလင္းသြားၿပီးေတာ့မွ အခုမုန္႔ဖုိးေလးေတာင္းမွမေပးခ်င္ဘူး လား ” စသည္ျဖင့္ ေပါက္ကရစကားလုံးေတြ တန္းစီထြက္လာတတ္သည္ ။ ထုိ႔႕ေၾကာင့္ ေနာက္ခ်င္စခ်င္သူမ်ား မွအပ မိဂ်မ္းမုန္႔ဖုိးေတာင္းလွ်င္ေပးလိုက္ၾကသည္က မ်ားပါသည္ ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ထုိပြဲရုံတန္းေလးတြင္ သူမတစ္ေယာက္ရွိသည့္အခ်ိန္မ်ားက ေတာ္ေတာ္ေလးအဆင္ေျပ သည္ ။ အလုပ္အားသည့္အခ်ိန္ သီခ်င္းမဖြင့္သည့္အခ်ိန္ဆုိလွ်င္ သူမကုိ စၾက ေနာက္ၾကျဖင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းရလုိ႔ ပင္ျဖစ္သည္ ။ ဒီျပင္ဆုိလွ်င္ အင္မတန္ပ်င္းရိဖြယ္ေကာင္းေသာအခ်ိန္မ်ားကုိေက်ာ္ျဖတ္ရသည္မွာ အိပ္ခ်င္ေနသူ တစ္ေယာက္ မ်က္လုံးကုိ အတင္းဆြဲဖြင့္ထားရသလုိ ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္ ။ တခါမ်က္ႏွာစိမ္းကုန္သည္တစ္ ေယာက္က သူမအေၾကာင္းမသိ စိတ္ကလည္းတုိေနသည္ထင္ပါရဲ႕ “ ေတာက္ ….. ဒီအရူးမေတာ့ ” ဆုိၿပီးက်ိန္း ေမာင္းမိတာကုိ ျပန္ေျပာလုိက္တာမ်ား “ ဟဲ့ …. အေကာင္ ဒီေလာကထဲမွာ ငါတစ္ေယာက္ထဲရူးတာမဟုတ္ဘူး ဟဲ့ … နင္တုိ႔လည္းရူး မယားတရူး ဥစၥာရူး ရူးေနၾကတာခ်ည္းပဲ ။ ဘုရားေဟာတဲ့စကားနားမေထာင္ဘူးဖူးလား ။ ငါ့ကရူးတယ္ဆုိေပမယ့္လုိ႔ သူမ်ားဆီကညာမစားဘူး ။ ခုိးမစားဘူး ။” စသည္ျဖင့္ကရားေရလႊတ္ေျပာၿပီး ေအာက္ ပုိင္းစကားေတြပါ ပါလာတဲ့အျပင္ ဟုိခၽြတ္ဒီေဖၚေတြျဖစ္ကုန္ၿပီး ေစာေစာကေဟာက္မိတဲ့သူလည္း ကုုိယ္ ေပ်ာက္၀ိဇၹာဘ၀ေရာက္သြားေတာ့သည္ ။ က်န္တဲ့သူေတြက အားလုံးၿပဳံးစိစိနဲ႔ ေစ်းႀကီးမိခဲ့တဲ့ ကုန္သည္ ပီသေနေလသည္ ။ ထုိပြဲရုံတန္းတြင္ အမ်ားသူငွာ သူမအေပၚစိတ္၀င္စားမႈရွိသလုိ ကၽြန္ေတာ္လည္းစိတ္၀င္တစားရွိမိသည္ ။ သူမ်ား ေတြကေတာ့မသိ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အရူးဟုဆုိသူမ်ားကုိ အရင္ကတည္းက စိတ္၀င္တစားရွိမိသည္ ။ ထုိသူ ေတြက ရူးေနတာပဲ ဘာမွမသိပါဘူးလုိ႔အထင္ေသးလုိ႔မရပါ ။ တစ္ခါႀကံဳလုိ႔ လူတစ္ေယာက္ေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္း ဆုိလွ်င္ ေတာ္ေတာ္ေလးသေဘာ်ကမိသည္ ။ အရင္စိတ္ေရာဂါကုေဆးရုံနားမွာေဘာလုံးကြင္းတစ္ ကြင္းရွိသတဲ့ ။ အဲဒီလူေတြက ဒီေဘာလုံးကြင္းမွာ ညေနတုိ္င္းေဘာလုံးကန္ေလ့ရွိတယ္ ။ သူတုိ႔ေဘာလုံးကန္ေန တာကုိ ေဆးရုံအေပၚထပ္က လူနာေတြကျမင္ရတယ္ ။ ဒီလုိနဲ႔ေဘာလုံးကစားေနရင္းတစ္ေနၾကေတာ့ သူေျခထဲ ကေဘာလုံးကုိ တျခားကစားေဖာ္တစ္ေယာက္ေပးရမယ့္အစားမေပးပဲ ကြင္းလယ္မွာတင္တစ္ေယာက္ကုိ ေခါက္ လုိက္ လိမ္လုိက္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကုိ ဖိန္႔နဲ႔ေက်ာ္လုိက္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြင္းျပင္ကေန ေဟ့ေကာင္ေပး လုိက္ေတာ့ ေပးလုိက္ေတာ့လုိ႔ ေအာ္ေျပာေနတဲ့အသံကုိၾကားရသတဲ့ ။ ဒါေပလည္း သူက ဘယ္သူမွမေပးပဲ ဆက္ကစားေနတာ သုံးေယာက္ေလာက္လည္းၾကေရာေဘာလုံးကပါသြားပါေလေရာ ။ အဲဒီေတာ့မွ သူ႔ကုိဘယ္ သူေအာ္ေျပာေနတာလည္းလုိ႔ လုိက္ၾကည့္လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေဆးရုံအေပၚထပ္က စိတ္ေ၀ဒနာသည္က ဘာထပ္ေျပာတယ္မွတ္လည္း “ ေကာင္းတယ္ ငါဒီေလာက္ေအာ္ေျပာေနတာ ေစာက္ဂရုမွမစုိက္တာ ခုေတာ့ သူမ်ားေနာက္ပါသြားၿပီေပါ့လုိ႔ ”ေျပာၿပီးျပတင္းေပါက္ကေနလွည့္သြားတယ္ဆုိပဲ ။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးက ဘာမွေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္လုိ႔ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ ထုိေ၀ဒနာသည္ေတြမွာလည္း အခ်ိန္ျပည့္ ျဖစ္ ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိညႊန္ျပေနသည္ ။ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားတာက ရူးျခင္းဆုိတဲ့ဘာသာရပ္အစား သူတုိ႔တေတြမွာျဖစ္ေနတတ္သည့္ စိတ္အေျခအေနကုိပင္ျဖစ္သည္ ။ အခုလည္းထုိကဲ့သုိ႔အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကုိ မိဂ်မ္းဖန္တီးလုိက္ပါေသးသည္ ။ သူမရွိေနတဲ့ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ ေန႔ခင္း မွာျဖစ္သည ္။ ကုန္စိမ္းေရာင္းလာေသာ ထုိမိသားစုက ေနာက္က်ၿပီးေန႔ခင္းဖက္မွ ေရာက္လာခ်ိ္န္ျဖစ္သည ္။ သုိ႔ ေသာ္လည္း ထုိေန႔ကသီခ်င္းဖြင့္ထား၍ သူမကေနေသာပြဲရုံတြင္လာေရာက္ေရာင္းခ်သည္ေတာ့မဟုတ္ ။ ေဘးကပြဲရုံတြင္ျဖစ္သည္။ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ားလာေရာင္းသည္ျဖစ္၍ ႏြားလွည္းျဖင့္လာၾကသည္ ။လွည္းေပၚတြင္ အ မ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ကေလးတစ္ေယာက္ရယ္ပါလာသည္ ။ ပြဲရုံေရွ႕ေရာက္သည့္အခါ လွည္းရပ္လုိက္ခ်ိန္၌ ကေလးႏွင့္ အမ်ိဳးသမီကဆင္းလုိက္သည္ ။ ၿပီးေတာ့ ကေလးကေကာင္းေကာင္းလမ္းေလ်ာက္တတ္သည့္အ ရြယ္ျဖစ္သည္မုိ႔ လမ္းေပၚခ်ေပးလုိက္သည္ႏွင့္ ဦးတည့္ရာေလ်ာက္သြားသည္ ။ လွည္းေပၚက ဖခင္ျဖစ္ဟန္တူ သူကလည္းေအးေအးေဆးေဆး ။ ေအာက္ေရာက္ေနတဲ့မိခင္ျဖစ္သူကလည္း ကေလးလမ္းေလ်ာက္သြားတာ ေတြ႔ေနေပမယ့္လုိ႔ေအးေအးေဆးေဆး ။ ထုိေနရာမွ မိဂ်မ္းကေနသည့္ေနရာေရာက္လာသည္ ။ ခဏရပ္ၾကည့္ သည္ ။ ၿပီးေတာ့ဆက္ေလ်ာက္သြားသည္ ။ ကေလးသူနားလာရပ္ၾကည့္တာမိဂ်မ္းသိသည္ ။ ဆက္ေလ်ာက္ သြားတာကုိလည္းသိသည္ ။ ထုိ႔ေနာက္မိဂ်မ္းကတာရပ္လုိက္သည္ ။ ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္ ၾကည့္သည္ ။ ထုိ႔ေနာက္ ကေလးေနာက္ကုိလုိက္သြားသည္ ။ ကေလးအနားေရာက္သြားသည့္အခါ သူမကုတ္အကၤ်ီကုိခၽြတ္လုိက္သည္ ။ ထုိေနာက္တြင္မူ ကေလးသြားရာေနာက္သုိ႔ တေကာက္ေကာက္လုိက္ၿပီး ထီးမုိးေပးေနသလုိ သူမအကၤ်ီျဖင့္ လုိက္မုိးေနေတာ့သည္ ။ ထုိျမင္ကြင္းကုိျမင္သည့္ ကေလးအေမက ကေလးကုိလာခ်ီၿပီး ပြဲရုံထဲသုိ႔ေခၚသြားသည္ ။ မိဂ်မ္းတစ္ေယာက္ခါးေထာက္ၿပီး သူတုိ႔ကုိရပ္ၾကည့္ေနေလေတာ့သည္ ။ စသအ ၃ . ၄ . ၂၀၀၃ တခ်ိန္တုန္းကအေဟာင္းေတြပါ ခုမွစာအုပ္ျပန္ေတြ႕လုိ႔ ။။။။။။ ( အိမ္ျပင္ မွတ္စုစာအုပ္မ်ားေပ်ာက္ဆုံး )

တန္းျမင့္ရဲ႕ အႏုသဘင္

တေခတ္တ ခ်ိန္က ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း၏ သမုိင္းမွတ္တမ္းျဖစ္ေသာ တန္းျမင့္ရဲ႕ အႏုသဘင္ ( မယဥ္ေမ ) ၏ ေဆာင္းပါးအား ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း ေငြရတုသဘင္အထိမ္းအမွတ္ မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္ ။ အပုိင္း ( ၁ ) “ တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲ အားခဲပါလုိ႔ တုိ႔တေတြ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူေဒသနာပြဲမွာ ႏြဲေပ်ာ္ဆုိ႔ေလ ေတာင္းဆုငယ္ေခၽြ ေပါင္းစုကာ သဟာေဆြတုိ႔ မာပါေစ ဆုမြန္ေကာင္ကုိ ( ကြယ္ ) ေတာင္းၾကဖုိ႔အၿမဲ ” ဆုိသည့္ ေက်ာင္းသား ေမာင္သီဟ သီဆုိခဲ့ေသာ ခြန္းေတာက္သျဖန္ကုိ ျပန္လည္ၾကားေယာင္မိသည့္နည္းတူ “ၿမိဳ႕ေမတၱာခံယူမဲ့သားပါ ဗ်ာ ဗ်ိဳ႕ဟစ္ကာ ဟန္မူႏြဲ႕မၾကြားခဲ့ပါဘူးသယမၻဴဘုရားမွာတဲ့ ( ပုည )ေရ ဗုဒၶ၀စနာ ” အားက်မခံျပန္ဆုိလုိက္ ေသာ ေက်ာင္းသားေမာင္ဒါနတုိ႔ရဲ႕ အသံေလးမ်ားမွာ အသည္းဘ၀င္မွာ စြဲထင္က်န္ခဲ့ပါသည္ ။ အႏုပညာသည္ လူသားတုိ႔အား ဆြဲေဆာင္ရာတြင္ အစြမ္းထက္သည့္ လက္နက္တစ္္္္္္္မ်ိဳးပင္ ။ ကၽြန္မသိသေရြ႕ အ ထ က ေက်ာင္းမွ အႏုပညာအသင္းသည္ ေက်ာင္းသင္ဘာသာရပ္အျဖစ္ ဖြဲ႕ၿဖိဳးေရးဘာသာရပ္တြင္ အပါအ၀င္ ။ ၀ါသနာပါေသာလုပ္ငန္းျဖစ္၍လည္း စိတ္ပါလက္ပါ တကယ့္ သဘင္သည္ႀကီးမ်ားကဲ့သုိ႔ ေဖ်ာ္ေျဖ ခဲ့ သည္မ်ားကုိ ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိပါသည္ ။ အႏုပညာအစ အမိေက်ာင္းေတာ္ႀကီီးက ဆုိလွ်င္လည္းမမွားပါ ။ “ႏြဲေပ်ာ္ကာညီညီညာညာ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူေဒသနာပြဲမွာ အထက္တန္းေက်ာင္းကတီထြင္လုိ႔သာ ေမာင္မယ္မ်ားက ေပ်ာ္ရြင္စြာ ေစတနာအက်ိဳးနဲ႔ သည္ပုိးေဆာင္ရြက္မွာ ” ဟူေသာေတးသီခ်င္းျဖင့္ တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲ ယွဥ္ၿပိဳင္ႏြဲခဲ့ သည့္ တပင္တုိင္မင္းသားအျဖစ္ ေမာင္ကံညြန္႔ ( ယခု ဗဟန္း အ ထ က ၂ ) ကဟန္တုိ႔မွာ စြဲမက္စရာပင္ ။ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္ ၿမိဳ႕ေရႊဦး ေဘးဘယာေ၀းကြာေစရန္ ႏွစ္စဥ္ ဗုဒၶျမတ္ဘုရားႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ဆူ ေဒသစာရီ လွည့္လည္ပြဲကုိ က်င္းပခဲ့ပါသည္ ။ အမိေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕တုိးတက္မႈ ဘက္စုံပညာဖြဲ႕ၿဖိဳးမႈ ရုိးရာဓေလ့ယဥ္ေက်းမႈကုိ ထိန္းသိမ္း၍ တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲမွာ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္တစ္ခုယူ၍ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားဆင္ႏြဲခဲ့ပါသည္ ။ ေက်းရြာ ရပ္ကြက္ေပါင္းစုံတုိ႔မွလည္း တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲမွာ ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ပါသည္။ ထုိေခတ္ကတန္ေဆာင္တုိင္ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူလွည့္လည္ပူေဇာ္ပြဲမွာ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိသျဖင့္ ေျမ ၀ုိင္းမက်တက် လက္ဆြဲမီးကုိ ေခါင္းကရြက္၍ ကသူမ်ားကုိ ၀ါးမ်ားျဖင့္ ကာေပးထားၾကရပါသည္ ။ သူ႔ေခတ္ သူ႔ အခါ ဆီေလ်ာ္ပါေပသည္ ။ တေခတ္တ ခ်ိန္က ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း၏ သမုိင္းမွတ္တမ္းျဖစ္ေသာ တန္းျမင့္ရဲ႕ အႏုသဘင္ ( မယဥိေမ ) ၏ ေဆာင္းပါးအား ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း ေငြရတုသဘင္အထိမ္းအမွတ္ မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္ ။ အပုိင္း ( ၂ ) ဆီမီးၿမိဳင္ၿမိဳင္တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲတြင္ အ ထ က မွ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး ဦးတင့္ ( အၿငိမ္းစား ) ဆရာဦးသိန္း ေမာင္ ဆရာဦးစိန္ႏွင့္ ဆရာဦးၾကည္ေမာင္ ( စိန္ရုံ ပုိင္ရွင္ ) ဆရာမေဒၚခင္ၾကည္တုိ႔က ဦးေဆာင္၍ ေက်ာင္း သား ေမာင္ေက်ာ္ ( ဆရာဦးေက်ာ္ ) ေမာင္၀င္း ( ကြယ္လြန္ ) ေမာင္ေမာင္ႀကီး ( စည္ပင္သာယာ ) ေမာင္ခ်စ္ ေမာင္ ( ယခု ဗုလိမွဴး ) ေမာင္လွၾကည္ ( ပါးခ်ိဳင့္ အၿငိမ္းစား ) ေမာင္ေက်ာ္ေအး ( ေမာင္၀င္းေမာင္ ႏုိင္ငံျခား ေရာက္ ) ေမာင္စိန္ေမာင္ ေမာင္စိန္၀င္း ( ဆပ္ျပာစက္ ) ေမာင္ခ်စ္တင္ ( ဆရာ ) ေက်ာ္ျမင့္ ( စာတုိက္မွဴး ) စ သည္တုိ႔က ေဒါက္တာရမ္းကုမ်ားသေရာ္ေသာယိမ္းမွာ ပါ၀င္ကျပၾကပါသည္ ။ ေဒါက္တာေပါက္တူး ( ေမင္ခ်စ္ ေမာင္ )က “ ဆရာ၀န္ေလာကမွာ ႏွစ္ေယာက္မရွိတည အမွန္ပါေလ ေဆးက်မ္းေတြလည္း စိစိညက္ညက္ေၾက အစြမ္းအဟုတ္ရွိသေလ ၀မ္းခ်ဳပ္သည့္လူနာေတြ ေကာက္ညွင္းဓါတ္စာ ေကၽြးခဲ့သေလ ။ အေအးမိသူေတြေတာ့ ေရခဲေရခ်ိဳးေစ ေလထုိးယင္ ဖင္လွန္ၿပီးေတာ့ မီသတ္ပုိက္နဲ႔ ၀မ္းခ်ဳလုိက္မယ္ေလ” ဟူ၍ဟန္အမူအယာႏွင့္ သရုပ္ေဆာင္ပုံကုိ ပရိသတ္မွာ ၀ါးလုံးကြဲမတတ္ ဟားခဲ့ၾကရသည္ ။ လူနာခမ်ာမွာ ဆင္းရဲလြန္းလုိ႔ ေျခၾကြခမ ေပးႏုိင္ပုံကုိ သရုပ္ေဆာင္သူေမာင္လွၾကည္က “ ဆင္းရဲလြန္းလုိ႔ ဆရာေခၚစရာမွာ ေငြလဲမရွိပါဗ်ာ လူနာက လည္း မသက္သာ ဆရာကလည္းေခၚဖို႔ရာ ေတြ႕ရင္ေတာ့ ေျခကုိဖက္ကာ ဇြတ္အတင္းပဲေခၚရမွာ ” စတဲ့သီခ်င္း ေလးကလည္း ဆင္းရဲသားအသြင္ သရုပ္ေဆာင္ပုံမွာ တကယ္ပင္ရင္နင့္စရာ ခံစားခဲ့ရပါသည္ ။ ေဒါက္တာရမ္း ကုေၾကာင့္ ေသဆုံးခဲ့ရေသာ္လည္း ေဒါက္တာအစစ္ေၾကာင့္ ေသမင္းရဲ႕ခံတြင္းမွ လြတ္ကင္းကာ ကယ္တင္ႏုိင္ခဲ့ ပုံကုိ သရုပ္ေဆာင္သူ ေမာင္ေက်ာ္ျမင့္ ( စာတုိက္မွဴး )က “ ဆရာ၀န္အတတ္ကုိ ျမတ္ႏုိးႏွစ္သက္သူမုိ႔ဗ်ာ ေဆး ေက်ာင္းတက္လုိ႔ဒီဂရီယူလာ ကုိယ္အဂၤါအစိတ္အပုိင္းကုိ မအိပ္မေနသင္လာခဲ့တာ ေက်ာင္းကဆင္းေတာ့ ( ပရပ္တီကယ္ )၂ မွာ မျမင္ပုံစရာပါ တကယ္ပင္မွန္ေပတာ ႀကံဳအေတြ႕စုံလင္စြာ သုံးဆယ့္ႏွစ္ေကာဠာ ေကာင္း ေကာင္းအဟုတ္တကယ္ နားလည္ပါရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေဆးပညာ ” သီခ်င္းကုိသီဆုိကာဟန္အမူအယာမွာလည္း ပရိတ္သတ္အတြက္ စြဲမက္စရာပင္ ။ ထုိ႔ေနာက္တကယ္တတ္ကၽြမ္း တားလည္သူဆရာ၀န္အစစ္ေတြရွိေၾကာင္း ေဒါက္တာယိမ္း ထြက္ပါသည္ ။ သရုပ္ေဖၚျပဇာတ္အေနျဖင့္ ဆရာ၀န္အစစ္ႏွင့္ အတု ႏႈိင္းယွဥ္ကာ ယိိမ္းကျခင္း ျဖစ္၍ ပရိတ္သတ္အားသင္ခန္းစာေပးခဲ့ပါသည္ ။ အပုိင္း ( ၃ ) ( ဒီအပုိင္း ၃ ၌ က်ေနာ္တုိ႔သင္ခဲ့ရေသာ ဆရာ ဆရာမမ်ားသည္ အႏုသဘင္ေလာကတြင္ တစ္စိတ္တစ္ေန ရာ မွပါ၀င္အသုံးေတာ္ခံခဲ့ေၾကာင္း သိရသျဖင့္ ပုိ၍ေလးစားၾကည္ညဳိမိပါသည္ ။ စာရုိက္သူ ) တေခတ္တ ခ်ိန္က ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း၏ သမုိင္းမွတ္တမ္းျဖစ္ေသာ တန္းျမင့္ရဲ႕ အႏုသဘင္ ( မယဥိေမ ) ၏ ေဆာင္းပါးအား ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း ေငြရတုသဘင္အထိမ္းအမွတ္ မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္ ။ ယမေနတစ္ခန္းရပ္ျပဇာတ္ကုိလည္း ကျပခဲ့ပါသည္ ။ ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕တြင္ ပထနဆုံးျပည္ေထာင္စုေန႔ကုိ စည္ကား သုိက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပခဲ့သည့္ပြဲသဘင္တြင္ “( ျပည္ေထာင္စုဌာနီ ) ၂ ႏုိင္ငံေတာ္ အမ်ိဳးသားအေပါင္းတုိ႔ ခ်စ္ၾကည္ ေရးကုိ သရုပ္ေဖၚမည္ ”စသာ္ျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားပါ၀င္ခဲ့ၾကပါသည္ ။ မတင္ဦး ( ဆရာမေဒၚတင္ဦး ) မတီေလး မတင္အုန္း ေညြန္႔ညြန္႔ စသူတုိ႔ရဲ႕ သူေယာင္မယ္ယိမ္း ျမျမသန္း မယဥ္ေမ မက်င္စိန္ မက်င္လြမ္ မက်င္ျမစိန္ တုိ႔ရဲ႕ ပန္းေခြယိမ္းတုိ႔ကလည္း မရုိးႏုိင္ေပ ။ အမ်ိဳးသားေန႔တုိ႔မေမ့ အမ်ိဳးသားေန႔ေအာင္ပြဲမွာလည္း အမိျမန္မာျပည္ အျဖစ္ေက်ာင္းသူမသန္းျမင့္ကသရုပ္ေဆာင္၍ ေက်ာင္းသားေမာင္လွၾကည္ ( ယခု ဆရာဦးလွ ၾကည္ ) ေမာင္၀င္း ( ကြယ္လြန္ ) တုိ႔ကစည္ေတာ္အကျဖင့္ လွည့္လည္ခဲ့ပါသည္ ။ဆရာဦးညြန္႔ၾကည္ ( ႏုိင္ငံ ေရးတကၠသုိလ္ ) ဆရာဦးလွျမင့္ ( ေညာင္ေလးပင္ၿမိဳ႕နယ္ ပညာေရးမွဴး ) တုိ႔၏ ဘဘႀကီးယိမ္းႏွင့္ ကုလားက တုိ႔မွာလွပစုိေျပေနပါသည္ ။ ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕နယ္တြင္ ၁၉၆၆ ခု ဇႏၷ၀ါရီလ ၂ ရက္ ၃ ရက္ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ကုိ “ ရုိးသားေသာတပည့္ ” တခန္းရပ္ျပဇာတ္ သု၀ဏၰသာမ ပေဒသာကပြဲတုိ႔ျဖင့္ ေ၀ေ၀ဆာဆာက်င္းပႏုိင္ခဲ့သည္ မွာလည္း တန္းျမင့္ရဲ႕အႏုသဘင္၏ ေက်းဇူးပင္ ။ ၁၉၅၃ - ၅၄ ခုႏွစ္ ပညာတံခြန္ေန႔တြင္လည္းေကာင္း ေက်ာင္း သားေက်ာင္းသူမ်ားက အကမ်ိဳးစုံတုိ႔ျဖင့္ ကျပခဲ့ပါသည္ ။ ျပည္ေတာ္သာေခတ္ ျပဇာတ္ၿပိဳင္ပြဲတြင္ အ ထ က မွ ျပဇာတ္သည္ ပထမဒုိင္းဆုကုိပင္ဆြတ္ခူးခဲ့ပါသည္ ။ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္ သူငါယွဥ္ႏြဲ တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲတြင္ ေမာင္စံျမင့္ ( အၿငိမ္းစား )၏ တပင္တုိင္ မင္းသားႀကီးအကမွာ သူမတူေအာင္ဆြဲေဆာင္သျဖင့္ ျမင္ရသူတုိင္းစိတ္ရႊင္ျမဴးခဲ့ရ ပါသည္ ။ မခင္ေအး မစန္းစန္း မေဌးရီ မတင္တင္၀င္းတုိ႔၏ ပေဒသာယိမ္း တခန္းရပ္ျပဇာတ္ စသည္တုိ႔ျဖင့္ ေ၀ ေ၀ဆာဆာ ဆင္ႏြဲခဲ့ျခင္းသည္ အႏုသဘင္၏ အစြမ္းသတၱိတုိ႔ပင္ ။ဤကဲ့သုိ႔ အမိေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွ ေက်ာင္းဆ ရာႀကီး ဦးေအာင္ႀကိဳင္ႏွင့္ ဆရာဆရာမတုိ႔၏ ဦးေဆာင္ညႊန္ၾကား ျပသမႈေၾကာင့္ တန္းျမင့္ရဲ႕အႏုသဘင္သည္ ၾကယ္တစ္ပြင့္ပမာ ငြါးငြါးစြင့္စြင့္ မုိးသုိ႔လြင့္ခဲ့သည္ဟုဆုိခ်င္ပါသည္ ။ေရႊဦးတခြင္ လွပ၍ပင္ေနေသး၏ ။ ေနလည္း မသာ မုိးလည္းမရြာပဲ ေအးျမသာယာေနသည့္ေကာလိယေခ်ာင္းေရကေလးကလည္း တရိပ္ရိပ္တက္၍ သဘာ၀အလွကုိ ပုိ၍ပင္ပနံရေစခဲ့သည့္အခ်ိန္ကား ၂၅ ႏွစ္ေျမာက္ မတ္လေတာ္လွန္ေရးေငြရတုသဘင္ပင္ ။ အပုိင္း ( ၄ ) တေခတ္တ ခ်ိန္က ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း၏ သမုိင္းမွတ္တမ္းျဖစ္ေသာ တန္းျမင့္ရဲ႕ အႏုသဘင္ ( မယဥိေမ ) ၏ ေဆာင္းပါးအား ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း ေငြရတုသဘင္အထိမ္းအမွတ္ မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္ ။ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ ေငြရတုသဘင္တြင္ ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရးတပ္မွ ရဲေဘာ္မ်ားက ကုိယ္တုိင္သငိၾကားျပသ ေပးခဲ့ပါသည္ ။ ျပဇာတ္ ကဇတ္စေသာ အကပေဒသာမ်ားတြင္ ေက်ာင္းသူကေလးမ်ား၏ သရုပ္ေဖၚကဟန္ ေက်ာင္းသူ မေဌးရီ ( ဆရာမေဒၚေဌးရီ ) တုိ႔ဒုိးပတ္အကတုိ႔မွာလည္း ယေန႔တုိင္ မေမ့ႏုိင္ေအာင္ပင္ ။ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ ဆုိင္ဆုိင္ ပရိသတ္ကုိတင္ဆက္ကျပေနသည္ကုိ ျမင္ရသူအဖုိ႔ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားမွဟုတ္ပါေလစ ၊ တ ကယ့္ဇာတ္သဘင္သည္မ်ား ကေနေရာ့သလားထင္မိပါသည္ ။စာဆုိေတာ္ေန႔တြင္ ဆရာဦးသိန္း ဆရာမေဒၚခင္ ၾကည္တုိ႔က စုေပါင္းကာ စာဆုိေတာ္ေန႔အဖြင့္သီခ်င္း “ စာဆုိသခင္မ်ားစံျမန္းပါတဲ့ နန္းဖန္ေဆာင္ ေသာ္တာလ ေရာင္ ယြန္းေျပာင္ေနသည့္အလား တင္စားပါလုိ႔စိတ္မွာေပ်ာ္ ထင္ရွားပါတဲ့ျမန္မာ့စာဆုိေတာ္ ” စသည္တုိ႔ကုိ ေက်ာင္းသူမ်ားကသီဆုိ၍ စာဆုိေန႔ကုိက်င္းပခဲ့ပါသည္ ။ ေအာင္မဂၤလာရုံတြင္ ( ခ်စ္ကာရာအုိေကအနီး ေက်ာင္းႀကီးလမ္း ) ဆုိ က ေရးတီး ၿပိဳင္ပြဲကုိပါ၀င္ဆင္ႏြဲခဲ့သျဖင့္ တန္းျမင့္ရဲ႕အႏုသဘင္သည္ ပီပီျပင္ျပင္ေပၚ ထြန္းခဲ့ပါသည္ ။ ေအာင္ပြဲတရာျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ ဆာပါၿခံဳသုိ႔ထြက္ခဲ့ပါသည္ ။ ေတာင္သူလယ္သမားေန႔ ကျပရန္ဗုိလ္မွဴးမ်ိဳးညြန္႔ ဖိတ္ၾကားခ်က္ျဖင့္ ဖူးပြင့္ေ၀ဆာအကပေဒသာျဖင့္ ခမ္းခမ္းနာနားနားေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ပါသည္ ။ ေက်ာင္းသူမမူမူျမင့္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားေမာင္သီလွ ေမာင္စုိးျမင့္တုိ႔၏ အိမ္ေရွ႕စံတစ္ခန္းရပ္ျပဇာတ္ကုိလူႀကိဳက္ မ်ားခဲ့ပါသည္ ။ မုမုျမင့္၏ တပင္တုိင္ကဟန္မွာ တကယ့္သဘင္သည္တစ္ေယာက္ကဲ့သုိ႔ သရုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ေပ သည္ ။ ေက်ာင္း၏ အႏုပညာအသင္းလႈပ္ရွားမႈအေနျဖင့္ အကနည္းျပဆရာဦးျမတ္ေက်ာ္ ( သ/မ ကြယ္လြန္ ) ႏွင့္ဦးထြန္းရင္တုိ႔က ၁၉၇၀ - ၇၁ ခုႏွစ္တြင္ အဆုိ အက သင္တန္းဖြင့္ကာ ဆရာ ဆရာမမ်ားကုိပါ သင္ၾကား ေပးခဲ့ပါသည္ ။ ထုိ႔အတူ ေတာင္ေပၚ ၁၄ ရြာသုိ႔ဗ်ဴဟာမွဴးဖိတ္ၾကားခ်က္ျဖင့္သြားေရာက္ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့သည္ ။ေက်ာင္းသူ မသိန္းသိန္းထြန္း မသန္းလွတုိ႔၏ႏွစ္ပါးသြားအက ေက်ာင္းသူမျမင့္ျမင့္သိန္း ႏွင့္ ေက်ာင္းသားတို႔ ၏ အုိဘယ့္တဏွာ မိမာယာ ေတးသရုပ္ေဖၚတုိ႔မွာလည္း ရင္၀ယ္ပီတိ ဂြမ္းဆီထိခဲ့ပါသည္ ။ ေညာင္ေလးပင္ ဆႏၵခံ ယူပြဲမွာလည္း သမ ဥကၠဠ ဦးေအာင္ဒင္၏ဖိတ္ၾကားခ်က္ျဖင့္ သြားေရာက္ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ပါသည္ ။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားတုိ႔၏ ပေဒသာကပြဲမွာ ႏွစ္ၿခိဳက္စရာပင္ ။ ႏွစ္စဥ္က်င္းပၿမဲ တန္ေဆာင္ပြဲတြင္တႏွစ္တမ်ိဳး မရုိးရ ေအာင္ ယေန႔တုိင္မေမ့ႏုိင္ေအာင္စြဲထင္က်န္ရစ္ခဲ့သည့္ ေက်ာင္းမဟာရဲ႕တံခါးမွဴး ဒတၱေတးသရုပ္ေဖၚမွ တံခါး မွဴးေလး ေမာင္ေအာင္ဇင္ ( ဒတၱ )ႏွင့္ ဇနီးေခ်ာ ထြန္းထြန္းတုိ႔၏ “ ေမာင္ရယ္ ေမာင္ရယ္ ဒီနားကပ္ကေသး တယ္ ႀကီးႀကီး၀ယ္ေပးကြယ္ ” ဆုိေသာသီခ်င္းေလးမွာ ကေလးမ်ားပါးစပ္ျဖားတြင္ေရပန္းစားခဲ့ပါသည္ ။ အပုိင္း( ၅ ) တေခတ္တ ခ်ိန္က ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း၏ သမုိင္းမွတ္တမ္းျဖစ္ေသာ တန္းျမင့္ရဲ႕ အႏုသဘင္ ( မယဥိေမ ) ၏ ေဆာင္းပါးအား ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း ေငြရတုသဘင္အထိမ္းအမွတ္ မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္ ။ အမ်ိဳးသမီးတုိ႔၏ဘ၀ကုိ ပုိင္ႏုိင္စြာသရုပ္ေဆာင္ႏုိင္သူမွာ ေက်ာင္းသားထြန္းထြန္းပင္။ တံငါသည္ေမာင္အုန္းႀကိဳင္ ကလည္းသနားသဖြယ္အသြင္ ။ လာဘ္ေပးလာဘ္.ယူတုိ႔ရန္သူ။ တံခါးမွဴးဒတၱတြင္ သရုပ္ေဆာင္သူမ်ားမွာ ေမာင္သန္းလြင္ (စက္မႈတကၠသုိလ္ ) ရွင္ဘုရင္ ေမာင္ေအာင္ဇင္ ( ဒတၱ ) ေမာင္အုန္းႀကိဳင္ ( တံငါသည္ ) ထြန္း ထြန္း ( ဒတၱ ဇနီး ) အျဖစ္လည္းေကာင္း တံငါသည္ဇနီးအျဖစ္လည္းေကာင္း ေမာင္စုိး၀င္းႏွင့္ေက်ာင္းသားမ်ား က စစ္သည္တပ္သား မွဴးမတ္မ်ားအျဖစ္ပါ၀င္ၾကပါသည္ ။ ေက်ာင္းသူမဇင္ေမာ္လြင္ႏွင့္ မခင္ျမင့္ႏြယ္တုိ႔၏ ေရႊဘုိၿမိဳင္ထႏွင့္ ေက်ာင္းသူကေလးမ်ား၏ အကပေဒသာတုိ႔မွာ ပရိတ္သတ္၏ႏႈတ္ဖ်ားတြင္ေရပန္းစားကာ ကၽြန္ မတုိ႔႔ အ ထ က ေက်ာင္း၏ ေက်ာင္းေဆာင္ေနာက္သုိ႔ လုိက္ၾကည့္ၾကသည့္ ပရိတ္သတ္မွာၾကက္ပ်ံမက်စည္ ကားလွပါသည္ ။ တန္းျမင့္ရဲ႕အႏုသဘင္သည္ ေရႏွင့္ၾကာပမာ တင့္တယ္ပါသည္ ။ အမိေက်ာင္းေတာ္ႀကီး၏ရင္ ႏွစ္သည္းျခာ သားသမီးရတနာကေလးမ်ားကလည္း မိခင္မ်က္ႏွာ ရႊန္းျမျမရွိေစရန္ တာ၀န္ေက်ၾကပါေပ့ ။ေအာင္ ၾကည္ သိန္း ၏တန္းျမင့္အႏုသဘင္ကျပရန္အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပန္ပါၿပီ ။ ဆရာ ဦးလွေအာင္ ဆရာဦးသိန္း ဆရာမေဒၚခင္ၾကည္ တုိ႔ကုိ မွတ္မိစိမ့္ေသာငွာ ေအာင္ၾကည္သိန္းဇာတ္သဘင္ဟု ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့ျခင္းပင္ ။ ၁၉၇၅ ခု ဧၿပီလ ၂ ရက္ ၃ ရက္ ညတြင္ အ ထ က ေငြရတုအႀကိဳ၏ ႏွစ္ ၂၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ေအာင္ မဂၤလာရုံမွာ က်င္းပပါသည္ ။ ထုိကပြဲတြင္ ဆရာဦးသိန္း ဦးလွေအာင္ ဆရာမ ေဒၚခင္ၾကည္ ဆရာမေဒၚေအး ေအးလြင္ ဆရာမေဒၚျမျမ ေဒၚတင္တင္သိန္း ( ကြယ္လြန္ ) ဆရာမေဒၚၾကည္ ေဒၚယဥ္ေမ ေဒၚ၀င္းၾကည္ ေဒၚသန္္းညြန္႔ တုိ႔က ဦးေဆာင္၍ ေက်ာင္းသူ မျမင့္ျမင့္သိန္း မႏြဲ႕ႏြဲ႕ၾကည္တုိ႔က အကမ်ားကူညီကာ ေက်ာင္းသူ ကေလးမ်ားကုိ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါသည္ ။ ႏွစ္ ၂၀ ျပည့္ေငြရတုအႀကိဳတြင္ မေမာ္ေမာ္လြင္ မခင္ျမတ္ႏြယ္တုိ႔၏ေရႊ ဘုိၿမိဳင္ထ ပစ္တုိင္းေထာင္အကတုိ႔သည္လည္းေကာင္း မစန္းစန္းေအာင္ မလြင္လြင္ေအး မာလာဦး ဇင္ေမာ္ လြင္ ေအးသႏၱာညြန္႔ မလဲ့လဲ့ထြန္း တုိ႔၏ သူငယ္ေတာ္အက စုေပါင္းျခင္းသည္ခြန္အား သရုပ္ေဖၚေလွယိမ္း သီး ပြင့္ေ၀ဆာေျမပေဒသာယိမ္း မင္းသားလတ္ယိမ္း ဆီမီးခြက္အကႏွင့္ ယုိးဒယားတပင္တုိင္တုိ႔မွာ မရုိးႏုိင္သကဲ့ သုိ႔ တံခါးမွဴးဒတၱႏွင့္ ေပါက္ပင္ဘာေၾကာင္းကုိင္းရတယ္ ေတးသရုပ္ေဖၚတုိ႔မွာ ျမင္ရသူဘ၀င္ခုိက္ေအာင္ ဆြဲေဆာငိႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ အပုိင္း ( ၆ ) တေခတ္တ ခ်ိန္က ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း၏ သမုိင္းမွတ္တမ္းျဖစ္ေသာ တန္းျမင့္ရဲ႕ အႏုသဘင္ ( မယဥိေမ ) ၏ ေဆာင္းပါးအား ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း ေငြရတုသဘင္အထိမ္းအမွတ္ မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္ ။ ယူသင့္ယူထုိက္ေသာအေမြ အသက္ခႏၶာတည္သေရြ႕ထိန္းသိမ္းထုိက္ေသာအေမြကုိ ခ်စိမိခင္၏ ရင္ႏွစ္သည္း ခ်ာသားသမီးရတနာမ်ားက ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းရေပမည္ ။ ေအာင္ရတနာခမ္းမေဆာင္ကား က်က္သေရရွိပါ ဘိ။ ဆရာႀကီးဦးေအာင္ႀကိဳင္၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ကစၥာရွိရွိ တာ၀န္သိသိျဖင့္ေက်ပြန္ခဲ့ၾကပါသည္ ။ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၃ . ၄ ရက္ ဒုိက္ဦးၿမိဳ႕အစုိးရအထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ စုိက္ပ်ိဳးႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲႀကီးကုိ က်င္း ပပါသည္ ။ထုိပြဲသုိ႔ ဒု၀န္ႀကီး ဦးေမာင္ေမာင္ေအး ညြန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဦးသန္းဦး တုိင္းစစ္ေဆးေရးဦးေက်ာ္၀င္း ဦးေစာ၀င္း ( ႀကိဳသက္အတြင္းေရးမွဴး )ႏွင့္အဖြဲ႕ ဖိတ္ၾကားထားေသာ အ ထ က ၊ အ လ ကမွ ဆရာ ဆရာမ တစ္ရာေက်ာ္တုိ႔ေရာက္ရွိလာၾကပါသည္ ။စုိက္ပ်ိဳးေရး ေမြးျမဴေရး အိမ္တြင္းမႈျပခန္းတုိ႔ျဖင့္ တခမ္းတနားက်င္းပ ခဲ့ၾကပါသည္ ။ထုိညီလာခံတြင္ သူမပါလွ်င္မၿပီးတဲ့ တန္းျမင့္ရဲ႕အႏုသဘင္တြင္ စတုတၳတန္းမ ေက်ာင္းသူေလး ၏ေဒ၀စၦရာ ကဟန္ ေအးေအးျမင့္ႏွင့္ စန္းစန္းေအးတုိ႔၏ ႏွစ္ပါးသြားအကတုိ႔မွာ အႏုပညာအေျခခံရွိသူမုိ႔ထင့္ ရႈ ျမင္ရသူအဖုိ႔ ရင္သပ္ရႈေမာ အံ့ၾသခဲ့ရပါသည္ ။ ေက်ာင္းသူကေလးမ်ား၏ ရုိးရာဓေလ့ ရခုိင္ယိမ္း ေလွပြဲယိမ္းအ ျပင္ပန္းအားျဖင့္ မည္မွ်ပင္ အရုပ္ဆုိး အက်ည္းတန္ေစကာမူ ႏွလုံးလွဖုိ႔အေရးႀကီးေၾကာင္း သရုပ္ေဖၚသည့္ ႏွလုံးလွအလွဆင္မယ္ တႏုိင္စုိက္ပ်ိဳးျခင္းအားျဖင့္ ၀င္ေငြတုိးလာပုံကုိသရုပ္ေဖၚသည့္ ဖူးပြင့္ေ၀ဆာေျမပေဒသာ ေဒၚေအးေအးလြင္တီထြင္သည့္ ေဒါင္းတုိ႔ေပ်ာ္ရာေတာၿမိဳင္သာ စိတ္အစဥ္ေပ်ာ္စရာ သူငယ္ေတာ္အက ကလည္း ဆြဲအားအျပည့္ မင္းသားလတ္ကလည္း အင္အားျဖည့္ကာ ယုိးဒယားဆီမီးခြက္အကတုိ႔ကလည္း မ်က္ စိတမွိတ္ လွ်ပ္တျပက္အတြင္းမွာ အခန္းေျပာင္းကသြားၾကပုံတုိ႔ကုိျမင္ရေသာအခါ တန္းျမင့္ရဲ႕အႏုသဘင္ကုိမခ်ီး က်ဴးပဲမေနႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္ ။စုိက္ပ်ိဳးေရးသရုပ္ေဖၚျပဇာတ္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူလယ္သမားႀကီးဦးဘုိးလွက သူ၏သားကုိမပင္ပန္းေစလုိ ပညာသင္ခုိင္း၏ ။ သုိ႔ေသာ္လည္း သားျဖစ္သူေမာင္ေအာင္က စာဖတ္လည္းမပ်က္ အိမ္အတြက္၀ုိင္း၀န္းကူညီ စုိက္ခင္း၀င္ခဲ့ပါသည္ ။ ထုိအခါ ဖခင္ရင္မွာ ျပင္းထန္ေသာေ၀ဒနာတစ္ရပ္ကုိခံစားခဲ့ ရပါသည္ ။သားအားယခုကဲ့သုိ႔ တႏုိင္ေမြးျမဴစုိက္ပ်ိဳးေရးကုိ မလုပ္ေစလုိ ဖခင္ကဲ့သုိ႔ ပင္ပန္းမည္စုိးပါသည္ ။သား ျဖစ္သူကေခတ္ေဟာင္း စနစ္ေဟာင္းကအယူအဆေတြမွားေၾကာင္း ယခုအခါေတာင္သူလယ္သမားတုို႔အားဓား စကိပ်ံဟုေခၚေသာ လယ္ထြန္စက္မ်ားအသုံးျပဳပုံ မုိးမရြာေသာ္လည္း ဆည္ေျမာင္းေရသြင္သြင္စီးၿပီမုိ႔ ႏွစ္သီး ေလာက္စုိက္မယ္ရွင္ ။ဗိုလ္ကိတ္ႏွင့္ နံနံပင္ ႏွမ္းလ်င္ႏွင့္ ကုလားပဲဆုိသကဲ့သုိ႔ ၎တုိ႔ကုိစုိက္ပ်ိဳးျခင္းအားျဖင့္ ၀င္ ေငြတုိးကာ ရတနာမုိးရြာခဲ့ပုံကုိေျပာျပခဲ့ပါသည္ ။တေန႔တြင္ ဖခင္ကအလုပ္မလုပ္ႏုိင္သျဖင့္သားအားခြင့္တရက္ ယူေစကာ လုပ္ငန္းတြင္ကူညီခုိင္းပါသည္ ။သားကလည္း စာေတြလက္ေတြ႕ေပါင္းစပ္ကာ သိပၸံနည္းက်စုိက္ပ်ိဳး ေစရုံမက ဓာတ္ေျမၾသဇာထည့္သည့္ပုံတုိ႔ကုိပါ စနစ္တက်ျပဳလုပ္ခဲ့သျဖင့္ ဖခင္မွာသားလုပ္ေဆာင္ခ်က္ကုိအား ရ၀မ္းသာမိရုံမက အထြက္တုိးကာ၀င္ေငြၿဖိဳးခဲ့သျဖင့္ သား၏လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကုိ လက္ခံယုံၾကည္ခဲ့သည္ ။တဖန္ သားႏွင့္အတူ သမီးျမျမ၀င္းကလည္း အခ်က္အျပဳတ္ အခ်ဳပ္ပညာတုိ႔ကုိတတ္ကၽြမ္းကာ မိခင္ကုိကူညီခဲ့သျဖင့္ မိခင္ကလည္းအံ့ၾသ၀မ္းသာျဖစ္ရပုံတုိ႔ကုိတင္ဆက္ျပသႏုိင္ခဲ့ပါသည္ ။ ( ဤ တြင္ၿပီးပါၿပီ )